சிந்தன்

கார்ப்பரேட் கதை : "ராயல் பாங்க் ஆப் ஸ்காட்லாந்து"

2012-01-27T22:14:00.000+05:30

இலாபம் வந்தபோதெல்லாம் அதனை தாமே வைத்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாக காலம்தள்ளிய அவ்வங்கியின் முதலாளிகள், 2008 இல் துவங்கிய நிதி நெருக்கடியின் காரணமாக பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் தங்களை காப்பாற்ற வேண்டுமென்றார்கள். அரசாங்கமும் மக்களின் வரிப்பணத்தைக்கொண்டு வங்கியின் 84 சதவீத பங்குகளை வாங்கியது. இந்நெருக்கடியினால், கடந்த மூன்றாண்டுகளில் மட்டும் 34,000 ஊழியர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பியிருக்கிறது "ராயல் பாங்க் ஆப் ஸ்காட்லாந்து".

ஆனால் இலாபம் வருகிறதோ இல்லையோ, தங்களுடைய வருமானத்தை குறைத்துக்கொள்ள விரும்பாத முதலாளிகள் எல்லா காலகட்டத்திலும் தங்களுடைய போனஸ், ஊதிய உயர்வு ஆகியவற்றை சரியாக எடுத்துக்கொண்டே இருந்தார்கள் வங்கியிலிருந்து.

34,000 ஊழியர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பிய அதே காலகட்டத்தில்தான், அவ்வங்கியின் தலைமை அதிகாரி (ஸ்டீபன் ஹெஸ்டர்) போனசாக மட்டும் 200 கோடி ரூபாய்க்கும் மேல் பெற்றிருக்கிறார்...

2010 இல் வங்கியின் 100 உயர்மட்ட அதிகாரிகள் மட்டும் 1000 கோடி ரூபாய்க்கும் மேல் போனசாக எடுத்துக்கொண்டார்கள்.

ஒரு பத்துநாட்களுக்கு முன்புதான், மேலும் 3500 பேரை வீட்டுக்கு அனுப்பும் முடிவினை அவ்வங்கி வெளியிட்டிருக்கிறது. இருந்தாலும் இப்போது மீண்டும் தலைமை அதிகாரி ஸ்டீபன் ஹெஸ்டருக்கு மேலும் பல கோடிகள் போனசாக அறிவித்திருக்கிறது வங்கி.

இவை யாவுமே மக்களின் வரிப்பணமே....

சுருக்கமாகச் சொல்வதானால்...

நிறுவனத்தில் அதிக இலாபம் வருகிறபோது அரசாங்கத்திடம் அந்தச்சலுகை இந்தச்சலுகையென்று (மக்களின் வரிப்பணத்தை) சலுகைகளாகப்பெற்று இலாபத்தை மேலும் மேலும் அதிகரித்துக்கொள்வதும், நிறுவனத்தில் இழப்பு ஏற்படுகிறபோது அரசாங்கப்பணத்தையே எடுத்து (மக்களின் வரிப்பணத்தை) தங்கள் இலாபத்தை குறையாமல் பார்த்துக்கொள்வதுமே தலையாய கடமையாகக் கார்ப்பரேட்டுகள் கருதுகிறார்கள்....

பெண்களுக்கும் ஆசைகளுண்டு... அதன்படி வாழ உரிமையுமுண்டு.... (Bread and Tulips - Italian Film)

2011-12-11T07:49:00.004+05:30

1994 இல் ஆப்பிரிக்க நாடான ருவாண்டாவில் பெரும்பான்மையினரான ஹூட்டு இனத்தினர் சிறுபான்மை டூட்சி மக்களை இனப்படுகொலை செய்த நிகழ்வினை சொல்லும் திரைப்படமான "Shaking hands with the Devil" இல் ஒரு காட்சியில் ஹூட்டு இனத்தை சார்ந்த பெண் பிரதமரிடம் ஐ.நா. தூதுவர் கேட்பார்,
"நீங்க ஹூட்டுவா? டூட்சியா?"
"நான் ஹூட்டு தான்" - அப்பெண்
"நெனைச்சேன்" - தூதுவர்
"ஹூட்டுவாக இருந்தா என்ன? டூட்சியாக இருந்தா என்ன? பெண்ணாக இருக்கிறேனே! அதைவிடவா பெரிய கொடுமை இருந்துவிடப்போகிறது? நான் சிறுபான்மை டூட்சியாக இருந்தாலும், பெரும்பான்மை ஹூட்டுவாக இருந்தாலும், பெண்ணான எனக்கு கிடைக்கிற மரியாதை ஒன்றுதான் :-(" என்கிற பொருள்பட பதிலளிப்பார் அப்பெண்மணி.

இனம், மொழி, நிறம், சாதி, மதம், தேசம் என உலகின் எல்லா வேறுபாடுகளையும் கடந்து, எவ்வினமானாலும் எம்மொழியானாலும் எந்நிறமானாலும் எச்சாதியானாலும் எம்மதமானாலும் எந்நாடானாலும் அதிக அளவினாலான அடக்குமுறைக்கும் கொடுமைக்கும் சுரண்டலுக்கும் பெண்ணினம் ஆளாகிக்கொண்டே இருக்கிறது. அதிலும் குடும்பத்தலைவி என்கிற அதிகாரமற்ற ஊதியமற்ற பதவியின் துயரம் சொல்லிமாளாது.

குடும்பமென்கிற மரமே பெண்களை உரமாகவோ விதையாகவோ மண்ணுக்குள் புதைத்துவிட்டு வளர்(க்)கிற ஒன்றுதான். 'இந்த சமூகம் உன்னை ஒன்றும் சொல்லாது. உனக்கு என்ன பிடிக்கிறதோ அதனை செய்துகொள்' என்று இக்குடும்பக்கட்டமைப்பில் வாழ்கிற பெண்கள் அனைவருக்கும் ஒரு வாய்ப்பு வழங்கப்படுமானால், குடும்பங்கள் எல்லாமே ஆட்டம் கண்டுவிடும் என்பதுதான் நிதர்சனமான உண்மை.

கதைச்சுருக்கம்:
ஒரு குடும்பத்தின் தலைவியாக வீடு-கணவன்-பிள்ளைகள் என்று அன்றாட வேலைகளை செய்துகொண்டு தனக்கான வாழ்க்கையை வாழமுடியாமல் இருக்கிற பெண்ணொருத்திக்கு திடீரென வேறுவொரு புதிய இடத்தில் புதிய மனிதர்களுடன் புதிய வாழ்க்கையை துவங்குகிற வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அப்புதிய இடத்தில் அவள் எப்படி பொருந்திப்போகிறாள், அவளால் மீண்டும் பழைய வாழ்க்கைக்கு திரும்ப முடிந்ததா இல்லையா என்பதனை அப்பெண்ணுடன் நம்மை பயணிக்க வைத்து சொல்லப்பட்டிருக்கிறது இத்திரைப்படத்தின் கதை.

திரைக்கதை:
இத்தாலியில் பெச்குரா என்கிற நகரில் வாழும் ரோசல்பா தன்னுடைய கணவன் மற்றும் பிள்ளைகளுடன் பேருந்து பயணமாக ஊர் சுற்றிப்பார்க்கச்செல்கிறாள். மனைவியிடத்தில் மட்டும் அன்பை மறந்த கணவனுடன், பிடிக்கிறதோ பிடிக்கவில்லையோ அவன் அழைத்துச்செல்கிற இடத்திற்கெல்லாம் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் அமைதியாக உடன்செல்கிறாள்.

செல்லும் வழியில் ஓருணவகத்தில் பேருந்து நிற்கிறது. பேருந்திலிருந்து எல்லோரும் இறங்கி சிலர் உணவு வாங்குவதும், சிலர் கழிவறைக்கு செல்வதுமாக அவரவர் வேலையினை செய்துமுடித்து பேருந்திற்கு திரும்புகிறார்கள். ரோசல்பாவின் மோதிரம் எதிர்பாராதவிதமாக அங்கிருக்கும் கழிவறையில் விழுந்துவிடுகிறது. படாதபாடு பட்டு ஒருவழியாக அதனை எடுத்துவிட்டு உணவகத்தின் வெளியே வந்து பார்த்தால், அவள் வந்த பேருந்து அவ்விடத்தை விட்டு கிளம்பியிருக்கிறது. இப்போது உலகமே வெறுமையாகக் காட்சியளிக்கிறது அவளுக்கு. வீடு-கணவன்-குழந்தைகள்-அவர்களுக்கான தேவைகளை நிறைவேற்றும் வழிமுறைகள் தவிர வேறொன்றும் தெரியாதவளுக்கு. உடனே அங்கிருக்கும் கடையொன்றிலிருந்து கணவனின் அலைபேசி எண்ணுக்கு அழைக்கிறாள். மறுபுறத்திலிருந்து பேருந்தில் பயணித்துக்கொண்டிருக்கும் கணவனின் கடுஞ்சொற்களால் சற்றே நிலைதடுமாறிப்போகிறாள். அவனுடைய வருகைக்காக காத்திராமல், சாலையில் நின்று, போகிற வருகிற வண்டிகளின் முன்பெல்லாம் கை நீட்டிப்பார்க்கிறாள். சிறிது நேரத்தில், ஒரு வண்டி அவளினருகே நிற்கிறது.வண்டியினை ஒட்டிக்கொண்டு வந்தவன், வெனிஸ் என்கிற நகருக்கு போவதாகவும், அவளது ஊருக்கு செல்லவேண்டிய பாதையில் இறக்கிவிடுவதாகவும் சொல்லி அவளை வண்டியில் ஏற்றிக்கொள்கிறான். போகிற வழியில், அவன் தூங்கிவழிந்துகொண்டே வண்டியோட்டுவதைப்பார்த்து அவள் பயம்கொள்கிறாள்.

அவளுடைய பயத்தை அறிந்தவன், 'உனக்கு வண்டி ஓட்டத்தெரியுமா?' என்கிறான்.
'கொஞ்சம் தெரியும்' என்று சொல்லி அவள் ஓட்டத்துவங்குகிறாள். வண்டியோட்டுகிற போது அவளது நிலையினையும் மறந்து மகிழ்ச்சியாகிறாள்.
எப்படிப்போகவேண்டுமென்று கேட்கமுடியாத அளவிற்கு அவன் நல்ல ஆழ்ந்த தூக்கதிலிருக்கவே, இவள் தொடர்ந்து நேர்சாலையில் சென்றுகொண்டே இருக்கிறாள்.
சில மணிநேரத்திற்குப்பிறகு அவனும் கண்விழிக்க, இப்போது அவர்கள் வந்து சேர்ந்திருக்கிற இடம் இத்தாலியின் வெனிஸ் நகரம். நீண்டநெடுங்காலமாக பார்க்கவேண்டுமென்று அவள் ஆசைப்பட்டுக்கொண்டிருந்த நகரமிது. வண்டியோட்டுவதில் துவங்கிய அவளது மகிழ்ச்சி, வெனிஸ் நகரைப்பார்த்ததுமே மேலும் சிலமடங்கு அதிகரிக்கிறது.

தன்னை மறந்து, தன்னிலை மறந்து வெனிஸ் நகரின் தெருக்களையும் கடல்நீர்சூழ்ந்த அந்நகரினையும் பார்த்துப்பார்த்து மகிழ்கிறாள் ரோசல்பா. சில மணிநேரங்கள் கழிந்தபின்னர் தன்னுடைய வீட்டிற்கு திரும்பிச்செல்ல வேண்டுமென்பது நினைவுக்கு வந்ததும், இரயில் நிலையத்திற்கு சென்று அவளுடைய ஊரிற்கு செல்வதற்கான இரயில் எப்போது வருமென விசாரிக்கிறாள். சற்றுமுன்னர்தான் அவளது ஊரிற்கு செல்லும் இரயில் சென்றதாகவும் அடுத்த இரயில் நாளைதான் வருமென்பதையும் கேள்விப்பட்டு அதிர்ந்துபோகிறாள். என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல், மெதுமெதுவாக அழகான அவ்வெனிஸ் நகரில் நடக்கிறாள். பகலின் ஒளி தீர்ந்து, இரவின் இருட்டு வெனிஸ் நகரோடு சேர்த்து அவளையும் மெல்ல மெல்ல அணைக்கத்துவங்கியது. ஒரு புறம் பசியிருக்க மறுபுறம் இரவை நினைத்து அவளை ஆட்கொள்ளத்துவங்கியது பயம்.

ஒரு சிறிய உணவகத்தினுள் நுழைந்து உண்பதற்கு என்ன இருக்கிறதென்று கேட்கிறாள். சூடாக எதுவுமில்லையென்றும் ஆறிப்போன ரொட்டி மட்டுமே இருப்பதாகவும் உணவக உரிமையாளர் சொல்கிறார். சரியென்று சொல்லிவிட்டு கிடைத்ததை உண்கிறாள். உண்டு முடித்ததும், மெல்ல அவ்வுணவக உரிமையாளரிடம் சென்று,
'தங்குவதற்கு இங்கு ஏதேனும் இடம் கிடைக்குமா?' என்கிறாள்.
அவளிடம் இருக்கும் மிகக்குறைந்த பணத்திற்கு எவ்விதமான இடமும் கிடைக்காது என்று சொல்லிவிட்டு, அவனது வீட்டினிலிருக்கும் பயன்படுத்தியேயிராத ஓர் அறையினை காண்பித்து தங்கிக்கொல்லச்சொல்கிறான். காலையிலெழுந்து வீட்டினை விட்டு வெளியேறுகையில், சாவியினை வாசலிலிருக்கும் அஞ்சற்பெட்டியினுள்ளே போட்டுவிடும்படியும் சொல்கிறான். 'நன்றாக தூங்கு' என்று சொல்லிவிட்டு அவனது பெயர் 'பெர்னாண்டோ' என்கிறான்.

மறுநாள் காலை அறையினை பூட்டிவிட்டு சாவியினை அஞ்சற்பெட்டிக்குள் போட்டுவிட்டு, இரயில் நிலையத்திற்கு செல்கிறாள். அங்கே அவளுக்கு முன்பாகவே அவளது ஊருக்கு செல்லும் இரயில் பயணத்தை துவங்கிவிட்டிருக்கிறது. என்ன செய்வதென்றே புரியாமல் மீண்டும் வெனிஸ் தெருக்களில் நடக்கிறாள். நடக்கிற வழியில், ஒரு வீட்டின் முன்பே 'வேலைக்கு ஆள் தேவை' என்றொரு விளம்பரத்தை பார்த்து, உள்ளே சென்று வேலை கேட்கிறாள்.
'இது ஒரு தோட்ட வேலை. எனக்கு ஒரு ஆண்தான் வேலைக்கு வேண்டுமென்கிறார்' கறாராக பேசும் ஒரு தாத்தா.
'என்னால் இவ்வேலையினை செய்யமுடியும். பெச்குரா நகரின் அரண்மனையில் எங்கப்பா ஒரு தோட்டத்தொழிலாளி' என்கிறாள் ரோசல்பா.
உடனே அங்கே வேலை கிடைத்துவிடுகிறதவளுக்கு.

மாலையானதும், முந்தைய நாள் தங்கிய பெர்னாண்டோவின் வீட்டிற்கே வருகிறாள். காலையில் அஞ்சற்பெட்டியில் போட்ட சாவியினை கைவிட்டு எடுத்து மீண்டும் அவள் தங்கிய அறைக்கே செல்கிறாள். பெர்னாண்டோ வீடு வந்து சேர்வதற்குள் மற்றுமொரு அறையினில் வாடகைக்கு தங்கியிருக்கும் கிரேசியா என்கிற பெண்ணுடன் பேசிப்பழகி தோழியாகிறாள். அங்கே தங்குவதற்கு பெர்னாண்டோவிடமும் அனுமதி வாங்கிக்கொள்கிறாள். தனக்கு வேலை கிடைத்துவிட்ட செய்தியை தன்னுடைய கணவனுக்கு கடிதமாக எழுதுகிறாள்.

மறுபுறம் ரோசல்பாவின் கணவன் அவளது கடிதம் படித்துவிட்டு கடும் கோபத்திற்கு ஆளாகிறான். ரோசல்பா வரவில்லையே என்கிற வருத்தத்தைவிட, வீடு சுத்தம் செய்யாமல் படுமோசமான நிலையிலிருக்கிறதே, நல்ல உணவு கிடைப்பதில்லையே என்கிற வருத்தமே அவனிடத்தில் அதிகமாகத்தென்படுகிறது. அவனது நிறுவனத்தில் வேலைதேடி நேர்முகத்தேர்வுக்காக வருகிற ஒரு குழாய்ப்பணியாளர் (Plumber), தன்னுடைய தற்குறிப்பில் (Biodata), துப்பறியும் கதைகள் படிப்பது பொழுதுபோக்கு என்று எழுதியிருப்பதை பார்க்கிற ரோசல்பாவின் கணவனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றுகிறது. வெனிசில் இருக்கும் ரோசல்பாவை துப்பறிவதற்காக அக்குழாய்ப்பணியாளனை (கான்ஸ்டாண்டினோ) வேலைக்கமர்த்துகிறான். ரோசல்பா எங்கிருக்கிறாள்? என்னவெல்லாம் செய்கிறாள்? என்பதனை வேவு பார்த்து அவளது கணவனுக்கு சொல்வதுதான் கான்ஸ்டாண்டினோவின் வேலை. அதன்படி கான்ஸ்டாண்டினோ வெனிஸ் செல்கிறான்.

இதற்கிடையே ரோசல்பா தன்னுடைய புதிய வாழ்க்கையினை அழகாக வாழத்துவங்குகிறாள். விடுதி உரிமையாளரான பெர்னாண்டோவின் அன்பு, கிரேசியாவின் நட்பு, அவளுக்கு வேலை கொடுத்த தாத்தாவுடனான தந்தை-மகள் உறவு என்று அவளது புதிய சூழல் அவளுக்கு பிடித்தமான இடமாக மாறிவிட்டிருந்தது. பெர்னாண்டோவின் கவலைமிகுந்த கடந்தகால சோகத்திலிருந்து மீண்டுவர ரோசல்பாவின் அன்பும் நெருக்கமும் அவருக்கும் உதவிற்று. அவளுக்குப் பிடித்த (வாசிக்கத்தெரிந்த) இசைவாத்தியமொன்று பெர்னாண்டோ வீட்டினில் காண்கிறாள். நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் எடுத்து வாசிக்கவும் செய்கிறாள்.

ரோசல்பாவை துப்பறிய வந்த கான்ஸ்டாண்டினோ, வெனிஸ் முழுவதும் எல்லாத்தெருக்களிலும் அவளது புகைப்படத்தை 'தேடுகிறோம்' என்றெழுதி ஒட்டிவிடுகிறான். எங்கு திரும்பினாலும் தன்னுடைய புகைப்படமே இருப்பதைக்கண்டு பயந்து நடுங்குகிறாள். பெர்னாண்டோ அவளை சமாதானப்படுத்தி,
தன்னுடைய உணவகத்தில் உணவு கொடுக்கிறான். பிறகு அருகிலிருக்கும் ஓர் நடன அரங்குக்கு அழைத்துச்செல்கிறார். அந்த நடன அரங்கினில் ஆடவேண்டுமென்பது தன்னுடைய நீண்டநாள் ஆசையென்று சொல்கிறார் பெர்னாண்டோ. அப்படியே இனிதாகக்கழிகிறது அம்மாலைப்பொழுதவர்களுக்கு.

தனக்குப்பிடித்தவகையில் வாழ்வதுதான் சிறந்த வாழ்க்கை என்பதனை நன்கு உணரத்துவங்குகிறாள் ரோசல்பா. நாட்கள் நீண்டுகொண்டே போனாலும், அவளது கணவனிடம் மீண்டும் செல்லவேண்டுமென்ற எண்ணமெல்லாம் தோன்றுவதேயில்லை. திடீரென ஓர் நாள், அவளது மகன் போதைபழக்கத்துக்கு அடிமையாகிறான் என்கிற தகவல் வந்துசேர்கிறது அவளுக்கு. இப்போது எதையுமே நினைத்துப்பார்க்காமல், தன்னுடைய மூட்டை முடிச்சுகளை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு தன்னுடைய கணவன் மற்றும் பிள்ளைகள் இருக்கும் பெச்குரா நகருக்கு செல்லப்புறப்படுகிறாள். பெர்னாண்டோவின் கண்ணீருக்கு பதில் சொல்லாமலும், கிரேசியாவின் வேண்டுகோளை நிராகரித்தும், மீண்டும் கணவரிடமே செல்கிறாள்.

நாட்கள் பல நகர்ந்த பின்னரும், ரோசல்பா கணவருடனே வாழ்கிறாள். ஒரு நாள் அவள் தன் மகனுடன் கடைத்தெருவுக்கு சென்றுவிட்டு திரும்பும்போது, அவளது காரின் அருகே நின்றுகொண்டிருக்கிறார் பெர்னாண்டோ. அவள் அதிர்ந்தே போகிறாள்.
"இவன் என்னுடைய மகன் நிகோலா.... இவர்தான் பெர்னாண்டோ" என்று தன் மகனுக்கு பெர்னான்டோவையும் பெர்னான்டோவிற்கு மகனையும் அறிமுகப்படுத்துகிறாள்.

பெர்னாண்டோ, ரோசல்பாவின் மகனிடம், "இது உனக்கு சற்று வினோதமாகத்தோன்றலாம். ஆயினும் நான் உங்க அம்மாவை அழைத்துப்போக வந்திருக்கிறேன்" என்று சொல்கிறார்.
"எதற்கு?" என்கிறான் நிகோலா.
"ஏன்னா.... ஏன்னா..... ஏன்னா.... நான் அவளை காதலிக்கிறேன்...." என்கிறார் பெர்னாண்டோ.
எல்லோரும் அதிர்ச்சியாகிறார்கள்...

காட்சி மாறுகிறது.... இப்போது ரோசல்பா தனக்குபிடித்த இசைவாத்தியத்தை வாசிக்கிறாள்... பெர்னாண்டோ தனக்குப் பிடித்த நடனத்தை அவளது இசைக்கேற்ப ஆடுகிறார்... அவர்கள் இருக்கிற இடமோ வெனிஸ் நகரில் அவர்களுக்குப்பிடித்த அதே பழைய நடன அரங்கு...

அக்டோபர் மாத சுவரெழுத்துகள்....

2011-12-02T03:11:00.001+05:30

"தொழிலதிபர்களை சிறையில் அடைப்பதால் இந்தியாவுக்கு முதலீடு வாய்ப்புகள் தடைபடுகிறது" --- இந்த உலகமகா தத்துவத்தை சொன்னவர் மத்திய சட்ட அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித்.
"ஆமா ஆமா... அவர் சொல்வது சரிதான்" --- காங்கிரஸ் மேலிடம்...

கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு வரிச்சலுகைகளை அள்ளிவீசுறது மட்டும் பத்தாதுன்னு, இப்போது சட்டத்திலிருந்தே விலக்கு கொடுக்கணும்னு சொல்லாம சொல்றாரோ சட்ட அமைச்சர்!!!!!!!

தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகளின் வாராக்கடன் கடந்த நிதியா ண்டின் முடிவில் ரூ. 71,047 கோடி. இது கடந்த ஆண்டைவிட ரூ. 14 ஆயிரம் கோடி அதிகம். இதில் ஏறத் தாழ ரூ. 50 ஆயிரம் கோடி கார்ப் பரேட் நிறுவனங்கள் தரவேண்டிய வாராக்கடன்.

உலகிலேயே அதிக அளவிலான ஆயுதங்களை ஏற்றுமதி செய்யும் நாடு அமெரிக்கா (2010 இல் 40 ஆயிரம் கோடி ரூபாய்க்கு ஏற்றுமதி செய்திருக்கிறது)
உலகிலேயே அதிக அளவிலான ஆயுதங்களை இறக்குமதி செய்யும் நாடு இந்தியா (2010 இல் 15 ஆயிரம் கோடி ரூபாய்க்கு இறக்குமதி செய்திருக்கிறது)
இவ்விரண்டு தகவல்களுக்குமிடையிலான தொடர்பினை நீங்களே யூகித்துக்கொள்ளுங்கள்...

உலக அமைதி குறித்தும், மனித நேயம் குறித்தும் வாய் கிழிய பேசிவரும் அமெரிக்காவும், இன்னபிற வளர்ந்த ஐரோப்பிய நாடுகளும், எதற்காக இவ்வளவு பெரிய ஆயுத உற்பத்தியில் ஈடுபடவேண்டும்?

தங்கள் நாட்டுக்குள் எந்த பிரச்சனையும் இல்லையென்றும், தங்கள் நாடு அமைதியான நாடு என்றும் தண்டோரா போடும் அமெரிக்கா, ஒரு புறம் ஆப்கானிஸ்தானில் அல்கொய்தாவை ஒழிக்க புறப்படுவதும், மறுபுறம் லிபியாவில் அல்கொய்தா ஆதரவுடன் செயல்படும் கிளர்ச்சிக்குழுக்களுக்கு
ஆயுதங்களை வழங்குவதும் எதற்காக?

எல்லாம் வியாபாராம்தான்... வெறும் காசுக்காகதான்...

மூன்றாம் உலக நாடுகளின் மக்கள், கூட்டம் கூட்டமாக அழிந்தாலும் பரவாயில்லை என்று இவர்கள் நடத்துகிற ஆயுத அரசியலை என்னவென்று சொல்ல....

"இங்கே இந்த வேட்பாளர் முன்னிலை"
"அங்கே அந்த வேட்பாளர் முன்னிலை"
என்று ஒவ்வொரு தேர்தல் முடிவுகளை பார்க்கத்துவங்கும்போதெல்லாம், இம்முன்னிலையினால் மக்கள் "முன்னுக்கு" வந்துவிடமாட்டார்களா என்கிற ஏக்கம் கலந்த கேள்விதான் உள்ளுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது....

"உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் மூன்றாவது இடத்தைப் பிடிக்கப்போவது யார்?" என்று ஆளாளுக்கு மண்டைய போட்டு குழப்பிக்கிட்டு இருந்தாங்க... இப்பதான் விடையே தெரிஞ்சிருக்கு. யாரோ "Independent/சுயேச்சை" என்று புதிதாக கட்சி ஆரம்பிச்சிருக்காங்க போல... அவங்கதான்பா மூன்றாவது இடம்....

20 வார இதழ்களில் 2 கதை வீதம் = 20 * 2 * 52 = 2080
50 மாத இதழ்களில் 2 கதை வீதம் = 50 * 2 * 12 = 1200
30 மாதமிருமுறைகளில் 2 வீதம் = 30 * 2 * 24 = 1440
50 சிறுகதைத்தொகுப்பில் 10 வீதம்= 50 * 10 = 500
50 நாவல்கள் = 50 * 1 = 50
...
தோராயமாக ஒரு வருடத்தில் 5350 கதைகள் வெளியாகிறது.

இவற்றிலிருந்து ஒரு 100 நல்ல கதைகள்கூடவா தமிழ்சினிமாவிற்கு கிடைக்காமல் போகிறது!

7 ஆம் அறிவு படத்தின் ஆரம்பகால விளம்பரங்களின்போது, 'போதிதர்மன் ஒரு தமிழன்' என்று நாம் பெருமைப்படவேண்டும் என்றார்கள்...

படத்தின் பட்ஜெட் அதிகரிக்கவே, வேறு சில மொழிகளிலும் வெளியிடுவதற்கு ஏதுவாக இப்போதைய பேட்டிகளிலும் விளம்பரங்களிலும் 'போதிதர்மன் ஒரு இந்தியன்' என்கிறார்கள்...

இன்னும் சில கோடிகள் பட்ஜெட் அதிகரித்திருந்தால், ஆப்பிரிக்காவிலும் அன்டார்டிகாவிலும் படத்தை வெளியிட ஏதுவாக, ''போதிதர்மன் ஒரு மனிதன்' என்றிருப்பார்கள்...

போதிதர்மனைவிட பண(அ)தர்மனே மேலோங்கி நிற்பதாகத்தோன்றுகிறது அவர்களின் வியாபாரத்தந்திரங்களில்...

வார்டு கவுன்சிலர் வண்டுமுருகன்... (சிறுகதை)

2011-10-16T13:55:00.001+05:30

வீட்டிலிருந்து வெளியே செல்ல கிளம்பிய வாசுகி, எதிர்வீட்டைக்கண்டதும் நிமிடமொன்று நின்று அவ்வீட்டையே உற்று நோக்கினாள். காந்தி நகரிலேயே முதன்முதலாக தொலைக்காட்சிப்பெட்டி வாங்கிய வீடுதான் அது. அதற்காக இந்த ஊரே, அவ்வீட்டை 'டிவி காரங்க வீடு' என்றும், அவ்வீட்டிலுள்ள மனிதர்களை 'டிவிகாரரு' 'டிவி காரம்மா' 'டிவி காரம்மா பொண்ணு' என்று அழைத்துவருகிறது.
'டிவி பெட்டி கருப்பா? சிவப்பா? வட்டமா? சதுரமா?' என்றெல்லாம் ஆயிரம் குழப்பங்களோடு அவ்வீட்டிற்கு நுழைந்தபோதெல்லாம் கடுஞ்சொற்களின் மூலமாக வாசலோடு விரட்டப்பட்ட நிகழ்வுகளை நினைத்துப்பார்க்காமல் வாசலைத்தாண்டியதில்லை வாசுகி. இது இன்று நேற்றல்ல, 25 வருடமாக நடப்பதுதான்.

தெருவில் மேலும் இரண்டு மூன்று வீடுகளைக்கடந்துவிட்டபோதிலும், டிவி.பெட்டி குறித்த கடந்தகால நிகழ்வுகள் இன்று அதிகமாக நினைவுக்கு வருவதுபோல் உணர்ந்தாள்.

முன்பொருநாள் இரவில் தன்னுடைய கணவரின் தட்டில் சாம்பார் ஊற்றிக்கொண்டே சொன்னாள்,
'என்னங்க! நம்ம ரேவதில்ல ரேவதி!'
'எந்த ரேவதி?'
'அதாங்க அந்த டிவிக்காரம்மா வீட்ல, வீட்டுவேல செய்றாளே... அவ சொன்னா, ஞாயித்திக்கிழமை ஆனாப்போதுமாம்... ஒரு படம் போடறாங்களாம்... வெள்ளிக்கெழமைல சினிமாப்பாட்டெல்லாம் போடறாங்களாம்... அதுவும் எம்.ஜி.யார் பாட்டு போட்டா, சிவாஜி பாட்டு போடுவாங்களாம். ரஜினி பாட்டு போடா, கமல் பாட்டு போடுவாங்களாம்.... சம்பளம் குடுக்காட்டிகூட பரவால்ல, அங்கயே வேல பாக்கலாங்குறா..' என்று குரலை உயர்த்தி சொன்னாள்.
'அதுக்கு இப்ப என்னாங்குற?'
'ஒன்னும் இல்ல... சும்மா சொன்னேன்' என்று உயர்த்திய குரலை இறக்கி மேல்மூச்சுவிட்டுக்கொண்டு வாசலில் சென்று அமர்ந்தாள். தெருவே வெறுச்சோடிக்கிடந்தது. ஈசல்களனைத்தும் வெளிச்சம் தரும் தெருவிளக்கை மட்டுமே சுற்றிச்சுற்றி வட்டமிட்டுக்கொண்டிருப்பதை பார்த்தாள். திடீரென விளக்கணைந்தது. வீடுகளிலிருந்து வெளியே வந்த கூட்டத்தில் ரேவதி மட்டும் வாசுகியின் அருகில் வந்தாள்.
'என்னடி எல்லாரும் இப்பதான் வெளிய வரீங்க?' என்றாள் வாசுகி.
'இல்லக்கா கரண்டு இப்ப' என்றாள்.
'என்னது?' என்றாள் வாசுகி.
'இருந்தோம் பாத்துக்கிட்டு பாட்டு... " என்றாள் ரேவதி.
'என்ன நீ? கொழப்பி கொழப்பி பேசுற? ஏதாவது காத்து கருப்பு அடிச்சிரிச்சா உன்ன?"
'அக்கா உங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியாது. இதுதான் ஜுனூன் தமிழ்'
'அப்படினா?;
'புதுசா டிடி மெட்ரோ அப்படின்னு ஒரு டிவி சானல் வந்துருக்கு. அதுல ஜுனூன்னு ஒரு சீரியல் போடறாங்க.. அதுல இப்படிதான் பேசுவாங்க.. வந்துருச்சி கரண்டு.... கெளம்புறேன் சரிக்கா நானு. இருக்கு ஓடிக்கிட்டு சூப்பர் ஹிட் முகாபலா... தீரனும் பாத்தே உடனே' என்று கிளம்பினாள்.
இப்படித்தான் ரேவதி எப்போது வந்தாலும் டிவிப்பெட்டி குறித்து எதையாவது சொல்லிவிட்டுப்போவாள்.

மற்றுமொருநாள் வந்த ரேவதி,
'அக்கா! டிவிக்காரங்க வீட்ல டேபிள்டிவி போட்டுருக்காங்கக்கா'
'அப்படினா?'
'முன்னாடி அவங்க சின்னதா ஸ்டூல்லதான டிவிய வச்சிருந்தாங்க. இப்ப புதுசா ஒரு டேபிள் வாங்கி அதுமேல வெச்சிருக்காங்க. அதான் டேபிள் டிவி போல. அதவிடுக்கா... டேபிள் டிவி போட்டதுனால, சன் டிவி அப்படின்னு ஒன்னு தெரியுது. அதுல தெனமும் படம் போடறாங்க. பாட்டு போடறாங்க.. நிஷாகந்தி அப்படின்னு ஒரு பேய் நாடகம் போடறாங்க. அப்பறம் ஜோடி பொருத்தம்னு ஒரு புரோகுராம் போடறாங்க பாருங்க... அது ரொம்ப சூப்பர்க்கா... எப்ப பாத்தாலும் எதையாவது போட்டுகிட்டே இருக்காங்கக்கா...' என்று சொல்லிமுடிக்கையில் ரேவதி முகத்தில் இருந்த ஆச்சர்ய ரேகைகள் வாசுகியின் முகத்திலும் பரவிய அந்நாளை நினைத்துப்பார்த்துக்கொண்டே பயணத்தை தொடர்ந்தாள்.

மேலும் சில வீடுகளைக்கடந்தபோது, அங்கிருக்கும் டீக்கடையின் மீது பார்வை பட்டது. இப்போது டீக்கடை குறித்த சம்பவமொன்றும் அவள் நினைவுக்குவந்துபோனது. ஒருநாள் டீக்கடையருகில் சென்றபோது, அங்கே பேசிக்கொண்டிருந்தவர்களின் பேச்சு அவளை நிற்கவைத்தது.
'புது ஆட்சி வந்துருச்சில்ல... ரேசன் கார்டு வெச்சிருக்கிற எல்லாருக்கும் அவங்க டிவிப்பெட்டி தரப்போறாங்களாம்.'
'அப்படியா! நம்ம ஊருக்கு எப்போ தருவாங்களாம்?'
'ஒவ்வொரு ஊரா தருவாங்க. நம்ம ஊருக்கு எப்போ தருவாங்கன்னு பேப்பர்ல போடுவாங்க'
என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டது, அவளை மகிழ்ச்சியடையச்செய்தது. அன்றுமுதல் கண்ணில்படுகிறவர்களிடமெல்லாம் 'எப்ப டிவி தருவாங்க? எப்ப டிவி தருவாங்க?' என்று கேட்டுக்கேட்டே நச்சரிக்கத்துவங்கினாள்.
'தரும்போது தருவாங்க போம்ம்மா...' என்பது போன்ற பதில்கள்தான் அவளுக்கு பலமுறைகிடைத்தது. அவற்றையெல்லாம் இப்போது நினைத்தாலும் கோபம்தான் வருகிறதவளுக்கு.

இப்போது அவள் டீக்கடையைத்தாண்டி, அவளது தெருவையும் தாண்டி பயணத்தைத் தொடர்கிறபோது, அவள்கண்ணில் பட்டுவிட்டது வார்டு கவுன்சிலர் வீடு. இருக்க இடமின்றி கோவில் மண்டபத்தில் தங்கி வாழ்ந்துவந்தவன் இன்றைக்கு இவ்வளவு பெரிய மாளிகையில் வாழ்கிறான் என்றால், வார்டு கவுன்சிலர் என்பது மிகப்பெரிய பதவியாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று எப்போதும் நினைத்துக்கொள்வாள். முன்பொருநாள் வார்டு கவுன்சிலரின் வீட்டுக்கதவை தட்டவேண்டிய நிர்பந்தம் வந்ததவளுக்கு.

'ஐயா! ஐயா! ஐயா'
வெளியேவந்த வார்டு கவுன்சிலர், 'என்னமா?' என்றார்.
'என் புருசனுக்கு நெஞ்சுக்கு வலிவந்து ஆஸ்பத்திரிக்கி கூட்டிப்போனேன். அவங்க ஒடனே ஆபரேசன் பண்ணனும்னு சொல்றாங்க. லட்ச ரூபா செலவாகுமாம். இப்ப ஏதோ கலைஞர் காப்பீட்டுத்திட்டம்னு வந்துருக்காமே. அந்த கார்ட குடுத்தா இலவசமா பண்ணுவாங்கன்னு டாக்டரய்யா சொன்னாரு... அதான் உங்ககிட்ட கேட்டு வாங்கிட்டு போலாம்னு வந்தேன்' என்றாள் வாசுகி.
'அது ஒன்னும் பிரச்சனையில்ல... ஒரு 10 ஆயிரம் ரூபா குடுத்துரு. நான் அந்த கார்ட வாங்கி குடுக்குறேன்.'
'ஐயா!!!!' என்று அதிர்ச்சியுற்றாள்.
'என்னம்மா! வெளயாடுறியா? ஒரு லட்ச ரூபா மதிப்புள்ள கார்ட உனக்கு ப்ரீயா தருவாங்களா. அந்த 10 ஆயிரத்துல, நான் தலைவருக்கு கட்சிநிதியா குடுக்கணும், மாவட்ட செயலாளருக்கு குடுக்கணும், வட்டச்செயலாலருக்கு குடுக்கணும், எம்.எல்.ஏ.வுக்கு குடுக்கணும். போம்மா பணத்த எடுத்துட்டு வந்து கார்ட வாங்கிக்கோ.'
என்ன செய்வதென்றே புரியாமல் யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில், அருகினில் வந்துநின்ற ஒரு லாரியிலிருந்து டிவிப்பெட்டிகளை வார்டு கவுன்சிலர் வீட்டினில் இறக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
'எங்குளுக்கு குடுக்குறதுக்கா இந்த டிவிப்பெட்டியெல்லாம்?' என்று ஆர்வம் பொங்கக்கேட்டாள்.
'மொதல்ல அந்த 10 ஆயிரத்த ரெடி பண்ணிட்டு வாம்மா...வீட்டுக்காரன் ஒடம்பு சரியில்லாம சீரியஸா கெடக்குறான்... உனக்கு டிவிப்பொட்டி கேக்குதா டிவிப்பொட்டி...' என்று முனகிமுடித்து டிவிப்பெட்டிகளை எண்ணத்துவங்கினார்.
அந்த நாளை நினைத்துக்கொண்டே வட்டச்செயலாளர் வீட்டைக்கடக்கமுயன்றாள். அதே வார்டு கவுன்சிலர் வீட்டுக்கு மற்றுமொருநாள் செல்லவேண்டிய கட்டாயமேற்பட்டது அவளுடைய நினைவுக்கு வந்தது இப்போது.

'ஐயா! ஐயா! ஐயா!'
'நீயாம்மா! உங்க வீட்டுக்காரரு போயி சேந்துட்டாருன்னு கேள்விப்பட்டேன். அந்த 10 ஆயிரத்த ரெடி பண்ணிருந்தீன்னா இந்நேரம் பொழச்சிருக்கலாம்... என்ன பண்றது... சரி இப்ப என்ன விசயமா வந்த?'
'அது ஒன்னுமில்லங்கய்யா. எங்க வீட்டுக்காரர் செத்த அன்னிக்கிதான் எல்லாருக்கும் நீங்க டிவிப்பெட்டி குடுத்துருக்கீங்க. என்னால வரமுடியல. அதனால் இப்ப குடுத்தீன்னா நல்லாருக்கும்...' என்று இழுத்தாள்.
'ஏம்மா! இவ்ளோ லேட்டா வந்துருக்கியே. எங்கிட்ட டிவி எல்லாம் காலி ஆயிரிச்சே..... சரி, ஒரு டிவி இருக்கு. ஒரு 500 ரூபா குடுத்துட்டு எடுத்துட்டு போ' என்றார்.
'என்னையா! அது இலவசம்னுதான சொன்னாங்க. காசு கேக்குறீங்களே..' என்றாள் வாசுகி.
அதற்கெல்லாம் பதில் சொல்லக்கூட விருப்பமில்லாமல் வேறு வேலையை பார்க்கக்கிளம்பிவிட்டார் வார்டு கவுன்சிலர்.

வார்டு கவுன்சிலர் வீட்டைக்கடந்து பயணத்தை தொடர்ந்தாள் வாசுகி. சில தெருக்களைத்தாண்டி சென்று கொண்டிருந்தபோது, இப்போது அவள் கண்ணில்பட்ட குடிசை ரேவதியுடையது. அதனைக்கண்டதும் அவளது வாழ்வின் மகிழ்ச்சியான நாளொன்று நினைவுக்கு வந்தது. அந்தநாளில், அவள் வீட்டிலும் டிவிப்பெட்டி வந்தது. தாத்தா காலத்து மேசையின் மீதிருந்த தூசிகளை மேசை தேயும்வரும் துடைத்தபின்னே அரசு டிவியை அதன் மீதுவைத்தாள். டிவியின் முன்பு அமர்ந்து ரசித்துக்கொண்டே இருந்தாள். எத்தனை ஆண்டு கனவு இது. அதற்காக சீட்டுப்பிடித்து கிடைத்த 500 ரூபாயினை கொடுத்து வாங்கிய இலவசத்தொலைக்காட்சி.
ரேவதி உள்ளே வந்து, 'அக்கா! உங்க வீட்லதான் கரண்டே இல்லையே! எதுக்குக்கா டிவி வாங்குனீங்க?' என்றாள்.
'என்ன பண்றது... கரண்டு கணக்சென் எடுக்க நெறைய காசு கேக்குறாங்க... கரண்டு கெடைக்கும்போது கெடைக்கட்டும். அதுவரைக்கும் இந்த டிவியாவது இருக்கட்டும்' என்றாள் வாசுகி.

கடந்த காலத்தை நினைத்துக்கொண்டே வந்ததில், தூரம்கூட பெரிதாகத்தெரியாமல் வரவேண்டிய இடத்திற்கு வந்துசேர்ந்தாள். அவளிருக்கும் இடத்திலிருந்து சற்று தொலைவில் வெள்ளை வேட்டிக்காரர் ஒருவரைச்சுற்றி கூட்டமாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர் யார்? என்ன நடக்கிறதங்கே? என்ற கேள்விகள் அவளுக்கு உதிக்கையில், அதே கேள்விகளை அவளது அருகிலிருந்த ஒருவர் மற்றொருவரிடம் கேட்டார்.
மற்றவர் பதிலளித்தார், 'அது வேற யாருமில்ல தம்பி. அவருதான் நம்ம புது 'வார்டு கவுன்சிலர் வண்டுமுருகன்'. புது ஆட்சியில இலவசமா கரண்டு கனக்சன் தரோம்னு அறிவிச்சிருக்காங்கல்ல. அதான் எல்லாரும் விண்ணப்பம் குடுக்குறாங்க... வெறும் 1500 குடுத்தா, இலவச கரண்டு கனக்சன் தராராம் அவரு..."

என்னது! வெறும் 1500 ரூபாய்க்கு இலவச கரண்டு கனக்சனா! என்று மனதுக்குள் ஆச்சரியப்பட்டு வார்டு கவுன்சிலர் வண்டுமுருகன் அருகில் செல்ல முற்பட்டாள். ஆனால் அதற்குள் யாரோ தன்னைப் படுக்கவைத்து, எதைஎதையோ வைத்து மூடத்துவங்கியதை உணர்ந்தாள்.

'கடைசியா யாராவது முகத்த பாக்கனும்னா பாத்துக்குங்க' என்ற குரல் அவளுக்கு கேட்டதும், ஒட்டுமொத்த பலத்தையும் ஒருங்கிணைத்து எழுந்துநிற்க முயன்றாள். அதற்குள் வரட்டியால் அவளது முகமும் மூடப்பட்டது. உடலுக்கு தீயும் மூட்டப்பட்டது... உடலோடு சேர்ந்து அவளது ஆசைகளும் எரியத்துவங்கின...

'ஆயிசு பூரா உழைச்சாலும் சின்னச்சின்ன தேவைகளும் ஆசைகளும்கூட நமக்கெல்லாம் நிறைவேறமாட்டேங்குதே' என வருந்திக்கொண்டே சாம்பலானாள்...

செப்டம்பர் மாத பேஸ்புக் சுவரெழுத்துகள்...

2011-10-16T10:47:00.000+05:30

----------------------------------------------------------------------------------------------------------- உயர்கல்விக்கான "மொத்த சேர்க்கை விகிதம்" (Gross Enrolment Ratio ) உலக சராசரியை விடவும் பாதிக்கும் குறைவாகத்தான் இந்தியாவில் இருக்கிறது. அதாவது ஒன்றாம் வகுப்பு சேரும் 100 குழந்தைகளில் 11 க்கும் குறைவான குழந்தைகளுக்கே உயர்கல்வி எட்டும் கனியாக இருக்கிறது....
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
மனிதகுலத்தின் வளர்ச்சியையும் வளர்ச்சிப்பாதையும் தீர்மானிப்பது கல்விதான். நெருப்பினை உருவாக்குவது எப்படி என்று கண்டறிந்தவன் அடுத்தவனுக்கு சொல்லிக்கொடுத்த காலம் முதலே கற்றலும், கற்பித்தலுமே உலகின் எல்லா வளர்ச்சிக்கும் காரணமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. கல்வியையும் ஒரு வியாபாரப்பொருளாக மாற்றிவிட்டிருக்கிற தனியார்மயமும் வணிகமயமாக்கலும், கல்வியை யார் கற்பிக்கவேண்டும், யாருக்கு கற்பிக்கவேண்டும், எதனை கற்பிக்கவேண்டும் என்பதையெல்லாம் 'பணமே' தீர்மானிக்கிற அவல நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம்...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
செப்டம்பர் 11 :
ஜனநாயக முறைப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலியின் மார்க்சிஸ்ட் ஜனாதிபதி 'சால்வடோர் அலண்டே', தனது மூன்றாண்டு கால ஆட்சியில் வேலை வாய்ப்புகளை அதிகரித்தது, தொழிலாளர்களின் ஊதியத்தினை உயர்த்தியது, நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு நிலமளித்தது, மக்களை சுரண்டிக்கொழுத்துக்கொண்டிருந்த தனியார் முதலைகளிடமிருந்த நிறுவனங்களை தேசியமயமாக்கியது ஆகியவற்றை பொறுக்கமுடியாத அமெரிக்கா, சிலி நாட்டிற்குள் இராணுவக்குழப்பத்தை ஏற்படுத்தி 20000 த்திற்கும் மேற்பட்ட மக்களையும் ஜனாதிபதியையும் கொன்று குவித்த நாள்.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

கணினி மொழிகளின் தந்தை டென்னிஸ் ரிச்சி மறைவு...

2011-10-13T22:54:00.000+05:30

கடந்த ஒரு வாரமாக ஆப்பிள் நிறுவனர் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் மறைவு குறித்தே உலக ஊடகங்களெல்லாம் கண்ணீர் விட்டுக்கொண்டிருக்க, மற்றுமொரு மனிதரின் மறைவு மறைக்கப்பட்டேவிட்டது. அவர்தான் 'டென்னிஸ் ரிச்சி'. ஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டப்படிப்பை முடித்து, தொலைபேசியைக்கண்டுபிடித்த அலக்சாண்டர் கிரகாம்பல் உருவாக்கிய 'பெல் லாப்ஸ்' என்கிற நிறுவனத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்தார். அங்கு வேலைபார்த்தபோது கணினித்துறைக்காக ஏராளமான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு வெற்றியும் பெற்றவர்.

1973 ஆம் ஆண்டு வரை மெதுமெதுவாக வளர்ந்துகொண்டிருந்த கணினித்துறை, "சி" என்கிற கணினிக்கான நிரல்மொழியின் வருகைக்குப்பின்னர்தான் அதிவேக வளர்ச்சியடைந்தது எனலாம்.

அதன்பின்னர் எண்ணற்ற கணினி மொழிகள் உருவாகியிருந்தாலும், அவற்றுக்கெல்லாம் தலையாய கணினி மொழியாக இன்றும் "சி" மொழி விளங்குவதற்குக்காரணம் அம்மொழியின் வலிமைதான். அதனாலேயே கணினி வன்பொருட்களை (ஹார்ட் டிஸ்க், மெமரி, சி.பி.யூ. இன்ன பிற) இயக்கும் விண்டோஸ், யுனிக்ஸ் போன்ற இயக்கமுறைகளையும் "சி" மொழியில்தான் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இப்படியான சிறப்புகளைப் பெற்ற "சி" மொழியினை உருவாக்கியவர் டென்னிஸ் ரிச்சிதான்.

இன்றைக்கு மிக சிறப்பாக செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிற லினக்ஸ் இயக்கமுறையின் (ஆபெரடிங் சிஸ்டம்) ஆதியான யுனிக்ஸ் இயக்கமுறையினையும் கென் தாம்சனுடன் இணைந்து உருவாக்கியர் டென்னிஸ் ரிச்சி. யுனிக்சை உருவாக்கியவராக இருப்பினும், கட்டற்ற மென்பொருள் (Free Software) உருவாக்கத்தில் அவர் பெரும்பங்கு வகிக்கவில்லை. தன்னுடைய ஒரு நேர்காணலில், லினக்சை தான் பயன்படுத்தியதே இல்லை என்றும் அவர் சொல்லியிருக்கிறார். கட்டற்ற மென்பொருள் உருவாக்கத்திலிருந்து விலகியே இருந்திருக்கிறார் என்பது வருந்தத்தக்க வரலாறுதான்.

அவரது சாதனைகளைப்பாராட்டி கணிணித்துறையின் நோபல் பரிசு என்றழைக்கப்படும் ட்யூரிங் விருது 1983 இல் அவருக்கு வழங்கப்பட்டது.

கடந்த 8 ஆம் தேதி உடல்நலக்குறைவு காரணமாக தன்னுடைய 70 ஆவது வயதில் காலமானார் ரிச்சி.

மென்பொருள் வியாபாரிகளான பில் கேட்ஸ், ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் போன்றோரை தூக்கிவைத்துக்கொண்டாடும் நாம், டென்னிஸ் ரிச்சியைப்போன்ற உண்மையான அறிவியலாளர்களை நினைவுகூராமல் விடுவது சரியாகாது.

நான் அவனில்லை... (புனைவுச்சிறுகதை)

2011-09-27T03:45:00.003+05:30

நான் நின்றுகொண்டிருக்கும் இத்தெருவிற்கு வந்து இரண்டு மூன்று நாட்களாகிவிட்டது. ஓசி சோறும், வேலைசெய்யாமலெடுத்த ஓய்வும் என்தொப்பையினை ஒரு சுற்று பெருக்க வைத்திருப்பது உண்மைதான்.

"வாங்க வெளிய போகலாம்" என்று இழுத்துக்கொண்டே தெருவினைக்கடந்தும் என்கையை விடாமல் பிடித்துக்கொண்டு வந்தான், எனக்கு இருப்பிடம் கொடுத்த ராமு.

"நாம எங்கப்பா போறோம்?" என்கிற கேள்வியை வழிநெடுக மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தேன். சிரிப்பைத்தவிர வேறெதுவும் பதிலாகத்தரவில்லை அவன். ஒவ்வொரு தெருவைத்தாண்டுகிறபோதும் மேலும் சிலர் எங்களுடன் சேர்ந்துநடக்கத்துவங்கியது எனது குழப்பத்தை கூட்டத்தான் செய்தது. 'சரி, ஒரு எதிர்பாராத ஆச்சரியமாக இருந்துவிட்டுப்போகட்டுமே' என்று அதன்பிறகு நானும் எதுகுறித்தும் கேள்விகேட்காமல் அவர்களுடன் சென்றுகொண்டிருந்தேன்.

ஒரு பெரிய கட்டிடத்தின் அருகில் வந்ததும், கூட்டத்திலிருந்த ஒருவன் அரை செங்கலொன்றை அமைதியாக இருந்த அக்கட்டிடத்தினுள் எறிந்தான். அவனைத்தொடர்ந்து ராமு உட்பட வேறுபலரும் கையில் கிடைத்த கற்களை கட்டிடத்தை நோக்கி வீசினார்கள். என்ன நடக்கிறதென்றே விளங்கவில்லை எனக்கு. சில வினாடி மவுனத்திற்கு பிறகு குல்லாக்காரன் ஒருவன் மண்டையில் ரத்தம் சொட்டச்சொட்ட வாசலில் வந்துநின்று கத்திக்கூப்பாடு போட்டான். அவனுடைய குரலைக்கேட்டதும் சிலர் கம்புகளுடன் எங்களை நோக்கி ஓடிவந்தனர். ராமுவும் கூட்டத்தினரும் கையில் கிடைத்தவற்றையும் கொண்டுவந்தவற்றையும் ஓடிவந்தவர்கள் மீது வீசிக்கொண்டே ஓடினர். நானும்தான்.

கண்மூடித்தனமாக ஓடிவந்ததில் எல்லோருக்கும் சற்று அதிகமாகவே மூச்சிரைத்தது. இப்போது யாரும் எங்களைத்தொடரவில்லை. துரத்தியவர்கள் எங்களை மன்னித்து விட்டிருப்பார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். வியர்வையை துடைத்துக்கொண்டு தலைநிமிர்ந்து பார்க்கையில், மெரீனா கடற்கரையின் மணல்களும் அலைகளும் கண்களில் பட்டன. 'இதுதான் அந்த எதிர்பாராத ஆச்சரியமா' என்று வினவுவதைப்போல் ராமுவைப்பார்த்தேன். அவனும் 'ஆமாம்' என்பதுபோல் தலையசைத்தான். இங்குதான் வரப்போகிறோம் என்பதை ஏற்கனவே அறிந்துவைத்தாற்போல் ஒட்டுமொத்த கூட்டமும் கடற்கரையினை நோக்கி மூச்சிரைப்பையும் மீறி மீண்டும் ஓடத்துவங்கியது. நானும் அப்பந்தையமில்லா ஓட்டத்தில் கலந்துகொண்டு ஓடினேன்.

பயத்தில் ஓடிவந்தபோது அமைதியாக இருந்த வயிறும், இப்போது பசியினால் ராகதாளத்தோடு சேர்ந்திசை வாசிக்க ஆரம்பித்தது. என்ன செய்யலாம் என்று யோசிப்பதற்குள் ராமு நீட்டிய சுண்டலை கையில் வாங்கினேன். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். சுண்டலைப்பறிப்பதற்கு யாரும் அருகில் இல்லை என்பதை உறுதிசெய்துகொண்டு சாப்பிடத்தயாரானபோது, யாரென்றும் எங்கிருந்து வந்தார்களென்றும் அறிவதற்கு முன்னரே திரும்பிக்கூட பார்க்கவிடாமல் கழுத்தை அழுத்திப்பிடித்துக்கொண்டு வேகமாக கடலுக்குள் சில அடிதூரம் தள்ளிக்கொண்டே சென்றனர். என்னுடைய தலையை தண்ணீருக்குள்ளும் வலுக்கட்டாயமாக மூழ்கவைத்துவிட்டு ஓடிவிட்டனர். குல்லாக்காரர்களின் செயல்தான் இது என்று நான் உணர்ந்தவேளையில், நீச்சலறியாதவன் என்பதால் மூச்சுத்திணறிக்கொண்டிருந்தேன். இப்போது உயிர் பயம் என்னை ஆட்கொள்ளத்துவங்கிவிட்டது.

ஒட்டுமொத்த பலத்தையும் ஒருங்கிணைத்து, "காப்பாத்துங்க" "காப்பாத்துங்க" "காப்பாத்துங்க" என்று உரக்கக்கத்தினேன். எனது குரலைக்கேட்டதும் கரையிலிருந்து சிறியபடகொன்றில் இருவர் என்னை நோக்கிவருவதுகண்டதும்தான் கத்துவதை நிறுத்தினேன். எனக்கு இரண்டடிதூரத்தில் வந்துவிட்ட படகிலிருந்த இருவரில் ஒருவன் ராமு என அறிந்ததும் மற்றற்ற மகிழ்ச்சியடைந்தேன்.

உதட்டில் சிரிப்பை பரப்பி வைத்திருந்த ராமு, படகிலிருந்து திடீரென ஒரு உருட்டுக்கட்டையினை எடுத்து என் மண்டையில் ஓங்கி அடித்தான். என் தலை சுக்குநூறாகிக்கொண்டிருக்கையில், "பிள்ளையார் சதுர்த்திக்கு வெச்ச பிள்ளயார முழுசா கரைக்காம வீட்டுக்கு போனா, வீட்டுக்கு ஆகாது... நல்ல வேளை.. பிள்ளையார ஒழுங்கா கரைச்சிட்டோம்" என்று அவர்கள் பேசியது என்காதுகளுக்கு நுழைகிற வேளையில், எவ்விதபலமும் இல்லாத வெறும் களிமண் என்பதால் நான் கடலினில் கரையத்துவங்கினேன்.

வியாபாரமாகும் உயர்கல்வி -1

2011-09-21T21:49:00.000+05:30

மனிதகுலத்தின் வளர்ச்சியையும் வளர்ச்சிப்பாதையையும் தீர்மானிப்பது கல்விதான். நெருப்பினை உருவாக்குவது எப்படி என்று கண்டறிந்தவன் அடுத்தவனுக்கு சொல்லிக்கொடுத்த காலம் முதலே கற்றலும், கற்பித்தலுமே உலகின் எல்லா வளர்ச்சிக்கும் காரணமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. கல்வியையும் ஒரு வியாபாரப்பொருளாக மாற்றிவிட்டிருக்கிற தனியார்மயமும் வணிகமயமாக்கலும், கல்வியை யார் கற்பிக்கவேண்டும், யாருக்கு கற்பிக்கவேண்டும், எதனை கற்பிக்கவேண்டும் என்பதையெல்லாம் 'பணமே' தீர்மானிக்கிற அவல நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம். உயர்கல்விக்கான "மொத்த சேர்க்கை விகிதம்" (Gross Enrolment Ratio ) உலக சராசரியை விடவும் பாதிக்கும் குறைவாகத்தான் இந்தியாவில் இருக்கிறது. அதாவது ஒன்றாம் வகுப்பு சேரும் 100 குழந்தைகளில் 11 க்கும் குறைவான குழந்தைகளுக்கே உயர்கல்வி எட்டும் கனியாக இருக்கிறது...

விஜயேந்தர் ஷர்மாவின் கட்டுரைகளில் இதுகுறித்த ஏராளமான தகவல்கள் கொட்டிக்கிடப்பதால், சிலவற்றை தமிழாக்கம் செய்யும் முயற்சியில்....

அவரது வலைத்தளம் : http://vijendersharma.wordpress.com/about

100 கோடி மாணவர்களும், 5 கோடி ஆசிரியர்களும், பல ஆயிரம் கல்வி நிறுவனங்களும் ஒன்றிணைந்திருக்கிற கல்வித்துறையில் உலகளவில் 48,00,000 கோடி பணப்புழக்கம் இருக்குமென உத்தேசமாகக்கணக்கிடப்பட்டிருக்கிறது. இதன்மூலம் கல்வியில் மிகப்பெரிய வியாபாரம் ஒளிந்துகிடப்பதை கண்டறிந்துவிட்டனர் கார்ப்பரேட் முதலாளிகள். உலகளாவிய சந்தையைக்கொண்டிருக்கிற இத்தொழிலில், மாணவர்கள் நுகர்வோராகவும், ஆசிரியர்கள் சேவை வழங்குபவர்களாகவும், கல்வி நிறுவனங்கள் தொழில் நடத்தும் நிறுவனங்களாகவும் மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள். மேலும் கற்பித்தலும்-கற்றலும் தேச வளர்ச்சியினை குறிக்கோளாகக்கொண்டிராமல் இலாபமீட்டும் தொழிலாக மட்டுமே உருவாகி வருகிறது.

பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் யாவும் உயர்கல்வியினை இலாபமீட்டும் நோக்கில் எப்போதும் குறிவைத்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. கல்வி என்பது அரசின் கடமையாக இருந்தபோதிலும், பெரும்பாலான அரசாங்கங்கள் புதிய தாராளமய பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் காரணமாக கல்வியளிக்கிற பொறுப்பிலிருந்து விலகிக்கொண்டிருக்கின்றன. தனியார்மயமாக்கல், வணிகமயமாக்கல் மற்றும் கல்விநிறுவனங்களின் மீதான கட்டுப்பாடுகளை நீக்குவது போன்றவற்றின் மூலமாக இந்திய அரசாங்கமும் இதனை ஆதரித்தே வந்திருக்கிறது.

21 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பத்தாண்டிலேயே உயர்கல்வியினை தனியார்மயமாக்குவதையும் வியாபாரமாக்குவதையும், உயர்கல்வியை காட்ஸ் (GATS ) ஒப்பந்தந்தின் கீழும் உலக வர்த்தக மையத்தின் கீழும் கொண்டுவருவதையும் எதிர்த்து மிகப்பெரிய அளவிலான மாணவர்-ஆசிரியர்-மக்கள் போராட்டங்களை இவ்வுலகம் கண்டிருக்கிறது. காட் மற்றும் உலக வர்த்தக மையம் ஆகியவை கல்வி போன்ற சேவையினை உலக அளவிலான சந்தையில் விற்பனைப்பொருளாக மாற்றுவதில் முனைப்புடன் செயல்படுகின்றன.

பாஜக ஆட்சியில் உயர்கல்வியின் தனியாமயமாக்கல்:

முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு உயர்கல்விக்கான தேவையோடுதான் நாம் இருபதாம் நூற்றாண்டிற்குள் காலடியெடுத்துவைத்தோம். அத்தேவையினை பூர்த்திசெய்து நாட்டின் வளர்ச்சியினை உறுதிசெய்வதைவிடுத்து, பா.ஜ.க. அரசும் யூ.ஜி.சீ.யும் உலக வங்கியின் கட்டளைகளுக்கு அடிபணிவதிலும், கல்வியை வியாபாரமாக்க வேண்டுமென்கிற உலக வர்த்தக மையத்தின் ஒப்பந்தங்களை கண்மூடித்தனமாக கைஎழுத்திடுவதிலுமே அக்கரையோடிருந்தது. உயர்கல்வியினை தனியார்மயமாக்கும்/வியாபாராமாக்கும் பொருட்டு, கல்விக்கட்டண உயர்வு, கல்வி நிறுவனங்களுக்கு எவ்விதக்கட்டுப்பாடுகளுமற்ற தன்னாட்சி அதிகாரம், நிகர்நிலைப்பல்கலைக்கழகங்களாவதற்கான விதிமுறைகள் தளர்த்தல் போன்ற முடிவுகளை எடுக்கத்துவங்கியது பா.ஜ.க. அரசாங்கம்.

"உயர் கல்வி நிறுவனங்கள் யாவும் கல்விக்கட்டணத்தினை உயர்த்தியும், தனியார் நன்கொடைகளை ஏற்றும், இன்ன பிற வழிமுறைகளை கண்டறிந்தும் தங்களுடைய தேவைகளைப்பூர்த்தி செய்துகொள்ளவேண்டும். உயர்கல்வியில் தனியார் முதலீடுகள், அரசின் சுமையைக்குறைக்கும்." என்று அப்போதைய மனிதவள மேம்பாட்டுத்துறை அமைச்சர் முரளி மனோகர் ஜோஷி 1998 இல் பாரிசில் நடந்த உயர்கல்விக்கான யுனெஸ்கோ மாநாட்டில் தனியார்மயத்திற்கு ஆதரவாகப்பேசினார்.

அம்பானி-பிர்லா அறிக்கை:

கல்வியை இலாபம் நிறைந்த சந்தையாகக்கருதி, முகேஷ் அம்பானியும் குமார் மங்கலம் பிர்லாவும் இணைந்து "கல்விச்சீர்திருத்த கொள்கை வரைவு" ஒன்றை பிரதமரின் கீழியங்கிய வர்த்தக-தொழில் குழுமத்திற்கு 2000 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் சமர்ப்பித்தார்கள். மாணவர்களிடமிருந்தே கல்விக்கட்டணத்தை முழுமையாக வசூலிக்கவும், உயர்கல்வியை முழுவதுமாக தனியாரிடம் ஒப்படைக்கவும் வழிவகுப்பதாகத்தான் இருந்தது அவர்களது அறிக்கை. அவ்வறிக்கையினை மட்டும் நடைமுறைப்படுத்தியிருந்தால் காசிருப்பவன் மட்டுமே உயர்கல்வி பயிலமுடியுமென்ற சூழல் முழுமையாக ஏற்பட்டிருக்கும்.

அம்பானிக்கும் பிர்லாவுக்கும் கல்வியில் இருக்கும் சந்தையினை கார்ப்பரேட்டுகளே கட்டியாள வேண்டுமென்பதே விருப்பம். அதனாலேயே கல்வி நிலையங்களில் எவ்வித அரசியல் செயல்பாடுகளும் இருக்கக்கூடாதென்றும், சங்கமமைக்கிற அடிப்படை உரிமைகளைக்கூட அனுமதிக்கக்கூடாதென்று அறிக்கையில் கேட்டுக்கொண்டனர். இவ்வறிக்கையினை மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள், பெற்றோர் மற்றும் மக்கள்யாவரும் பெரியளவில் விமர்சித்தனர்.

உலகவங்கியின் வழிகாட்டுதல்:

உயர்கல்வியினை தனியார்மயமாக்கும் நோக்கில் செயல்பட்ட உ.வ.மை.(உலக வர்த்த மையம்) மற்றும் காட்ஸ்(GATS ) ஆகியற்றுக்கு கிடைத்த கடும் எதிர்ப்பினால், உலக வங்கி வேறு வகையில் அதனை நிறைவேற்ற "அறிவார்ந்த சமூக உருவாக்கம்: புதிய சவால்கள்" என்றொரு அறிக்கையினை 2000 இல் வெளியிட்டது. கட்டுப்பாடுகள் தகர்த்தப்பட்டு, குறைந்தபட்ச தரத்துடன் புதிய தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் துவங்க அனுமதிக்கவேண்டுமென்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அரசு கல்வி நிறுவனங்களும் கூட மாணவர்களிடமிருந்தும் அவர்களின் பெற்றோரிடமிருந்தும் கட்டணமாக வசூலித்தும், வெளியிலிருந்து நன்கொடையாகப் பெற்றும் வருமானமீட்டிக்கொள்ளவேண்டுமென்று அறிவுறுத்துகிறது.

"உலக அளவிலான அறிவுசார் பொருளாதாரத்தின் தேவையை பூர்த்திசெய்யவும், மாறிவரும் தொழிலாளர் சந்தைக்காகவும், கல்விநிறுவனங்கள் புதுமையான வழிமுறைகளைக்கண்டறிய ஏதுவாகவும் ஒரு திட்ட வரைவினை உருவாக்க வேண்டும்" என்று வளரும் நாடுகளுக்கு உலக வங்கி அவ்வறிக்கையின் மூலமாக கேட்டுக்கொண்டது. உலக வங்கி தன் கட்டுப்பாட்டிலேயே அத்திட்டவரைவினை உருவாக்கி செயல்படுத்துவதனை உறுதி செய்யுமென நம்பிக்கை தெரிவித்தது. இதன்மூலம் உலக உயர்கல்வியை தனது காலடியின்கீழ் வைத்துக்கொள்ளும் திட்டம்தான் உலகவங்கிக்கு.

அனைத்து பல்கலைக்கழகங்களுக்கான 'மாதிரிச்சட்டம்':

உலகமயத்தின் தேவைகளுக்கேற்ப உயர்கல்வித்துறையினை வடிவமைக்க வேண்டுமென வளரும் நாடுகளையெல்லாம் உலகவங்கி நெருக்கத்துவங்கியது. புதிய பொருளா தாரக்கொள்கைகளுக்கேற்ப அவை அமையுமென்ற நம்பிக்கையையும் அளித்திருப்பதால், பெரிய அளவிலான எதிர்ப்பும் தவிர்க்கப்படும் என்பது உலகவங்கியின் கணிப்பு.

இப்பின்னனியில்தான் உலகவங்கியின் நெருக்குதலுக்கிணங்க பா.ஜ.க. தலைமையிலான அரசு யூ.ஜி.சி. மூலமாக அக்டோபர் 2003 இல் "பல்கலைக்கலைக்கழகங்களை சிறப்பான எதிர்காலத்திற்காக தயார்செய்யும் நோக்கில் " என்கிற பார்வையில் "21 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தியப்பல்கலைக்கழங்களுக்கான முன்மாதிரிச்சட்டம் உருவாக்கும் பொருட்டு" என்னும் தலைப்பில் கருத்தாக்கக்கட்டுரை ஒன்றை வெளியிட்டது.

"'நிதியுதவி பெற்று ஆய்வு நடத்துதல்', 'அறிவுசார் ஆலோசனை வழங்குதல்', 'புத்தகங்கள்/ஆய்வறிக்கைகள் தயாரித்தல்/வெளியிடுதல்' போன்றவற்றை உலகின் மற்ற பல்கலைக்கழங்கள் போலவே இந்தியா பல்கலைக்கழகங்களும் ஏற்கனவே செய்யத்துவங்கிவிட்டன. அதே போல இன்னபிற உலக அளவிலான முன்னேற்றங்களையும் (குறிப்பாக தகவல் தொடர்பு தொழிற்நுட்பங்கள்) பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. பல்கலைக்கலைக்கழங்களின் எண்ணிக்கை, அணுகுமுறை, தரம் மற்றும் நிதி ஆகியவற்றில் இருக்கும் பிரச்சனைகள் இன்னமும் தொடர்ந்து இந்தியப்பல்கலைக்கழகங்களின் செயல்பாடுகளை பாதித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.

பல்கலைக்கழகங்கள் சிக்கல்கள் நிறைந்த நிறுவனங்களாக மாறிக்கொண்டிருப்பதால், சூழ்நிலைக்கேற்ப நடைமுறைச்சிக்கலற்ற நிர்வகிக்க எளிமையான வழிமுறைகளை உருவாக்குதல் அவசியமாகிறது. எனவே பல்கலைக்கழகங்கள் தொடர்பான சட்டங்களில் மாற்றம் கொண்டுவந்தால்தான் உலகமயமாக்கலின் சவால்களை ஏற்றுக்கொண்டு உயர்தரத்திலான கல்வியை வழங்கமுடியும்."

புதிய பல்கலைக்கழக 'மாதிரிச் சட்டங்கள்' யாவும், தகவல் தொடர்பு தொழிற்நுட்பப் புரட்சியின் பலனைப்பெறுவதாகவும், தேசிய அளவிலும் உலக அளவிலும் உருவாகியிருக்கிற போட்டியினை சமாளிக்கும் விதமாகவும் இருக்குமென்றும், 2020 இல் இந்தியா ஒரு அறிவுசார் வல்லரசாக உதவுமென்றும் இவ்வறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

'மாதிரிச்சட்டங்கள்' வழியாக நாட்டிலுள்ள பல்கலைக்கழகங்களை உயர்கல்வியில் நிகழும் உலக அளவிலான மாற்றங்களோடு ஒன்றிச்செல்லவும், சொந்தச்செலவிலேயே நிர்வாகத்தினை நடத்தவும், கல்வியினை ஒரு வியாபாரமாகவே நடத்தவும் தயார் செய்வதே யூ.ஜி.சி.யின் எண்ணம். மற்றுமொரு யூ.ஜி.சி.யின் ஆய்வறிக்கையில், "மானியமில்லாத பாடத்திட்டங்கள், தொழிற்கல்வி படிப்புகளுக்கு இரட்டைக்கட்டண முறை என இந்தியாவில் உயர்கல்வியானது ஏற்கனவே ஓரளவிற்கு தனியார்மயமாகிவிட்டது." என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

'மாதிரிச்சட்டங்களின்' மூலமாக இந்தியாவிலிருக்கும் எல்லா உயர்கல்வி பல்கலைக்கழகங்களுக்கும், கல்லூரிகளுக்கும், இன்னபிற கல்வி நிறுவங்களுக்கும் மத்திய அரசு வழங்கி வரும் மானியத்தினை முழுவதுமாக நிறுத்தி, அவற்றையெல்லாம் உலகமயத்தின் ஓர் அங்கமாக மாற்றி, GATS -இல் செர்த்துவிட்டதால் ஏற்படும் விளைவுகளையும் அனுபவித்து, இலாபமோன்றே குறிக்கோளாகக்கொண்ட உலக கல்வி முதலாளிகளிடம் நாட்டின் உயர்கல்வித்துறையினை அடகுவைத்து, கல்வியும் ஒரு வியாபாரம்தான் என்பதனை நிலைநாட்டுவதே அரசின் நோக்கமாக இருந்தது. இதன் காரணமாக, மிக அதிகமான கட்டணங்களை செலுத்த இயலாத நிலையிலிருக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட, நலிவடைந்திருக்கிற பிரிவு மக்களும் கீழ்நடுத்தர மக்களும் உயர்கல்வியிலிருந்தே விலக்கப்பட்டுவிடுவார்கள்

இது போன்ற ஒரு சூழலை உருவாக்கவே, பாஜக அரசும் யூ.ஜி.சி.யும் இணைந்து உயர்கல்விக்கான நிதியினை குறித்தும், மாணவர்களின்மீது சுமையினை திணிக்கவலியுறுத்தியும், கல்விக்கடன்களை திணித்தும், கல்வி நிறுவனங்களின் கட்டாய தரமதிப்பீடு நடத்தியும், கல்லூரிகளுக்கு தன்னாட்சி உரிமை வழங்கியும், சுயநிதிக்கல்லூரிகள் துவங்க ஊக்கமளித்தும், ஆசிரியர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்களல்லாத ஊழியர்களின் வேலைப்பளுவினை அதிகரித்தும், ஒப்பந்த ஆசிரியர்களை நியமிப்பதை ஊக்குவித்தும் உயர்கல்வியில் தனியார்மயத்தையும் வியாபார நோக்கத்தினையும் புகுத்தினார்கள்.

'மாதிரிச்சட்டங்கள்' செயல்வடிவத்திற்கு வந்தால், இருபத்தோராம் நூற்றாண்டில் சமச்சீரான உயர்கல்வி என்பது எல்லோருக்கும் கிடைக்கவாய்ப்பே இல்லை என்பதனை நன்கு புரிந்துகொள்ளமுடியும்.

நாட்டின் உயர்கல்வியினை ஒட்டுமொத்தமாக வியாபாரமாக்கும் நோக்கிலேயே பா.ஜ.க. தலைமையிலான அரசு திட்டமிட்டு வேண்டுமென்றே இத்தகைய "மாதிரிச்சட்டத்தினை" உருவாக்கி முன்மொழிந்தது. இக்கடுமையான சட்டத்திற்கெதிராக மாணவர்கள், ஆசிரியர்கள், பெற்றோர் என நாடுமுழுவதிலிருந்தும் எதிர்ப்பு கிளம்பியது.

ஐக்கிய முற்போக்குக்கூட்டணியின் (ஏ)மாற்றுத்திட்டங்கள்....
அடுத்த பகுதியில்........

அமெரிக்காவின் 'அங்காடி தெரு' (பிரட் அண்ட் ரோசஸ் திரைப்படம்)

2011-09-05T08:36:00.000+05:30

'அமெரிக்கா ஒரு சொர்கபுரி' என்கிற மாயத்தோற்றத்தினை உலகமக்களின் மனதில் உருவாக்கும் முயற்சியில் அந்நாட்டின் ஆட்சியாளர்களைப்போலே அவர்களின் திரைப்படங்களும் பெரும்பங்கு வகித்துவந்திருக்கின்றன. தேசபக்தித்திரைக்கதைகள் எழுதி, பெரிய பெரிய கட்டிடங்களைக்காட்சியமைப்பில் வைத்து, மனிதன் வாழ்வதற்கான சிறந்த இடம் அமெரிக்காதான் என்று உலக மக்களின் மனதிலெல்லாம் கருத்துருவாக்கம் செய்வதன் பின்னணி என்னவாக இருக்கமுடியும்? அமெரிக்க ஆட்சிமுறையும் முதலாளித்துவபோக்கும்தான் அந்நாட்டின் இன்றைய வளர்ச்சிக்கான காரணம் என்பதை நம்முடைய பொதுபுத்தியில் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ வலியுறுத்துவதன்றி வேறொன்றுமில்லை.

டைனோசர் முதல் டாம் க்ரூசு வரை தமிழ்பேசும் எந்தத்திரைப்படங்களும் அமெரிக்க உழைக்கும் மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கையை நமக்குச்சொல்லியதாக நினைவில்லை. பெரிய பெரிய கட்டிடங்களைக்காட்டியவர்கள், அதற்குள்ளே சுரண்டப்படுகிற மக்களின் உழைப்பை தெரிந்தே மறைத்தார்கள்.

கதைச்சுருக்கம்...

பிரட் அண்ட் ரோசெஸ் திரைப்படத்தின் கதை, கிட்டத்தட்ட நம்மவூர் 'அங்காடி தெரு' படம்போலத்தான். அங்காடி தெருவில் வறுமையில் வாடும் தென்தமிழ்நாட்டு மக்களை மிகக்குறைந்த கூலிக்கு சென்னை ரங்கநாதன் தெருவிலிருக்கும் கடைகளில் முறைசாரா வேலைகளுக்கு அமர்த்தப்பட்டு நவீன கொத்தடிமைகளாக்கப்படுவதை படமாக்கியிருப்பார்கள். அதேபோல வறுமையிலிருக்கும் தென்னமெரிக்க மக்களை சட்டவிரோதமான முறையில் உள்ளே வரச்செய்து (அல்லது கண்டுகொள்ளாமல் அனுமதித்து) அவர்களின் உழைப்பைச்சுரண்டுவதை கதைக்களமாகக்கொண்டதுதான் 'ப்ரெட் அண்ட் ரோசஸ்' திரைப்படம்.

திரைக்கதை...

மெக்சிகோவிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கு வரும் மாயா, ஏற்கனவே அங்கிருக்கும் தன் அக்கா ரோசாவின் உதவியால் அவள் வேலைபார்க்கும் தனியார் ஒப்பந்தத்துப்புரவு பணியாளர் நிறுவனத்தில் வேலைக்கு சேர்கிறாள். முதலிரண்டுமாத ஊதியத்தை தனக்குக்கொடுத்துவிட வேண்டுமென்று ஒப்பந்ததாரரின் நிபந்தனைக்குட்பட்டே சேர்க்கப்படுகிறாள்.

நிமிடமொன்று தாமதாக வேலைக்கு வந்தாலும் கடும் தண்டனை, யாரும் யாரோடும் பேசக்கூடாது, மருத்துவக்காப்பீடு இல்லை, மிகமிகக்குறைந்த ஊதியம், சங்கமமைக்கும் உரிமையின்மை, எப்போது வேண்டுமானாலும் வேலை பறிபோகலாம் என்கிற நிலை ஆகியவற்றைக்கண்டு மாயா ஆடித்தான் போகிறாள். அங்கு வேலை செய்யும் எல்லாருக்கும் கோபம் இருப்பினும், என்ன செய்வதென்று தெரியாமலே தொடர்கிறார்கள்.

அப்போதுதான் சாம் என்பவன் இரவு வேளைகளில் ரகசியமாக அந்நிறுவன ஊழியர்களைச்சந்தித்து சங்கம் அமைப்பதன் அவசியம் குறித்து பேசுகிறான். சங்கம் இருக்கிற நிறுவனங்களில் பணிபுரியும் ஊழியர்கள் சங்கமில்லாத நிருவனகளில் இருக்கும் ஊழியர்களைவிடவும் அதிகமாக ஊதியம் பெறுகிறார்கள் என்றும் பேசுகிறான். மாயா அவனது கருத்தின்பால் ஈர்க்கப்படுகிறாள். சாம் ஒரு ஆலோசனை சொல்கிறான். அந்நிறுவன உயரதிகாரிகளின் விருந்து நிகழ்ச்சியொன்றில் உள்ளே புகுந்து எல்லா ஊடகங்களும் குழுமியிருக்கும்போது அந்நிறுவனத்தின் வண்டவாளங்களைப் பேசினால், உண்மைநிலையினை உலகறியச்செய்யலாம் என்பதுதான் அத்திட்டம்.

பலரும் இப்போராட்டத்திற்கு உதவ முன்வரும்போது, மாயாவிற்கு நெருக்கமான ரூபன் என்பவன் இச்செயலுக்கு உதவமுடியாது என்று மறுத்துவிடுகிறான். அவனுக்கு அமெரிக்காவிலேயே கல்லூரியில் சேர்ந்து படிக்கும் எண்ணமிருப்பதாகவும் இப்போராட்டத்தால் அவனுக்கு கல்லூரியில் இடம் மறுக்கப்பட்டுவிடும் என்றும் சொல்லி அவன் விலகுகிறான். அதற்கு மாயா அவனிடம்,

"என்னோட அக்கா தினமும் 16 மணிநேரம் வேலை செய்யிறா. ஏன்னா அவளோட கணவருக்கு மருத்துவ செலவு செய்யிறதுக்குதான். 4 கோடி மக்களுக்கும் மேல மருத்துவக்காப்பீடே இல்லாத, உலகத்தின் பணக்கார நாடான இந்த அமெரிக்காவுல அவருக்கும் இதே நிலைமைதான்.

இந்த போராட்டத்தில் நான் ஏன் கலந்து கொள்கிறேன்? ஒரு வேலைக்காக நம்மளோட 2 மாத ஊதியத்தை இவர்களுக்கு தண்டம் அழவேண்டியிருக்கிறது... நம்மளோட உழைப்பில் இவங்க உக்காந்து சாப்புடுறாங்க... இவங்களோட அசுத்துங்களை நாமதான் கழுவி சுத்தம் பண்றோம்.... இன்னும் இவங்களுக்காக எல்லாமும் செய்றோம்.... ஆனா நமக்கு என்ன கிடைத்தது? நானும் உன்னைமாதிரி ஒருநாள் படிக்கப்போவேன்... ஆனால் அதற்குமுன்னர் இதையெல்லாம் மாற்றாமல் நான் படிக்கப்போறதில் என்ன பயன் சொல்லு?" என்கிறாள் மாயா.

சாம் மற்றும் சில தோழர்கள் மாயா போன்ற தொழிலாகளின் உதவியோடு யாருக்கும் தெரியாமல் அவ்விருந்து நடைபெறும் இடத்திற்குள் நுழைந்து, திட்டப்படி தங்கள் கருத்தினை ஆணித்தரமாக பதிவு செய்துவிடுகிறார்கள். இச்செய்தி உடனே நாடெங்கும் பரவுகிறது.

மறுநாள் நிர்வாக அதிகாரி, கடும் வார்த்தைகளால் எல்லா ஊழியர்களையும் திட்டித்தீர்த்துவிட்டு பட்டியல் போட்டு பலரை வேலையை விட்டு அனுப்பிவிடுகிறான். அப்பட்டியலில் மாயாவின் பெயருக்கு பதிலாக ரூபனின் பெயர் இருக்கிறது. மாயாவின் அக்கா ரோசாதான் எல்லோரையும் காட்டிக்கொடுத்திருக்கிறாள் என்று தெரியவர அவள் ரோசாவின் மீது கடும் கோபம் கொள்கிறாள்.

ரோசாவிடம் மாயா, 'இப்படி விலை போய்விட்டாயே' என்று கோபம் கொப்பளிக்கக்கத்துகிறாள். அதற்கு ரோசா, 'நம்ம அப்பா நம்மள விட்டுட்டு ஓடிப்போனதில் இருந்து, இத்தனை வருடங்களாக நான் எப்படி அமெரிக்காவில் இந்த 5 டாலர் ஊதியத்தை வைத்து மெக்சிகோவிலிருந்த உனக்கும், அம்மாவிற்கும் பணம் அனுப்பினேன் தெரியுமா? இந்த குறைந்த ஊதியத்தை வைத்து, நோய்வாய்ப்பட்ட கணவரை வெச்சிகிட்டு, குழந்தைகளையும் வெச்சிக்கிட்டு எப்படி காலம் தள்ளினேன் தெரியுமா? என்னைக்காவது கேட்டிருக்கிறாயா? எத்தனை காலத்துக்குதான் என்னுடைய உடலையே நான் விற்றுக்கொண்டிருப்பது?' என்ற ரோசாவின் அழுகுரலைக்கேட்டு மாயாவும் கண்ணீரோடு வெளியேறுகிறாள்.

சாமுடன் சேர்ந்து வெளியேற்றப்பட்ட ஊழியர்களையும் ஒன்றிணைத்து, பேரும் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச்செல்கிறாள் மாயா. பெண்களே பெரும்பாலும் அப்போராட்டத்தில் பெரும்பங்கு வகிக்கிறார்கள்.

'வேலை பறிக்கப்பட்ட எல்லாருக்கும் மீண்டும் வேலை'

'நியாயமான ஊதியம்'

'உறுதியான மருத்துவக்காப்பீடு'

'வேலையில் மரியாதையாக நடத்தவேண்டும்'

போன்றவற்றை கோரிக்கைகளாக வைத்து ஒட்டுமொத்த ஊழியர்களும் நிறுவனத்தின் உள்ளேசென்று உள்ளிருப்பு போராட்டத்தினை துவங்குகிறார்கள்.ஊழியர்களின் ஒருங்கிணைந்த போராட்டத்தின் விளைவாக, இறுதியாக நிறுவனம் எல்லா கோரிக்கைகளையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது.

மாயாவை மட்டும் காவல்துறையினர் பழைய வழக்கொன்றினை தூசித்தட்டியெடுத்து இனி அமெரிக்கா பக்கமே வரக்கூடாதென்று எச்சரித்து அவளை நாட்டை விட்டே வெளியேற்றுகிறது. காவல்துறை வாகனம் மெல்ல நகர, வெளியே நின்றுகொண்டிருக்கும் சாம், தன் அக்கா ரோசா, சக ஊழியர்கள் எல்லோரையும் பார்த்து கையசைத்துக்கொண்டே செல்கிறாள்....

ஆகஸ்ட் மாத பேஸ்புக் சுவரெழுத்துகளில் சில....

2011-08-31T02:20:00.000+05:30

மரணதண்டனை அமலில் இருக்கும் நாடுகளைவிடவும், மரணதண்டனையை நீக்கிவிட்ட நாடுகளில்தான் குற்றங்களும் கொலைகளும் குறைவாக நடைபெறுவதாக ஆய்வுகள் சொல்கின்றன... தண்டனைகளை கடுமையாக்குவதாலெல்லாம் குற்றங்களை குறைத்துவிடமுடியாது....

பேரறிவாளன், முருகன், சாந்தன், அப்சல் என்று பட்டியலை தயாரித்து வைத்துக்கொண்டு சகமனிதர்களைக் கொல்லத்துடிக்கும் மரணதண்டனைச்சட்டத்தை இல்லாமல் செய்துவிட மிக வலிமையாகக் குரல்கொடுப்பதற்கான சரியான தருணம் இதுவே...

தாராளமான, எல்லைகளற்ற தனியார்மயம் நமக்களித்திருக்கிற கார்ப்போரேட்கள் அரசாளும் வழிமுறையில், ஊழல் என்பது அரசின் கொள்கையாகவே மாறிவிட்டது. அதனை சரிசெய்யாமல், 'ஊழல்' 'ஊழல்' என்று கத்துவதாலேயோ, சட்டமொன்று கொண்டுவந்தால் சரியாகிவிடும் எல்லாம் என்று சத்தம்போடுவதாலேயோ ஊழலை ஒழித்துவிடமுடியாது

அமெரிக்காவில், AT&T நிறுவனமும் T-Mobile நிறுவனமும் இணைந்தால்தான் 97 % அமெரிக்க மக்களை சென்றடைய முடியும் என்று ஒரு பொய்யைச்சொல்லி இணைதல்வேலையைத்துவங்கினார்கள்....

ஆனால் அப்படியெல்லாம் 97 % மக்களை சென்றடைகிற விரிவாக்கத்திட்டமெல்லாம் எதுவுமே இல்லை என்று அந்நிறுவன வக்கீல்களால் எழுதப்பட்ட இரகசியக்கோப்பு வெளியாகியிருக்கிறது...

இந்த இணைதலின் மூலம், 20000 தொழிலாளர்களை வீட்டுக்கனுப்புவதுதான் அவர்களது நோக்கம்...

நேற்று காலையில், சில மின்னஞ்சல் முகவரிகளும் கையெழுத்துகளும் நிரப்பப்பட்ட தாளொன்றினை நீட்டினான் இளைஞனொருவன்.

மெல்லிய சிரிப்பினை உதிர்த்துவிட்டு, "இதுல கையெழுத்து போடுங்க... நம்ம பிரதமருக்கு அனுப்புவோம்... ஊழலை ஒழித்து புரட்சியை உண்டாக்குவோம்" என்றான் ஊழலின் மூலவேர்களை பிடுங்காமல் ஊழலை ஒழிக்கமுடியுமுடியாதென அறியாதவனாக....

அவனது ஆர்வத்தை தடுக்க மனமின்றி, இல்லாத மின்னஞ்சலையும் அறியாத கையெழுத்தையும் போட்டுக்கொடுத்தேன்...

புரட்சியென்பது இத்தனை எளிதாக இருக்குமென முன்பே தெரிந்திருந்தால்......

உலகின் மற்ற ஏழை நாடுகளை சுரண்டிச்சுரண்டியே கொழுத்துப்போன அமெரிக்க முதலாளித்துவமே இவ்வளவு எளிதாக வீழ்கிறதென்றால், சொந்த நாட்டு மக்களைச்சுரண்டியே கொழுத்துக்கொண்டிருக்கிற இந்திய முதலாளித்துவம் வீழ்ந்து அதளபாதாளத்திற்கு செல்லும் நாள் வெகுதொலைவிலில்லை என்பதை சொல்லித்தெரியவேண்டியதில்லை... அதே நேரத்தில், தானாக வீழ்கிற முதலாளித்துவம், நிச்சயமாக வேறு வேறு வடிவத்தில் மீண்டு வந்து மீண்டும் சுரண்டவே முயற்சிக்கும் என்பதையும் சுரண்டப்படுகிறவர்கள் உணரவேண்டிய நேரமிது...

தற்செயலாக பார்த்த ஒரு தொலைக்காட்சித்தொடரில் (கனா காணும் காலங்கள்), பொறியியல் கல்லூரியில் மாணவர்களில் ஒருவன் பேசிய வசனம்:

"இந்தியாவுக்கு காந்தி தாத்தா சுதந்திரம் வாங்கித்தந்தது இஞ்சினியரிங் காலேஜிகளுக்கும் சேத்துதானடா.... ஆனா நம்மள மட்டும் இன்னும் அடிமைகளை நடத்துற மாதிரியே நடத்துரானுங்க காலேஜில...."

தெய்வத்திருமகள் திரைப்படத்தின் பாடலொன்றில் வரும் வரிகள்....

விக்ரம் : "கதை சொல்லப்போறேன்.. கதை சொல்லப்போறேன்...."

விக்ரமின் நண்பர் : "கதையா???? சொல்லாத.... சொல்லாத... யாராவது திருடி படமா எடுத்துரப்போறாங்க....."

சுயவிமர்சன வரிகளா இவை???

வார்த்தைகள்கூட புலப்படாத வயதவளுக்கு!

வரைபடமாக மட்டுமே அறிந்த எழுத்துக்களை

'வா'வென துணைக்கழைத்து,

வாழ்த்துமடலொன்றை கிறுக்கித்தீட்டி

பிஞ்சுகைகளால் கைகுலுக்கிநீட்டியபோது,

வயதுகூடியது எனக்கல்ல,
அவளுக்கென்று புரிந்துகொண்டேன்...

அன்னா ஒழித்துவிட்ட ஊழல்....

2011-08-24T12:32:00.006+05:30

ஊழல் என்பது என்ன? அதன் மூலவேர்கள் எவை?

என்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதிலைத்தேடாமல், அல்லது நமக்கு வசதியான பதிலை வைத்துக்கொண்டு, ஊழலை ஒழிப்போம் என்று கிளம்பியிருக்கிறார்கள்.

வருடாவருடம் நாட்டின் பட்ஜெட்டில் ஒரு லட்சம் கோடி, இரண்டு லட்சம் கோடி என்று 'ஏழை' கார்பொரேட் நிறுவனங்களை வைத்திருக்கும் அம்பானிகளுக்கும் கும்பானிகளுக்கும் சலுகை அளிக்கப்படுகிறதே! அதற்கு நன்றிக்கடனாக, ஒவ்வொரு மந்திரிகள் நடத்தும் நிறுவனங்களிலும் ஒரு 1000 கோடி அம்பானி முதலீடு செய்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம் (கலைஞர் தொலைகாட்சி விவகாரத்திலும் இது நடந்ததுதான்). கார்பொரேட் நிறுவனங்களுக்கு சலுகையளிக்கப்படும் அந்த பல லட்சம் கோடி குறித்து அன்னாவின் ஆதரவாளர்கள் வாயே திறக்கமாட்டார்கள் என்பதுடன் ஆதரிக்கவும் செய்கிறார்கள்.

முதலில் வருபவர்களுக்கே முன்னுரிமை என்று ஒரு வழிமுறையை அரசே தீர்மானிக்கிறது. அதனைப்பின்பற்றி, எந்தெந்த நிறுவனங்களுக்கு உரிமை வழங்கவேண்டுமென நினைத்தார்களோ அவர்களுக்கே வழங்கினார்கள் 2G விவகாரத்தில் (இதில் பெரிதும் பயனடைந்த அம்பானி, டாடா, அவனுட பாட்டா, ஆகியோரின் பெயர்களை அன்னாவின் ஆதரவு பிரச்சாரத்திலும் பார்க்கவில்லை. ஊழலை ஒழிப்போமென்று மின்னஞ்சல்களை அனுப்பித்தள்ளுகிறார்களே, அவற்றிலும் எங்கேயும் குறிப்பிடுவதில்லை). இப்போது ராசவைக்கேட்டால் என்ன சொல்கிறார்? 'இது அரசு பின்பற்றிவரும் வழிமுறைதான். அரசின் கொள்கைமுடிவு'.

பா.ஜ.க ஆட்சி செய்த காலத்தில், நாட்டின் சொத்துக்களை, அரசு நிறுவனங்களை அடிமாட்டு விலைக்கு விற்பதற்கென்றே ஒரு அமைச்சரே அமர்த்தப்பட்டார். அரசு நிறுவனங்களின் முதலீட்டை குறைத்து, நட்டக்கணக்கை காட்டி, இந்த நிறுவனம் தேறாது என்று முத்திரை குத்தி, அதனை தனியாருக்கு விற்பதுதான் அந்த அமைச்சரின் வேலை. இதில் யார் செய்தது ஊழல் என்பீர்கள்? அன்னாவின் ஆதரவாளர்கள் இதனை ஊழல் என்றே சொல்லமாட்டார்கள் என்பதுதான் உண்மை.

மக்களின் பி.எப். பணமான 4 லட்சம் கோடி ரூபாயினை ரிலையன்சிடமும் (ரிலையன்சின் பெயரில் ஒரு வங்கிகூட இல்லாதபோதும்) , ஹெச்.எஸ்.பி.சி. யிடமும், ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ.யிடமும் கொண்டுபோய் கொடுத்து பங்குசந்தை சூதாட்டத்தில் விளையாடுங்கள் என்று அனுமதிகொடுத்ததை அன்னாவின் விசிறிகள் யாரும் ஊழல் என்றே சொல்லமாட்டார்கள்.

இதனை எப்படியாவது பயன்படுத்திக்கொண்டு, ஆட்சிக்கு வந்துவிடமென்று நினைத்து கூட்டம் சேர்க்கும் பா.ஜ.க., ஆர்.எஸ்.எஸ். இந்து பயங்கரவாத கும்பலிற்கும், 'எப்படியோ பல பிரச்சனைகளின் வீரியத்தையும் மூலத்தையும் திசைதிருப்பியாயிற்றே, அது போதும்' என்று மகிழும் காங்கிரஸ் கூட்டத்திற்கும் மகிழ்ச்சிதான் இப்போராட்டம்.

ஜன லோக்பால் நிறைவேறினால், அதிகபட்சம் என்ன நடக்கும் தெரியுமா? லோக்பால் உறுப்பினர்களின் பொறுப்புகளை கார்ப்போரேட்டுகளின் பொம்மைகளோ அல்லது அந்தந்த ஊரின் சர்வாதிகார ரௌடிகளோ, அல்லது அரசின் அடியாட்களோ ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு ஊழலினை இன்னும் ஜோராக மேலும் விஞ்ஞானப்பூர்வமாக நடத்துவார்கள்.

தாராளமான, எல்லைகளற்ற தனியார்மயம் நமக்களித்திருக்கிற கார்ப்போரேட்கள் அரசாளும் வழிமுறையில், ஊழல் என்பது அரசின் கொள்கையாகவே மாறிவிட்டது. அதனை சரிசெய்யாமல், 'ஊழல்' 'ஊழல்' என்று கத்துவதாலேயோ, சட்டமொன்று கொண்டுவந்தால் சரியாகிவிடும் எல்லாம் என்று சத்தம்போடுவதாலேயோ ஊழலை ஒழித்துவிடமுடியாது.

5 ஸ்டாரும் 50 ஆசை சாக்லெட்டுகளும்... (சிறுகதை)

2011-08-03T22:43:00.003+05:30

கோடைவிடுமுறை முடிந்து புதிய வகுப்பில் நுழைந்தபோது, சில புதிய முகங்களும் எனது வகுப்பில் சேரத்துவங்கியிருந்தன. இராகவனும் அப்படிச்சேர்ந்தவந்தான். அதிக நாட்கள் எடுத்துக்கொள்ளாமல், அன்றே எங்களுடைய நட்புவட்டத்திற்குள் வந்துவிட்டான்.

"எங்க பழைய ஸ்கூல்ல எப்படி எல்லாம் அட்டகாசம் பண்ணுவேன் தெரியுமா.... பாக்கெட்ல வேர்க்கடலய வெச்சிக்கிட்டு மிஸ்சுக்கே தெரியாம க்ளாஸ்லையே சாப்புடுவேன்... ஆபிஸ் ரூம்ல இருந்து நாலு சாக்பீஸ் கேட்டுவாங்கிட்டு வந்து அதுல ரெண்டதான் எங்க மிஸ்கிட்ட குடுப்பேன். மீதிய நான் பாக்கெட்ல போட்டுப்பேன். இந்த மாதிரி ஏகப்பட்ட வேலை பண்ணிருக்கேன் தெரிஞ்சுக்கோங்க.... நாந்தான் அங்க கிளாஸ் லீடராவும் இருந்தேன்" - இப்படி அள்ளிவீசிக்கொண்டே போனான்.

"எங்க ஸ்கூல்ல ஹாப்பி பர்த்டே போட்டில கூட நாந்தான் ஜெயிப்பேன் தெரியுமா?" என்றபோதுதான் எங்களுக்கெல்லாம் ஒண்ணுமே புரியல.

"அது என்னடா ஹாப்பி பர்த்டே போட்டி?" என்று கேள்வியெழுப்பினோம்.

"அது ஒன்னும் இல்லடா... யாரோட ஹாப்பி பர்த்டே அன்னிக்கி அதிகமா 'ஹாப்பி பர்த்டே' விஷ் கெடைக்கிதோ, அவங்கதான் அந்த போட்டில ஜெயிப்பாங்க. அடுத்ததா வேற யாராவது அதவிட அதிகமா விஷ் வாங்குறவரைக்கும் அவன்தான் வின்னர்... அதுல எப்பவுமே நாந்தான் ஜெயிப்பேன் தெரியுமா!" என்றான்.

கேட்பதற்கே இப்போட்டி சுவாரசியமாக இருக்க, நாங்களும் அதனைத்துவங்க முடிவெடுத்தோம்.

"நீ எப்படிடா எப்பவுமே ஜெயிச்ச? எங்களுக்கு ஏதாவது ஐடியா குடேன்." என்று எங்களில் ஒருவன் கேட்டான்.

"எல்லாருக்கும் பைஸ்டார் சாக்லேட் குடுப்பேன். எங்க கிளாஸ் மட்டுமில்ல... தெரியாத பக்கத்துக்கிளாஸ் பசங்களுக்கும் குடுப்பேன். அப்போ எனக்குதான நெறைய விஷ் கெடைக்கும். அப்புடித்தான் நான் ஜெயிச்சிக்கிட்டே இருந்தேன்..." என்றபோது எனக்கு கொஞ்சம் தூக்கிவாரிப்போட்டது.

"என்னோட பொறந்தநாள் ஆகஸ்ட் 2 . அவங்கவங்க பொறந்தநாள்ல யாரு எவ்ளோ விஷ் வாங்குறாங்கன்னு எழுதி வெச்சிக்கலாம்" என்றான்.

நானும் அதே ஆகஸ்ட் 2 இல்தான் பிறந்தேன் என்பதால் உள்ளுக்குள் பயம் பலமடங்காக அதிகரித்தது. அன்று வீட்டிற்குச்சென்றதும் முதல்வேலையாக நாட்காட்டியை எடுத்துப்பார்த்தேன். ஆகஸ்ட் 2 - செவ்வாய்க்கிழமை. ஞாயிற்றுக்கிழமை என்றால்கூட தப்பித்துவிடலாம், செவ்வாய்க்கிழமை என்ன செய்வது என்று நாட்காட்டியிடம் கோபத்தைக்காட்டினேன். அப்பாவிடம் நாலணா 'ஆசை சாக்லேட்'டுக்கு மேல எதிர்பாக்கமுடியாது என்றெல்லாம் மனதுக்குள் எதையெதையோ நினைத்துக்குழம்பிக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு யோசனை தோன்றியது. பிறந்தநாளன்று வயிறுவலி, காய்ச்சல் என்று எதையாவது சொல்லி விடுமுறை எடுத்துக்கொள்ளவேண்டியதுதான் என்று முடிவெடுத்தேன்.

நாட்கள் நகர நகர ஒவ்வொருவர் பிறந்தநாளாக வந்துசென்றுகொண்டிருந்தன. 38 , 43 , 62 இப்படியாக ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு எண்ணிக்கையில் வாழ்த்து கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது. நான் தப்பித்துக்கொள்வேன் என்கிற தைரியத்திலேயே இருந்தேன், மாதாந்திரத்தேர்வின் அட்டவணை வரும்வரை. ஆகஸ்ட் 2 இலும் ஒரு பாடத்திற்கான தேர்வு இருந்தது அட்டவணையில். தேர்விற்கும் படிக்கமுடியாமல், எப்போதும் பிறந்தநாள்குறித்தே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

ஆகஸ்ட் 2 காலையில் எழுந்திருக்கையில், அப்பா வாங்கிவைத்திருந்த 50 'ஆசை சாக்லெட்டுகளும்' என்னைப்பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தது. அப்பாவின் சக்திக்கு இதுவே அதிகமென்று எனக்குப்புரிந்தாலும், என்னால்தான் மகிழ்ச்சியை வரவைக்க இயலவில்லை.

வேண்டாவெறுப்பாக மிட்டாய்களையும், தேர்வட்டையையும், பையினில் வைத்துக்கொண்டு புறப்பட்டேன் பள்ளிக்கு. உள்ளே நுழையும்போதே சன்னலோரத்தில் அமர்ந்திருந்த இராகவன், தான் கொண்டுவந்திருந்த பைஸ்டார் மிட்டாய்களை வெளியே எடுத்துவைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

மதியம்தான் தேர்வென்பதால், காலையில் பாடமெடுக்க வகுப்பிற்கு வந்தார் வகுப்பாசிரியை. வருகைப்பதிவேட்டினை எடுத்து மாணவர்களின் வருகையை பதிவு செய்துகொண்டிருந்த ஆசிரியை இருண்டு மூன்று முறை என் பெயரைச்சொல்லியும்கூட என் கவனம் முழுக்க பளபளவென மின்னிகொண்டிருந்த இராகவனின் மிட்டாய்கள்மீதுதான் இருந்தது.

"கவனமெல்லாம் எங்க இருக்கு?" என சற்றே அதட்டிக்கேட்ட ஆசிரியையிடம் "சாரி மிஸ்" என்று மன்னிப்புக்கேட்டுமுடிப்பதற்குள், "மிஸ்! சிந்தனை ஹெச்.எம் சார் கூப்புட்றாரு" என்று சொல்லிவிட்டுச்சென்றார் பள்ளித்தலைமையாசிரியரின் உதவியாளர்.

"சிந்தன்! ஹெச்.எம். கூப்புட்றாராம். போயி பாத்துட்டு வா..." என்ற வகுப்பாசிரியையிடம் சரியென்று தலையாட்டிவிட்டு தலைமையாசிரியரின் அறையை நோக்கி நடந்தேன்.

உள்ளே போகலாமா அல்லது அவரே என்னை அழைப்பாரா என்றெல்லாம் யோசித்துக்கொண்டே அரைமணி நேரத்திற்கும் மேலாக அறையின் வெளியே நின்றுகொண்டிருந்தேன். அறையைவிட்டு அவர் வெளியே வந்து, என்னை கவனிக்காமல் ஏதோ வகுப்பினை நோக்கி சென்றுகொண்டிருந்தார். சிறிதளவு தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு, "சார்.... சார்..." என்று மெல்லியகுரலில் விடாமல் அழைத்துக்கொண்டே அவர் பின்னாலேயே சென்றேன்.

சற்றுதூரத்தில் குரலைக்கேட்டு திரும்பியவர் என்முகத்தைக் கண்டதுமே,

"ஸ்கூல் தொறந்து 2 மாசமாச்சி. இன்னும் டேர்ம் பீஸ் கட்டல. புக் பீஸ்லயும் பாதி பேலன்ஸ் இருக்கு. எப்பதான் பீஸ் கட்டுவாரு உங்கப்பா? இப்பவே கிளாசுக்குப்போயி உன்னோட பையை எடுத்துட்டு வீட்டுக்கு கெளம்பு. பீஸ் கட்டினப்புரம் நீ ஸ்கூலுக்கு வந்தாப்போதும். இல்லனா உங்கப்பாவ வந்து உனக்கு டி.சி. வாங்கிட்டு போகச்சொல்லு..." என்று என்னிடத்திலிருந்து எவ்வித பதிலையும் எதிர்பாக்காமல் அவருடைய வேலையைத்தொடரச்சென்றுவிட்டார்.

அடக்கமுடியாமல் அழுகை பீரிட்டு வரத்துவங்கியது. என்னுடைய கண்ணீரே என்கால்களை கழுவிக்கொண்டிருந்தது. எனது சட்டையின் இடக்கை நனையும்வரை, நிற்காமல் வழிந்துகொண்டிருந்த கண்ணீரைத்துடைத்தேன். யார் முகத்தினையும் பார்க்காமல் தலையை குனிந்தவாறே வகுப்பினில் நுழைந்து என்னுடைய இருக்கையிலிருந்த புத்தகத்தையும் சேர்த்து பையினில் எடுத்து வைத்துக்கொண்டு, "ஹெச்.எம். என்னைய பேக் எடுத்துட்டு வரச்சொன்னார் மிஸ்" என என் வகுப்பாசிரியையிடம் சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தேன்.

வகுப்பின் வாசலைக்கடக்கிறபோது எனது வகுப்பினை மெதுவாக தலையுயர்த்திப்பார்த்தேன். எல்லோரும், 'சிந்தா, எங்கடா போற? எதுக்குடா போற?' என்ற கேள்விகளை கைகளாலும் கண்களாலும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். பார்வையை வகுப்பிலிருந்து விலக்கமுற்படுகையில், சன்னலோரத்தில் உட்கார்ந்திருந்த இராகவன் என் கண்களில் பட்டுவிட்டான். போட்டியில் தோற்கவில்லை என்கிற எண்ணம் மெல்ல மேலெழ, கண்ணீர் சிந்துவதை குறைத்துக்கொள்ளத்துவங்கிய கண்களோடும்... சிறிதளவு அசைவுகளோடு சிரிக்கவும் முயற்சிசெய்துகொண்டிருந்த உதடுகளோடும் பள்ளியைவிட்டு வெளியேறலானேன்...

நார்வேயின் நரேந்திரமோடி 'ப்ரேவிக்'

2011-07-27T15:06:00.004+05:30

நார்வே நேரப்படி மாலை சுமார் 3.22 அளவில் தலைநகரான ஓஸ்லோவில் எட்டு பேரின் உயிரைக்குடித்த குண்டுவெடிப்புச்சம்பவம் நிகழ்ந்தது. "நார்வேயில் குண்டுவெடிப்பா?" என உலகமே அதிர்ச்சியாக கேள்விஎழுப்பியதற்குக்காரணம் இரண்டாம் உலகப்போருக்குப்பினால் எவ்வித குண்டுவெடிப்பு சப்தமும் கேட்டதில்லை நார்வேயில். அதிர்ச்சியின் வீரியம் குறைவதற்கு முன்னரே அடுத்த இரண்டு மணிநேரத்தில் நார்வேயை ஆளும் தொழிலாளர்கட்சியின் இளைஞர்பிரிவு நடத்திக்கொண்டிருந்த முகாமில், இராணுவ உடையணிந்தொருவன் கண்மூடித்தனமாக சுட்டு 70க்கும் மேற்பட்டோரை படுகொலை செய்கிறான். இப்படுகொலை நடந்தது தலைநகர் ஓஸ்லோவுக்கருகில் இருக்கும் சிறிய தீவான உட்டோயாவில்.

இதற்கெல்லாம் காரணமானவனென சந்தேகித்து சில மணிநேரங்களில் ப்ரேவிக் என்கிற நார்வே நாட்டைப்பூர்வீகமாகக்கொண்ட 32 வயது இளைஞனை காவல்துறை கைது செய்கிறது. அதற்கு முன்னர்வரை அல்கொய்தா முதல் கடாபி வரை யார் யாரையோ குற்றவாளிகளாக இருக்க வாய்ப்பிருப்பதாக ஊகங்களை அள்ளித்தெறித்த ஐரோப்பிய ஊடகங்களெல்லாம் சற்றே மௌனம் காக்கத்துவங்கின. ப்ரேவிக் வெறும் பைத்தியக்காரன் மட்டுமே என்றெல்லாம் சொல்லின.
அடுத்த நாளே அவனுக்காக வாதாட 'கேர் லெபஸ்டாட்' என்கிற ஒரு வக்கீல் வருகிறார். ப்ரேவிக் வேண்டி விரும்பிக்கேட்டுகொண்டதால்தான் அவனுக்காக வாதாடவந்திருப்பதாக விளக்கமளிக்கிறார். இவர் ஏற்கனவே 2001 இல் பெஞ்சமின் என்கிற 16 வயது கறுப்பின சிறுவனை இனவெறியின் காரணமாகக்கொலைசெய்த 'ஓலே நிக்கோலை க்விஸ்லெர்' என்கிற கொலைகாரனுக்காக வாதாடியவர்.

அல் கொய்தாவாக இருக்குமோ என்று மணிக்கணக்கில் விவாதித்துக்கொண்டிருந்த மேற்குலக ஊடகங்கள், இச்செயலைச்செய்தவன் ஒரு நார்வீஜியன் (ஐரோப்பியன்) என்று தெரிந்ததும், 'இது ஏதோ ஒரு பைத்தியக்காரனின் செயல்' என்று அதிகம் அலட்டிக்கொள்ளாமல் சொல்லிவிட்டுச்சென்றதன் பின்னணியென்ன?
இது ஒரு இனவெறித்தாக்குதலாக இருக்குமானால், ப்ரேவிக் ஏன் தன் சொந்த வெள்ளையின மக்களையே கொன்றான்?
இவன் எந்த இயக்கத்தைச்சேர்ந்தவன்?
அவனுடைய கொள்கைகளும், வேண்டுகோளும், இவ்வுலகிற்கு அவன் சொல்ல நினைப்பதுவும் என்ன?
மொத்தத்தில் இந்த ப்ரேவிக் யார்?

இப்படி ஏராளமான கேள்விகளை நம்முள் எழுப்பியிருக்கிறது இச்சம்பவம். தாக்குதல் நடப்பதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்னர் தனக்கு ப்ரேவிக்கிடமிருந்து மின்னஞ்சல் வந்திருப்பதாக பெல்ஜியத்தின் தீவிர வலதுசாரிக்கட்சியான 'ப்லாம்ஸ் பிளாங்'கின் எம்.பி. வெய்ஸ் தெரிவிக்கிறார். அந்த மின்னஞ்சலில்,

"மேற்கு ஐரோப்பிய தேசப்பற்றாளர்களே!
இதனை உங்களுக்காக பரிசளிக்கிறேன்.
உங்களுக்குத்தெரிந்த அனைவருக்கும் இதனை அனுப்பிவைக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்."

என்று குறிப்பிட்டு 1518 பக்கங்களைக்கொண்ட கொள்கை அறிவிப்பினை மின்னஞ்சல் மூலமாக சுமார் 1003 பேரின் மின்னஞ்சல்களுக்கு அனுப்பியிருக்கிறான். அவர்களில் பிரான்சு, இத்தாலி, ஜெர்மனி, நெதெர்லாந்து, பெல்ஜியம், இங்கிலாந்து நாடுகளைச்சேர்ந்த தீவிர வலதுசாரிக்கட்சிகளின் முக்கிய உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அடக்கம்.

என்னதான் எழுதியிருக்கிறது அப்புத்தகத்தில்....
"இது ஒரு சிலுவைப்போர்.... 2083 இல் மேற்குலகில் சிலுவை ஆட்சியை நிறுவுவதற்கான சிலுவைப்போர்",
என்கிற தலைப்புடன் நம்மை ஆரம்பத்திலேயே அதிரவைக்கிறது அந்தக்கொள்கைவிளக்கப்புத்தகம்.

"1950 களுக்குப்பின்னால் மேற்கு ஐரோப்பாவை சூழ்ந்துகொண்டு மக்களின் கலாச்சாரத்தினுள் நுழைந்து மாற்றங்களை ஏற்படுத்திய மார்க்சிஸ்டுகளென்று ஜார்ஜ் லுக்ளக்ஸ், கிராம்சி, வில்ஹம் ரெய்க், எரிக் பிரோம், தியோடர் அடோர்னோ போன்றோர்தான். இக்கலாச்சார மார்க்சியம்தான் ஐரோப்பிய மக்களின் கல்வி, வாழ்க்கை எல்லாவற்றிலும் குழப்பம் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது"

"மார்க்சிஸ்டுகளும், இசுலாமியர்களும்தான் ஐரோப்பாவின் கலாச்சாரத்தை ஊடுருவிக்கெடுத்தவர்கள். ஐரோப்பிய நாடுகளொவ்வொன்றிலும் கிருத்துவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவதற்குக்காரனமும் இவர்களே. எனவே அவர்களை உலகைவிட்டே அனுப்பவேண்டும்."

"அதிலும் இந்த மார்க்சிஸ்டுகள்தான் மிகவும் அபாயமானவர்கள். 50 முதல் 100 மார்க்சிஸ்டுகள் ஒன்று சேர்ந்தால் போதும். அவர்கள் மக்களைச்சென்றடைவதில் 30000 தீவிர வலதுசாரிகளையும் மிஞ்சி விடுவார்கள். மாணவர் அணி, இளைஞர் அணி, மகளிர் அணி என்று 10 முதல் 15 குழுவினை உருவாக்கி ஒவ்வொரு மார்க்சிஸ்டும் ஏராளமான மக்களுடன் எப்போதும் தொடர்பிலேயே இருக்கிறார்கள். ஐரோப்பிய கிருத்துவ தேசியவாதிகளாகிய நாமும் அவர்களுடைய உத்தியைப்பின்பற்ற வேண்டும்"

"மார்க்சிஸ்டுகளையும் இசுலாமியர்களையும் கொல்வதும், ஐரோப்பாவில் வந்து குடியேறியவர்களை அடித்துத்துரத்துவதும் நம்முடைய முதல்கடமை. அவர்களைக்கொன்று குவிப்பவர்களுக்கு பரிசுத்தொகையும் கேடயங்களும் பரிசளிக்கப்படும்"
--- யார் யாரை எவ்வளவு எண்ணிக்கையில் கொன்றால், என்னென்ன பரிசுத்தொகையென்று பக்கம்பக்கமாக எழுதியிருக்கிறான்.

"முதற்கட்டமாக நார்வேயில் இப்பணியை துவங்கவேண்டும்."
--- உள்நாட்டிலிருக்கும் கலாச்சார மார்க்சிஸ்டுகளையும் இசுலாமியர்களையும் அழிப்பது, தேசிய இராணுவம் உருவாக்கி நிலைமையினை கட்டுக்குள் வைப்பது, ஆசிய-ஆப்பிரிக்க மக்களும்-கலாச்சாரமும் உள்ளே நுழையாமல் பார்த்துக்கொள்வது போன்றவற்றை முதற்கட்ட நடவடிக்கையாக குறிப்பிட்டிருக்கிறான். இதன் ஒரு பகுதியாகத்தான் இசுலாமியர்களையும், அயல்நாடுகளிலிருந்து நார்வே வருவோரையும் அனுமதிக்கும் தொழிலாளர் கட்சியின் முகாமைத்தாக்கியிருக்கிறான் ப்ரேவிக்.

"இரண்டாவது கட்டமாக, ஐரோப்பியாவில் இருக்கும் மற்றநாடுகளிலும் இதனைத்தொடரவேண்டும். மூன்றாது கட்டமாக, ஐரோப்பா தவிர மற்ற நாடுகளுக்கும் உதவவேண்டும்"
--- அதற்காகத்தான் இந்த 1518 பக்க கொள்கைவிளக்கக் கட்டுரையினை ஐரோப்பாவிலிருக்கும் மற்ற இனவெறிக்கட்சியினருக்கும் அனுப்பியிருக்கிறான்.

--- இச்செயல்களுக்குத் தேவையான வெடிமருந்துகளை தயாரிக்கப்பயன்படும் பெக்ரிக் அமிலம் தயாரிப்பதெப்படி என்கிற செய்முறை விளக்கங்களையும் எழுதியிருக்கிறான்.

இந்தியா குறித்து ப்ரேவிக் எழுதியிருப்பது....

"'காவிமயமாக்கம்' என்பது இந்தியாவை இந்துநாடாக மாற்ற முனைகிற வலதுசாரி இந்து தேசியவாதிகளின் (இந்துத்துவா) கொள்கையாகும். ஐரோப்பாவைப்போல் இந்தியாவிலும் இந்து தேசியவாதிகளுக்கு இந்திய மார்க்சிஸ்டுகள்தான் பெரும்தலைவலி.

இடது சோசலிச கட்சிகளை உள்ளடக்கியதுதான் இந்தியாவை ஆள்கிற 'இந்திய தேசிய காங்கிரஸ்' தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக்கூட்டணி. இந்துகட்சிகளை உள்ளடக்கிய 'இந்து வலதுசாரி தேசியவாதம்' பேசும் பா.ஜ.க (ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் அரசியல் கட்சி) தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயக கூட்டணிதான் எதிர்க்கட்சி. சிறுபான்மை இசுலாமியர்களை நம்பியும், காசு கொடுத்து கீழ்சாதி இந்துக்களை கிருத்துவர்களாக மாற்றும் கிருத்துவ மிஷனரிகளை நம்பியும், இந்துத்துவ கலாச்சாரத்தை ஒழிக்க விரும்பும் கம்யூனிஸ்டுகளைக்கண்டு அஞ்சியுமே ஆட்சியில் உட்கார்ந்திருக்கிறது ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சி.

இந்தியாவிலிருக்கும் இந்துக்களைவிட அயல்நாடுகளில் வாழும் இந்துக்கள்தான் இந்துகலாசாரம் மீது அதிகமான அக்கறை செலுத்துகிறார்கள். ஆனால் இந்து வலதுசாரிகளிடத்தில் இருக்கிற ஆறுதலான ஒன்று..... இந்துதுவாவை அவமதிக்கிறபோதெல்லாம் அவ்வநீதிகளைப்பொறுத்துக்கொள்ளாமல் முஸ்லிம்களை தாக்குவது, கலகங்களை உருவாக்குவது போன்ற செயல்களில் ஈடுபடுவதுதான். ஆனால் இவைமட்டுமே போதாது. வெறும் முஸ்லிம்களை கொல்வதற்குப்பதிலாக ஒரு இராணுவ நடவடிக்கையின் மூலமாக தேசதுரோக தலைகளை கொன்று, மார்க்சிய கலாசார அரசினை தூக்கியெறிய வேண்டும்.
இதனை சரியாகச்செய்யாதவரை, இந்தியாவின் அழிவு தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கும்.
ஐரோப்பிய-இந்திய தேசிய இயக்கங்கள் இயன்றவரை ஒன்றிணைந்து ஒருவர் மற்றவரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வதும் ஒத்துழைத்து செயல்படுவதும் இன்றியமையாதது. நம்மிருவரின் குறிக்கோளும் லட்சியமும் ஒன்றே!!!"

இப்படுகொலையினை கண்டித்திருக்கும் எந்த ஐரோப்பிய நாடுகளும், இதுவரை ப்ரேவிக்கின் கொள்கைவிளக்கக் கட்டுரையினையும் அதன் மையக்கருத்தையும் கண்டிக்கவுமில்லை, கருத்துசொல்லவுமில்லை.
ஐரோப்பா முழுவதிலும் இருக்கும் தீவிர வலதுசாரிக்கட்சிகளின் சமீபகால ஓட்டுசதவீதம் பன்மடங்காக உயர்ந்துவருவதும் மிகவும் கவலைக்குரிய விடயம்.

சுதந்திரக்கட்சி (நெதெர்லாந்து) - 15.5%
முன்னேற்றக்கட்சி (நார்வே) - 22%
சுவிஸ் மக்கள் கட்சி (சுவிசர்லாந்து) - 29%
ப்லாம்ஸ் பிளாங் (பெல்ஜியம்) - 15.3%
டேனிஷ் மக்கள் கட்சி (டென்மார்க்) - 13.8%
ஆஸ்திரிய சுதந்திரக்கட்சி (ஆஸ்திரியா) - 17.5%

எனவே இப்படுகொலை எங்கேயோ மேற்கு ஐரோப்பாவிலிருக்கும் நார்வே என்கிற நோபல் பரிசு கொடுக்கிற நாட்டில் நடந்த ஒரு நிகழ்வு மட்டுமல்ல. இங்கிருக்கும் மோடிகளின், அத்வானிகளின் மச்சான்தான் இப்படுகொலையை நிகழ்த்திய ப்ரேவிக். இந்நிகழ்விலிருந்து உலகெங்கிலும் இருக்கும் இனவெறிக்கட்சிகளெல்லாம் பாடம் படித்துக்கொண்டு, தன்னினவெறியினை கூர்மைப்படுத்திக்கொண்டு துப்பாக்கிகளுடனும் குண்டுகளுடனும் நம்முன்னே வந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதர்க்கில்லை.

நம்முடனே வாழும் சகமனிதனை மனிதன் என்கிறவகையில் பார்க்காமல், இனம்-மொழி-தேசம்-நிறம்-சாதி-மதம் என்று விதவிதமாக வேற்றுமைவார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி அவனைக்கொன்று குவிப்பதற்குப்பெயர் தேசியவாதமென்றால், அப்படிப்பட்ட தேசியமும் தேசமும் எல்லைக்கோடுகளும் தகர்த்தெறியப்படட்டும்...

செல்லமகள்...

2011-06-15T01:36:00.000+05:30

செல்லமகளை தூங்கவைக்க

மெல்ல முதுகில் தட்டியபடி,

வாயில்வந்த பாடலினை

தாளம்தப்பிப்பாடியபடி,

நிமிடங்கள்சில கடப்பதற்குள்

நானே கண்ணயர்ந்தேன்!

கனவுகளுக்குள்ளும் நுழைந்தநேரம்

கன்னத்தை அழுத்துகிற உணர்வொன்று

மெதுமெதுவாய் எழுப்பிவிட

மெல்லகண்களை விரித்துப்பார்க்கையில்,

முத்தம் கொடுத்துவிட்டு

முகத்தை விலக்கிக்கொண்டு

எந்தன் நெஞ்சினில்தட்டியபடியே,

"தூங்குப்பா தூங்கு...

தூங்குப்பா தூங்கு...

தூங்குப்பா தூங்கு..."

சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்

செல்லமகள் என்னருகே!

உறக்கம் கலைந்தாலும்

விழித்த என் கண்களை

வேகமாக மூடிக்கொண்டேன்...

காசும் கல்வியும்...

2011-04-27T18:37:00.000+05:30

http://timesofindia.indiatimes.com/city/chennai/Chennai-school-urges-parents-to-protest-against-RTE/articleshow/8085252.cms

இன்றைய பெரும்பாலான தனியார் பள்ளிகள் இப்படித்தான் இருக்கிறது. இங்கே குறிப்பிட்டிருக்கிற பள்ளியில் வெளிப்படையாக சொல்லிவிட்டார்கள். மற்றபள்ளிகளில் சொல்லவில்லை என்பதைத்தவிர வேறெந்த வேறுபாடுகளும் இல்லை.

ஒரு சமூகத்தின் வளர்ச்சியை அந்த மக்களின் கல்வியின் மூலம் தீர்மானிப்பதே எளிதானதும் நிரந்தரமானதுமாகும். வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் என்று எவற்றையெல்லாம் நாம் அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோமோ அங்கெல்லாம் கல்வி என்பது எல்லோருக்கும் கிடைக்கக்கூடியதாகவே இருக்கிறது.

நம்முடைய நாடுகளில் என்ன நிலை?
1 . காசுள்ளவனுக்கே தரமான(?) பள்ளிக்கல்வி
2 . காசுள்ளவனுக்கே உயர்கல்வி
3 . காசுள்ளவனுக்கே பொறியியல், தொழிற்நுட்பம், மேலாண்வியல், மருத்துவம் போன்றவை
4 . ஒன்றாம் வகுப்பு செல்லும் ஒவ்வொரு 100 மாணவர்களில் வெறும் 6 முதல் 10 பேர் மட்டுமே கல்லூரிக்கு செல்வதாக ஆய்வறிக்கைகள் சொல்கிறது

இப்பள்ளிகள் எல்லாம் என்ன செய்கிறது?
1 . அரசாங்கம் எவ்வளவு வசூலிக்கவேண்டுமென்று சொல்கிறதோ அதைவிட மிக மிக அதிகமாகவே வசூலிப்பது,
2 . வசூலிப்பது ஒரு தொகையும், பில்லில் வேறு ஒரு தொகையும் இருப்பது,
3 . பாதியில் பணம் கட்டமுடியாமல் தவிக்கிறவர்களை எந்த தயவுதாட்சண்யமுமின்றி பள்ளியைவிட்டே வெளியே அனுப்புவது,

இவ்வாறு வியாபாரம் என்பதைத்தவிர வேறு எந்த நோக்கமும் இல்லாதவர்கள் இவர்கள்...
'காசுதான் முக்கியம், அதற்காக என்ன செய்தாலும் தவறில்லை' என்பதைத்தான் இந்த தனியார் பள்ளிகள் இன்றைய இளைய சமுதாயத்திற்கு கற்றுத்தருகின்றன.

பாடசாலைகளை பணம் பண்ணும் தொழிலாக மாற்றுவது, ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையுமே தவறான வழிக்குதான் இட்டுச்செல்லும்.

இவ்வருத்தங்களையும் கோபங்களையும் விவாதங்களையும் செயல்வடிவமாக்கி மிக வலிமையாக எதிர்க்கவேண்டிய கடமை நமக்கு இருக்கிறது...

'செங்கடல்' திரைப்படம் குறித்து...

2011-04-22T18:23:00.000+05:30

"அதோ ஈரானைப்பாருங்கள், ஜாபர் பனாகியை கைது செய்திருக்கிறார்கள். இதோ சீனாவை பாருங்கள்... அங்கே பாகிஸ்தானை பாருங்கள், மாற்று சினிமாவிற்கு வாய்ப்பே இல்லை......... ஆனால் இந்தியாவில் மட்டும்தான் எந்த தடையும் இல்லை. " என்றெல்லாம் போகிற போக்கில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம். நம்மை முதிர்ச்சியடையாத முட்டாள்களாகவே வைத்திருக்க விரும்புகிற அரதப்பழசு மொக்கை மசாலாப்படங்களுக்குதான் இந்த தடையெல்லாம் கிடையாது. நிகழ்கால அரசியலை/அரசை விமர்சிக்கிற எந்த ஒரு படைப்பையும் அனுமதிக்காது நம்மை ஆள்கிற கூட்டம். அதிலும், மைக் பிடித்து இந்த அரசை விமர்சிப்பதையும், எங்கோ ஒரு மூலையில் அமர்ந்துகொண்டு புத்தகங்களாக விமர்சனங்களை கொட்டித்தீர்ப்பதையும் சிலநேரம் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டாலும் விடுவார்கள், ஆனால் காட்சி ஊடகம் வழியே மட்டும் நிச்சயம் விடமாட்டார்கள். ஏனெனில் திரைப்படங்கள் எந்த அளவிற்கு நம் மக்களின் வாழ்க்கையோடு பின்னிப்பிணைந்திருக்கிறது என்பதும், இல்லாத ஒன்றை மக்களின் பொதுபுத்தியில் ஏற்றவும், இருக்கிற ஒன்றை பொதுபுத்தியிலிருந்து வெட்டியெறியவும் திரைப்படங்களால் முடியும் என்கிற எண்ணமிருக்கிறது அவர்களுக்கு.

நடுநிசிநாய்களைக்கூட குறைக்க அனுமதிப்பார்கள், ஆனால் செங்கடலை கொந்தளிக்க அனுமதிப்பதில் கூடுதல் கவனம் செலுத்துவார்கள்....

இவற்றையெல்லாம் மீறி, எம்மக்களின் சமகால வாழ்க்கையினை-அவலத்தினை உலகறியச்செய்ய, சமரசமின்றி நமக்கு வாய்த்த கலையின் மீதேறி உரக்கச்சொல்ல முற்படுவதில்தான் நம் வெற்றி இருக்கிறது...

'செங்கடல்' பேசும் அரசியலில் நமக்கு முரண்கருத்து இருக்கலாம். அதனை விமர்சனம் செய்யும் உரிமையும் நமக்கிருக்கிறது. ஆனால் அந்த படைப்பையே வெளிவரவிடாமல் தடுக்கிற நிலையினை எதிர்த்து நிற்கவேண்டிய கடமை நம் எல்லோருக்கும் இருப்பதாகவே உணர்கிறேன்...

http://indianvoice.org/censorship-for-sengadal-petition.html

மடியேந்தி...

2011-04-19T16:18:00.001+05:30

கொள்கையென்று எதுவுமில்லை!
கொள்ளையடிப்பதிலும் ஒற்றுமையில்லை!
அறைக்கதவை தாழிட்டுக்கொண்டு
அடித்துக்கொள்ளவும் திறமையில்லை!
காங்கிரசார் நாங்களென்று,
மக்களின் முன்நின்று,
மடியேந்தி ஓட்டுக்கேட்க
முடிந்ததெப்படி இவர்களாலே???

காதலென்று....

2011-03-15T15:40:00.001+05:30

மெய்யெழுத்தையும் பொய்யெழுத்தையும்
கிறுக்கிவைத்த கையெழுத்தையும்
கவிதையென்று தலைப்பிட்டால்
காதலென்று பொருளோ!!!

--பழைய பக்கங்களிலிருந்து....

இது வெறும் விளையாட்டுதானே...

2011-03-14T03:48:00.000+05:30

ஆயிரமாயிரமாய் கூட்டம்

அரங்கினில் அமர்ந்திருக்க,

கோடிகோடியாய் மக்கள்

வீடுகளில் காத்திருக்க,

பாரதத்தின் பெருமைகாக்க

பதினொருவராய் வந்து

மைதான மையத்தில் நிற்க,

உரக்க ஒலிக்கத்துவங்கியது

இந்தியாவின் தேசியகீதம்!!!

இவர்களுக்கு நாட்டுப்பற்றா?

'பெப்சி'யென்றும் 'கோக்'கென்றும்

அந்நிய அசுரன்களின்

அல்லக்கைகளாய் விளம்பரங்களில்!

பெட்டிங்கென்றும் பிக்சிங்கென்றும்

பெட்டிகளாய் கருப்புகளில்!

தேசப்பற்றென்று சொல்லியே

தேசமெங்கும் சொத்துகள்!

வேறென்னசெய்தாய் நாட்டிற்கு?

வெறும்தொழில்தானே கிரிக்கெட்டும்?

கோபம் கொப்பளித்து

கொதிப்படையும் வேளையிலே

அருகாமை நண்பனொருவன்

அரசுதந்த டி.வி. முன்பு

செங்குத்தாக எழுந்துநின்று

செலுத்திக்கொண்டிருந்தான்

சொந்த(!)நாட்டின் தேசப்பற்றை!!!

எல்.கே.ஜி.க்கு போவோமா....

2011-02-28T20:57:00.001+05:30

(புகைப்படம் நன்றி தமிழச்சி)

ட்விட்டர் புரட்சி முகநூல் புரட்சி என்றெல்லாம் எங்கெங்கோ கேள்விப்படுகிறோம்.. நமது நாட்டில் குறைந்தபட்சம் இவற்றுக்கெதிராகவேனும் ஒருங்கிணைந்து உரக்கக்குரல் எழுப்ப நாம் முனையலாமே...

சென்னையில் சமீபத்தில் சேகரித்த எல்.கே.ஜி சேர்க்கை நடவடிக்கைகள் குறித்த தகவல்கள்:

1 . எல்.கே.ஜி.க்கு இன்டர்வ்யூ நடத்தாத தனியார் பள்ளிகளே இல்லை என்கிற நிலை

2 . மிகக்கடினமான இன்டர்வ்யூ நடத்துகிற பள்ளிகளே 'நல்ல பள்ளிகள்' என்கிற பெயர்

3 . மிக அதிகமாக பள்ளிக்கட்டணம் வசூலிக்கிற பள்ளிகளே 'சிறந்த பள்ளிகள்' என்கிற பெயர்

4 . பல 'பெரிய பள்ளிகள்', 'ப்ரீ.கே.ஜி. மற்றும் ப்ளே ஸ்கூல்களையும்' நடத்துகின்றன. அவற்றில் படித்த மாணவர்களுக்கே அப்பள்ளியின் எல்.கே.ஜி.யில் இடம் கிடைக்கும் என்கிற நிலை.

5 . எல்.கே.ஜி. சேர்க்கை படிவத்தில் ஒரு இடத்தில் 'பள்ளி வளர்ச்சி நிதியாக எவ்வளவு பணம் தங்களால் தர முடியும்?' என்கிற கேள்விக்கு நீங்களே குத்து மதிப்பாக ஒரு எண்ணிக்கையை பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். மிக அதிகமாக பூர்த்தி செய்தவர்களுக்கு மட்டும் பள்ளியில் இடம். (மற்றவர்கள் எவ்வளவு போட்டிருக்கிறார்கள் என்கிற விவரம் தெரியாததால், எல்லோரும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு அதிக எண்ணை அதில் பூர்த்தி செய்வார்கள். #ரமணா படம் பார்த்த பாதிப்பு)

6 . சில பள்ளிகள் நேரடியாகவே வளர்ச்சி நிதியை (?!?) கேட்டுப்பெறுகிறார்கள். (இரண்டாண்டுகளுக்கு முன்பு ஆற்காடு வீராசாமியால் துவங்கப்பட்டு நடத்தப்படுவதாக சொல்லப்படுகிற சென்னை பப்ளிக் பள்ளியில் ஒன்றரை லட்சமாம் எல்.கே.ஜி இடத்திற்கு)

எல்.கே.ஜி. நுழைத்தேர்வு எப்படி இருக்கும்:

1 . எல்.கே.ஜி இண்டர்வ்யூவிற்கு ஹால் டிக்கெட் எல்லாம் உண்டு. பெற்றோர் தேர்வறைக்கு வெளியில்தான் நிற்கவேண்டும்.

2 . எல்.கே.ஜி பாடத்திட்டமனைத்தையும் கரைத்துக்குடித்தவர்களுக்கே எல்.கே.ஜி. யில் இடம் (பள்ளியில் சேர்ந்த பிறகு இவங்க என்னத்த சொல்லித்தருவாங்கன்னு தெரியல)

3 . எல்.கே.ஜி. இன்டர்வ்யூ கேள்விகள் அனைத்தும் ஆங்கிலத்திலேயே கேட்கப்படுகிறது.
ஒரு பள்ளியில் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளை உதாரணத்திற்கு தருகிறேன்:
Can you identify this object?
Do you know any English rhymes?
what is your favorite food?
(3 வயது குழந்தை தன் தாய்மொழியையே தட்டுதடுமாறிதான் பேசும் என்பதுகூட அறியாத முட்டாள்களா அவர்கள்)

4 . ஒரு 'பெரிய பள்ளியில்' ஒரு குழந்தையிடம் ஆங்கில எழுத்துக்கள் அனைத்தையும் எழுதிக்காட்ட சொல்லியிருக்கிறார்கள். அந்தக்குழந்தையும் எழுதியிருக்கிறது. ஆனாலும் அக்குழந்தைக்கு இடம் மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. காரணம் - கையெழுத்து நேராக இல்லையாம். கோடு போட்ட நோட்டில் எழுதுகிற திறமை இருக்கவேண்டுமாம்.

5 . பல நடுத்தரப்பள்ளிகளில் எல்.கே.ஜி இன்டர்வ்யூவில் தேர்ச்சி பெறாத குழந்தைகளையும் சேர்த்துக்கொள்கிறார்கள். ஆனால் காலையும் மாலையும் அதே பள்ளியில் முதல் ஆறுமாதம் ட்யூசன் சேர வேண்டும். அதற்கு தனி கட்டணம். ஆறு மாதத்தில் தேறவில்லையெனில் பள்ளியை விட்டு துரத்திவிடுவதாக குழந்தைகளை மிரட்டல்.

ட்விட்டர் புரட்சி முகநூல் புரட்சி என்றெல்லாம் எங்கெங்கோ கேள்விப்படுகிறோம்.. நமது நாட்டில் குறைந்தபட்சம் இவற்றுக்கெதிராகவேனும் ஒருங்கிணைந்து உரக்கக்குரல் எழுப்ப நாம் முனையலாமே...

முதலாளி...

2011-02-25T17:08:00.003+05:30

கட்டிலை விட்டெழுந்து
கடிகாரத்தைப்பார்த்தால்
காலை மணி ஒன்பது!

முக்கால் இரவினை
முழித்துக்கழித்தும்
மறையவில்லை நினைவினின்று
முதலாளியின் வார்த்தைகள்!

"சொன்ன நேரத்துக்குள்ள
சொன்ன வேலைய
செய்யமுடியலன்னா
எதுக்கு வரீங்க ஆபீசுக்கு?
........."

அரைநாள் தாமதத்திற்கே
அள்ளித்தெளித்துவிட்டானே!

விடுமுறை நாளின்றை
வீணாக்க மனமின்றி
மறக்க நினைத்தேன்
நேற்றைய நிகழ்வினை!

தேநீர்க்கோப்பையை கையிலெடுத்து
தேடிக்கொண்டிருந்தேன்
இன்னும் வராத
இன்றைய நாளிதழை!

வாசலைப்பார்க்கையில்
வந்துகொண்டிருந்தான்
நாளிதழ் போடும் சிறுவன்!

"இத்தனை மணிக்கா பேப்பர் போடுறது?
இந்நேரம் அந்த செய்தியே பழைசாயிருக்கும்..."

"சார்! அதுவந்து...."

"வேலைய ஒழுங்கா செய்யாம
வெட்டியா காரணம் சொல்லாத..."

மெதுமெதுவாய் நானும்
முதலாளியாகிக்கொண்டிருந்தேன்!

பெண்ணொருத்தியின் குரல்...

2011-01-29T06:10:00.001+05:30

கடற்கரை மணலுக்குள்

கால்களை பதித்தெடுத்து நடக்கையில்

கோர்த்திருந்த கைகளை உதறி

தண்ணீரைக்கண்டதுமே

துள்ளியோடினான் நண்பன்!

குதித்துக்குளித்து கும்மாளமிட

ஆசையுண்டெனினும்

ஆடைகள் நனையுமோ

அடுத்தவர்கண் பாயுமோவென

ஆண்களுக்கில்லாத

ஆயிரம் கேள்விகளோடு

அங்கேயே நின்றிருந்தேன்!

காந்தமாக கடல் இழுத்தும்

கரையோடு என் கால்களை

கட்டிப்போட்டது எது?

செல்களனைத்திலும்

செதுக்கப்பட்டிருக்கிறது

நான் பெண்ணென்று!

ஏதாவது செய்யணும்னே... (சிறுகதை)

2010-12-21T14:38:00.001+05:30

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை!

டீக்கடை பெஞ்சிலமர்ந்து தினத்தந்தியின் பக்கங்களை ஆளுக்கொன்றாக பிரித்துவைத்து டீயின் சூட்டையும் மிஞ்சுமளவுக்கு விவாதங்கள் நடத்திக்கொண்டிருந்தனர்.

"ஒரு டீ போடுங்கண்ணே" ஜீவாவின் குரலைக்கேட்டு 'எப்பவுமே வராதவன் இன்னைக்கு வந்துருக்கானே' என அண்ணாச்சி ஆச்சர்யர்மாய் பார்த்தார்.

"ஒன்னும் இல்லண்ணே. வீட்ல எல்லாரும் ஊருக்கு போயிருக்காங்க. தனியா வெறுப்பா இருந்திச்சி... அதான் வந்தேன்..."

பேப்பர் ஏதும் கிடைக்காமல் ஒருவரின் பக்கத்திலமர்ந்து பேப்பரை பங்குபோட்டு படித்தான். வரிக்கு வரி விவாதம் நடந்துகொண்டிருந்ததை பார்ப்பதற்கே ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது அவனுக்கு.

"ஆனாலும் அவரு இப்படி பேசிருக்கக்கூடாதுப்பா..."

"நான் ஏற்கனவே நெனச்சேன். இந்த கேஸ் இப்படித்தான் ஆகுமுன்னு..."

"39 ஆவது ஓவர்ல யூசுப் பதான் அடிச்சான் பாரு ஒரு சிக்சரு.... கலக்கிட்டான்யா. வேர்ல்ட் கப் டீம்ல அவனுக்கு ஒரு எடம் உண்டு."

"ஆமா நிச்சயமா உண்டு..."

"மருதநாயகம் படத்தை திரும்பவும் எடுக்கப்போறாங்களாமே ..."

"ஆமா இப்படித்தான் ரொம்ப நாளா சொல்லிட்டே இருக்காங்க. எடுத்த பாடக்காணோம்."

"இந்திய பிரதமர் ஒரு வார சுற்றுப்பயணமாக ஐரோப்பா சென்று இன்று நாடு திரும்பினார்"

"எதுக்கு போனாராம்?"

"எதுக்கு போயிருப்பாரு... ஏதாவது ஒப்பந்தம் கிப்பந்தம் போடபோயிருப்பாரு."

அடுத்த வரியையும் வாசித்துக்காண்பித்தார் முதலாமவர்,

"அரசியல், பொருளாதாரம், அனைத்துவித வியாபாரம் தங்குதடையின்றி செய்துகொள்ள அனுமதிக்கும் ஒப்பந்தம் இந்திய-ஐரோப்பிய யூனியனிடையே கையெழுத்தானது."

"எனக்கு நெனவு தெரிஞ்ச நாள்ல இருந்து இப்படித்தான் ஒப்பந்தம் போட்டுகிட்டே இருக்கானுங்க. ஆனா நமக்குத்தான் எந்த பிரயோஜனமும் இருக்குறதில்ல. என்ன பண்றது எல்லாம் நம்ம விதி. ", எழுபதைக்கடந்தவரின் ஆதங்கம்.

"ஏதாவது செய்யணும்னே... ஒப்பந்தம் போட்டு ஏமாத்துற அவனுங்களையும், காச வாங்கிட்டு கப்சிப்புன்னு எஸ் ஆகுற இவனுங்களையும்....", முப்பதைத்தொடாதவரின் வேகம்.

"அத்த விடுப்பா... நம்ம தலைவரோட மெழுகு செலைய லண்டன்ல வெக்கப்போறாங்கலாம். தெரியுமா உனக்கு?"

"அப்படியா! தலைவர்னா தலைவர்தான்..."

எல்லோர் முகத்திலும் பரவியிருந்தது பெருமிதமகிழ்ச்சி.

டீக்காசு கொடுத்துவிட்டு ஆளுக்கொருபுறமாக சென்றபோது அவர்களை பின்தொடரமுடியாமல் காற்றில் கலந்து கரைந்தது அவர்களின் வீராவேச வசனமெல்லாம்.

பெரும்பாலான டீக்கடை விவாதங்கள் இப்படித்தான் என்பதை அறியாத ஜீவா, வீட்டிற்கு வந்தபின்னும் விவாதத்திலிருந்து வெளிவரமுடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தான். "ஏதாவது செய்யணும்னே..." என்கிற வார்த்தைகள் ஏதோ செய்ததவனை. அந்த ஒப்பந்தத்தை மீண்டும் மனதிற்குள் ஓடவிட்டு வாசித்தான்,

'அரசியல், பொருளாதாரம், அனைத்துவித வியாபாரம் தங்குதடையின்றி...'

'அரசியல்' என்கிற ஒரு வார்த்தை மட்டும் புதியதொரு பொருள்தருவதாக இருந்ததவனுக்கு. எதையோ கண்டறிந்தவன் போல் வெவ்வேறு ஊர்களிலுள்ள இணையமையத்திற்கு சென்று புதிய மின்னஞ்சல் கணக்குகளை உருவாக்கி சிலருக்கு மின்னஞ்சல்கள் அனுப்பிவிட்டு வீடுவந்துசேர்ந்தான்.

அமைச்சர் தனது உதவியாளரிடம் மீண்டும் மீண்டும் ஒரே கேள்வியை கேட்டுகொண்டிருந்தார்,
"நீ சொல்றது சாத்தியமாய்யா?"
"ஆமா சார். சட்டப்படி இது சாத்தியந்தான் சார். இந்திய-ஐரோப்பிய யூனியன் ஒப்பந்தத்துல அரசியல் அப்படின்னு ஒரு வார்த்தை இருக்கு சார். அதனால் நாம ஐரோப்பிய நாடுகள்ல எந்த நாட்டுல வேணும்னாலும் அரசியல்ல குதிக்கலாம்; தேர்தல்ல போட்டியிடலாம். ஜெயிக்கலாம்... என்ன வேணும்னாலும் பண்ணலாம் சார். நமக்கு வந்த மெயில் அப்படித்தான் சொல்லுது சார்"
"சமீபத்துல நமக்கு வந்த சில இலட்சம் கோடிய வெச்சி என்ன பண்றதுன்னு நெனச்சிக்கிட்டு இருந்தேன்... நல்லதா போச்சி.. ஆனா நம்ம குடும்பத்து பசங்களே நமக்கு போட்டியா வந்துருவானுங்க.. அதனால நாம மொதல்ல போயி நல்லதா ஒரு நாட்ட புடிச்சிரனும்."

இது மற்றொரு கட்சியின் தேசியக்குழுக்கூட்டம்!
"நமக்கு வந்த மெயில்படி பாத்தா, நாம ஐரோப்பாவை ஆட்டிப்படைக்கலாம்"
"ஆமாம்! துருக்கிய ஐரோப்பிய யூனியன்ல சேக்குறதா வேணாமான்னு ஏற்கனவே அங்க ஒரு பிரெச்சனை இருக்கு.. இதை நாம பயன்படுத்திக்கணும்"
"நரேந்திர ஜான் அப்படின்னு என்னோட பேரையே மாத்திக்கிட்டு அங்க போயி, முஸ்லிம்-கிறிஸ்துவ பிரச்சனைய பெருசாக்கி ஏதாவது ஒரு நாட்டோட ஆட்சிய புடிச்சிர்றேன்."

ஒரு மாநில கட்சி...
"ஒரே மொழி பேசுற ஸ்டேட்டயே ரெண்டாக்குற தெறம நம்மகிட்ட இருக்கு.. பெல்ஜியம்ல ரெண்டு மொழி பேசுறாங்கப்பா. அதனால அத ரெண்டாப்பிரிக்கனும்னு போராடி அதுல ஒரு நாட்டுல நாமதான் ஆட்சிக்கு வரோம்"

2000 அகில இந்திய செயலாளர்கள் பங்குபெறும் மாநாட்டில்...
"இந்த நாட்டுக்கே நான் ஒரு விடிதங்கமா இருந்தாலும், நமக்கு வந்திருக்குற மெயில்படி நாம ஐரோப்பாவில் ஒரு காமன் வெல்த் கேம்ஸ் நடத்துறோம்"
"ஆனா ஐரோப்பிய யூனியன் நாடுகள் காமன் வெல்த் நாடுகள் பட்டியல்லையே இல்லையே"
"ஓ! அப்படி ஒன்னு இருக்கோ! சரி காமன் வேர்ல்ட் கேம்ஸ் அப்படின்னு பெயர மாத்திருவோம்"
"சூப்பர்ங்க! இந்தியாவின் விடிதங்கம்னா அது நீங்கதாங்க"

"அம்மா... எல்லாரும் ஐரோப்பா போறாங்க... நாம ஐரோப்பால சுவிசர்லாந்த புடிச்சிருவோம்."
"எதுக்கு சுவிசர்லாந்து?"
"கொடநாடவிட சுவிசர்லாந்து நல்லா இருக்கும்மா"
"ஓ! அப்பா நாமளும் கெளம்பிருவோம்"

கிணறு வெட்ட பூதம் கிளம்பியதைக்கண்டு வெலவெலத்துப்போன ஐரோப்பிய யூனியன், பேசாமல் ஒப்பந்தத்தை ரத்து செய்துவிடலாமாவெனவும் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
ஒருபுறம் ஐரோப்பிய யூனியன் அந்த மின்னஞ்சல் அனுப்பியவனை தேடிக்கொண்டிருக்க, மறுபுறம் நமது கதாநாயகன் தொலைக்காட்சியில் எல்லாவற்றையும் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டிருக்க, ஒட்டுமொத்த ஐரோப்பாவே இந்தியமயமாகிக்கொண்டிருக்கிறது....

"அப்புறம் என்னாச்சி தம்பி?"

ஆர்வமிகுதியால் வினா எழுப்பினார் கதை கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் தயாரிப்பாளர்.

"கதையோட க்ளைமாக்ஸ்சை இன்னும் எழுதி முடிக்கல சார்"

"ஒரு சின்ன டீக்கடைல ஆரம்பிச்சு ஐரோப்பா வரைக்கும் போயி கலக்குதே உன் கதை! பிரமாதம் தம்பி."

"சார்! அப்போ படத்த எப்போ ஆரம்பிக்கிறோம்?"

"தம்பி! கதைய முழுசா முடிச்சிட்டு வாங்க. கிளைமாக்ஸ் காட்சியும் தூள் கெளப்பனும். எத்தன கோடி செலவானாலும் பரவாயில்ல. ஒரு பெரிய மாஸ் ஹீரோவ போட்டு நாம பட்டய கெளப்புரோம்."

தயாரிப்பாளரிடம் விடைபெற்று பேருந்திலேறி வீடு நோக்கி பயணிக்கலானேன். இயக்குனராகுமென் இத்தனை ஆண்டுகால கனவு நிறைவேறப்போவதை நினைத்துக்கொண்டிருக்கையில், சிக்னலிலே பேருந்து நின்றும் நிற்காமல் பயணித்தது என் மனம்.

படத்தின் இறுதிக்காட்சியை வெள்ளைத்தாளொன்றில் பலவிதங்களில் எழுதிப்பார்த்தேன்.
'இனி நியாயமான ஒப்பந்தங்களையே போடுவோம்' எனச்சொல்லி அரசியல் கட்சிகள் திருந்துவதாக வைக்கலாமா? (அல்லது)ஐரோப்பிய நாடுகள் கதாநாயகனை சமாளிக்க முடியாமல் மன்னிப்பு கேட்டு திருந்துவதாக வைக்கலாமா, (அல்லது)
'உலகம் இப்படித்தான்' என கதாநாயகன் உணர்ந்து திருந்துவதாக வைக்கலாமா? (அல்லது)
இறுதி சண்டையில் கதாநாயகன் இறப்பது போன்றதொரு சோகமான முடிவை வைக்கலாமா?

இதுவா அதுவா.... அதுவா இதுவா.... என யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில்,
"கொளத்தூர் அம்பேத்கர் நகர் எல்லாம் எறங்குங்க", பேருந்து நடத்துனரின் குரல் கேட்டு இறங்கினேன்.

வீடிருக்கும் தெருவுக்குள் நுழைகையில் கூட்டமும் கூச்சலும் நிரம்பிக்கிடக்க, கூடுதலாக குரலெழுப்பி என்னைநோக்கிஅழுகொண்டே ஓடிவந்தாள் என் இளைய தங்கை.
"அண்ணே! இங்க வால்மார்ட்டுன்னு ஏதோ வெளிநாட்டுக்கடை வரப்போகுதாம்ணே. மெயின் ரோட்டுக்கு பக்கத்துல இருக்குறதால நம்ம தெருவையே அரசாங்கம் எடுத்துக்குதாம்..."
முத்திரை குத்தப்பட்ட அரசு நோட்டீஸ்களை வீடுகளின் நெற்றியில் ஒட்டி எங்களது தலையெழுத்தை அழித்தெழுதிக்கொண்டிருந்தார்கள் வந்திருக்கும் அதிகாரிகள்.
முப்பது வருட உழைப்பான தன் மளிகைக்கடையின் வாசலில் அமர்ந்து கண்ணீரால் கழுவிக்கொண்டிருந்தார் என் அப்பா.

"இந்த மாதிரி அநியாயம் பண்றீங்களே?", அதிகாரியிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார் ஒருவர்.
"வால்மார்ட்டுங்குறது ஒரு பெரிய கடை. அது வந்துச்சின்னா நம்ம எல்லாருக்கும் நல்லது. எல்லா பொருளும் சீப்பா கெடைக்கும்", யாரோ எழுதிக்கொடுத்ததை ஒப்பித்துக்காண்பித்தார் அதிகாரி.

எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த என்னிடம், "அண்ணே! ஏதாவது செய்யணும்னே" என்றாள் என் தங்கை. நானே நிற்கிறேன் என் கதாநாயகன் நிலையில். வலது கையில் வைத்திருக்கும் இறுதிக்காட்சித்தாளை பார்த்தேன். வாழ்க்கைக்குதவாத வெற்று முடிவுகள் அவை. இடதுகையை வேகமாக உயர்த்தி கூட்டத்தை நோக்கி கத்தினேன்,"ஏதாவது செய்யணும்". சில நொடிகளின் அமைதிக்குப்பின் எல்லோரும் அவர்களது இடதுகைகளை உயர்த்தி, "ஏதாவது செய்வோம்" என ஒருகுரலாய் ஒலியெழுப்பினர்.
மக்கள் விரோத அரசுகளுக்கு ஒரு கதாநாயகன் போதாது....

இருகோடுகள்...

2010-11-18T17:09:00.002+05:30

ரோஜா நாயகனாக
பாரதிராஜா கிராமமொன்றில்
மணமுடித்து திரும்பினேன்!

வாசற்கதவை திறந்தபின்னும்
வீட்டினுள் வாராமல்,
ஆரத்தியை எதிர்நோக்கி
அங்கேயே நின்றிருந்தாள்!

"நிற்காமல் உள்ளே வா..
நம்பிக்கையில்லை எனக்கதிலே!"

வாடிய முகத்தோடு
வீட்டறைகள் சுற்றிப்பார்த்து,
வினவினாள் பதறியபடி,
"பூஜையறை எங்கே?"

"நம்பிக்கையில்லை எனக்கதிலே"

சமையலறை ஓரத்திலே
சித்திவிநாயகர் படம்வைத்து,
சாமியறை இதுவென்றாள்!

"சுண்டல் தந்தால் சரிதான்" - என
சிரித்துக்கொண்டே நகர்கையில்,
அலைபேசியில் தோழரொருவர்,
'கல்விக்கட்டணவிதி
கமிட்டியொன்று அறிவித்தும்
காசுபுடுங்கும் கயவர்களை
கண்டித்துக்குரலெழுப்ப
குடும்பங்களாய் போராடும்
முடிவொன்றை' தெரிவித்தார்!

தோழர்கள் சகிதமாய்
தொடர்புகொண்டோம் பெற்றோரை!

ஆதரவுக்கரங்கள்சில
ஆங்காங்கே கிடைத்தாலும்
"போராட்டம்" தவறென்று
புத்தியிலே கலந்திருக்க
பீதியானோர் எண்ணிக்கையோ
அதிகமோ அதிகமிங்கே!

இரவுகளை சுவரொட்டிகளோடும்
பகல்களை மக்களோடும்
போராட்ட நாள்வரையில்
மெதுமெதுவாய் நகர்த்திவந்தோம்!

எதிர்நோக்கிய நாளன்று
எதிர்பாராக்கூட்டம் எங்கும்!

அம்மாக்களும் அப்பாக்களும்
அவர்தம் மக்களும்,
ஆண்டாண்டாய் தேக்கிவைத்த
ஆவேசக்கோபங்கண்டோம்!

"ஏற்று நடத்து! ஏற்று நடத்து!
தனியார் பள்ளிகள் ஏற்று நடத்து! "

"மத்திய அரசே! மாநில அரசே!
கல்விக்கு நிறைய நிதியை ஒதுக்கு!

"சீர்மைபடுத்து! சீர்மைபடுத்து!
கல்வித்துறையை சீர்மைபடுத்து!"

அரசாங்க அடியாட்கள்
'அன்பாக' கவனித்தபின்
அள்ளிச்சென்று அடைத்தனர்
வெட்டவெளிச்சிறையினிலே!

தீர்வொன்றை பெறும்வரையில்,
உள்ளிருந்தும் போராட்டம்!
உண்ணாமலும் போராட்டம்!

இயங்கவும் முடியாமல்
மயங்கிய நிலையிலே
அங்கங்கே படுத்திருந்தோம்!

அரசாணை கையிலேந்தி
அறிவிப்பொன்றை வெளியிட்டார்
காவல்துறை அதிகாரி!

"தனியார் பள்ளிகளை
இனி அரசே ஏற்கும்!"

வெற்றிபெற்ற மகிழ்ச்சியிலே
வானுயர பறந்திரங்கினோம்!

சிறையனுபவம் அசைபோட்டே,
விரைந்தோடினேன் வீடுநோக்கி!

வட்டத்தட்டு ஆரத்தியுடன்
வருகையை எதிர்நோக்கி
வாசலிலே காத்திருந்தாள்!

ஆரத்தியின் சுற்றலோடு
ஆண்டவனை வேண்டியபடியே
மனைவியின் முணுமுணுப்பு,

"ஜெயிலுக்கெல்லாம்
போயிட்டுவந்துருக்காரு
இனிமேலாவது இவருக்கு
நல்லபுத்திய கொடுத்து
திருந்தவை பிள்ளையாரப்பா!"

ஆண்டுகள் சில
அணிவகுத்தபின்னர்.....

அலைபேசியின் ஒலிகேட்டு
தொலைக்காட்சியின்
குரல்குறைத்தேன்!
அழைத்தவர் பெயர்பார்த்து,
அழைத்தேன் மனைவியை!

"தோழரொருவர் பேசுறாரு!
வீட்ல நான் இல்ல,
வருவதற்கு வாரமாகும்னு
விவரம் சொல்லிரு"

பொய்களை முடித்துவிட்டு
மனைவியிடம் கேட்டேன்,
"சூப்பர்-சிங்கர்-ஜூனியர்
என்னாச்சு போன வாரம்?"

வாசலைக்கடந்து
வீட்டினுள் நுழைந்து
மேசையின் ஓரத்தில்
'வா'வென்றழைத்த
அழைப்பிதழ் விரித்தேன்!

முறைசாரா பணிப்பெண்கள்
மாநாட்டில் துவக்கவுரை
மனைவியின் பெயர்பார்த்து
மகிழ்ச்சியன்றி வேறென்ன!

எப்போது வருவாளோ- என
எதிர்நோக்கிக்காத்திருக்கும்
எழுதாமல் சிதறிக்கிடக்கும்
எனதன்புக்கவிதைகள்!

"நீ திருந்தவே மாட்டியா?"
"திருந்துரத்துக்கு நான்
என்ன தப்பு பண்ணேன்?"

"இதை செய்யாதன்னு
சொன்னா கேக்குறியா?"
"நீயுந்தான் நான் சொல்றத
கேக்குறதில்ல?"

"எனக்கு பைத்தியமே
புடிச்சிரும் போலருக்கு"
"எனக்கு ஏற்கனவே
புடிச்சிருச்சி..."
".........."
".........."

'தோழர்'

2010-11-01T17:45:00.001+05:30

வெளியே கேட்டது
பளீர் சத்தம்!

சிவந்த கன்னத்தை
தடவிக்கொண்டிருந்த
மாணவர்சங்க தோழர்!

விட்ட அறையில்
வீங்கியிருந்தது கன்னம்!

தாத்தாவின் 'கை'வண்ணம்!

"சின்னப்பையன் இவன்...
சிந்தன் தோழர் இருக்காரான்னு
பெயர் சொல்லிக்கேக்குறான்,
பெரிய இவனாட்டம்..."

வயதென்பது வெறும் எண்ணிக்கைதானே
விளங்கவைப்பது கடினம்தான்!

'தலைவா' என்றால் கீழிருப்போம்!
'தொண்டா' என்றால் மேலிருப்போம்!
'தோழா' என்றழைக்கையிலே
தொற்றிக்கொள்கிற நட்பும்,
இருவருக்கிடையிலோர்
இடைவெளியில்லா அன்பும்,
விளங்கவைப்பது கடினம்தான்!

இனிதாய் துவங்கியது...

2010-10-26T19:10:00.003+05:30

பேருந்து வர காத்திருக்க,
புதியதோர் கவிதைக்கு,
எழுதுகோலை ஓடவிட்டேன்!

அருகிலே அமர்ந்தவர் கேட்டார்,
"அழகா இருக்கே! என்ன மொழி இது?
பெருமை பொங்க பதிலளித்தேன்,
"தமிழ் மொழி இது" வென்று...

இனிதாய் துவங்கியது
இன்றைய பொழுது...

கள்வனைக்கண்டோம்...

2010-10-11T07:11:00.003+05:30

நள்ளிரவு நேரம்!

நாய்களும் நடுங்கும் குளிரில்

புதருக்குள் ஒளிந்தபடி

பல குரல்கள் குழுமியே

நாளையென்ன செய்வதென

தீட்டப்பட்டது திட்டம்!

விடிந்ததும்

வேகமெடுத்தது செயல்!

அரண்மனை வீடுமுன்பே,

ஆளுக்கொரு திசைவழியே,

கைக்குட்டையால் முகம்மூடி,

கண்களாலே சூழலளந்து,

மெதுமெதுவாய் நகர்ந்தனர்,

முக்கிய வாசல்நோக்கி!

கார் புறப்படும் ஒலிகேட்டு,

கைக்குட்டை கூட்டமெல்லாம்

வாசலையும் காரையும் மறித்து,

வீறுகொண்டு முழங்கினர்.....

"உயர்த்தாதே உயர்த்தாதே,

கல்விக்கட்டணம் உயர்த்தாதே!

ஆக்காதே ஆக்காதே,

கல்வியை வியாபாரம் ஆக்காதே! "

கைக்குட்டைகளை கவனித்தன

காக்கிச்சட்டைகளும் உருட்டுக்கட்டைகளும்!

சிரிப்பொலிகளை சுமந்துகொண்டே,

வழிகிடைத்ததும்

விரைந்துசெல்கிறது கார்!

யார் கள்வன் இதில்?

காரில் சென்றவனா?

காரை மறித்தவனா?

விடைதெரிந்தும்

விலகிச்சென்றது

வேடிக்கைபார்த்தகூட்டம்...

அபியும் நீயும்.....

2010-09-01T16:26:00.002+05:30

"இதை எடுக்குறா

அதை எடுக்குறா

இதை உடைக்கிறா

அதை உடைக்கிறா"

நாள் தவறாமல் ஒலிக்கும்

மனைவியின் குரல்!

அடிபட்டுக்குருதிவரினும்,

அதிர்ச்சியும் அலட்டலும்

அறவே இல்லாமல்,

"என்ன சொன்னாலும் கேக்குறதில்ல"

எப்போதுமே கோபக்குரல்!

இன்று பரபரப்பாய் வீடு,

பையை தூக்கிக்கொண்டு

முதல்நாள் பள்ளிசெல்லும்மகள்!

பள்ளியிலே விட்டதும்

உள்ளிருந்து தட்டினாள் கதவை!

"அம்மா......" வென அலறினாள்!

"அப்பா...." வெனக்கதறினாள்!

துடிதுடித்துப்போன நான்,

தள்ளிநின்ற மனைவியை பார்த்தேன்,

ஆர்ப்பாட்டமின்றி

அமைதியாய் நின்றாள்!

கோபம் கொப்பளிக்க

கிளம்பினேன் வீடுநோக்கி!

கதவைத்திறந்து

காலனியை கழற்றுகையில்,

நொடியும் தாமதிக்காமல்,

நெஞ்சில் சாய்ந்து

நனைத்தாளென்னை கண்ணீரால்!

ஒரு வார்த்தை....

2010-08-30T20:41:00.002+05:30

பிரம்மாண்ட கட்டிடத்தில்
பாலிடெக்னிக் கல்லூரி!

இருக்கும் பணத்தை கையிலெடுத்து,
இடம் கிடைக்குமா மகனுக்கு - என
இருகைகள் கட்டியே,
வரிசையில் நின்றேன்
விவரம் கேட்க!

ஐ.டி. பிரிவில் சேர்வதற்கு,
ஐம்பதாயிரம் நன்கொடையாம்!
கோடியிலா புரள்கிறோம்,
கொடையெல்லாம் கொடுப்பதற்கு!

கல்லூரி முதல்வரின்
கால்களை பிடித்துக்கெஞ்ச
வாய்ப்பொன்று கிடைக்குமா
வினவினேன்.... வேண்டினேன்...

கைகாட்டிய திசைநோக்கி
கதவுதிறந்து உள்நுழைந்தேன்!

மாலைபோட்ட வெங்கடாசலபதி,
முதல்வரின் தலைக்குமேலே!

கையினாலே எழுதிவைத்த,
ஒருவார்த்தை சற்றுகீழே!

வார்த்தையைப்பார்த்ததும்,
வார்த்தையேதும் பேசாமல்,
"என்ன வேண்டும்?" எனக்கேட்ட
முதல்வர் குரலும் கேளாமல்
முகம்வாடி வெளியேறினேன்!

அந்த வார்த்தை - "லாபம்"

சொல்ல மறந்த கதை

2010-08-30T19:16:00.002+05:30

பத்தாம்வகுப்பு முடித்துவிட்டு
பாலிடெக்னிக் வந்திருக்கேன்!

அதிகமதிப்பெண் பெறாவிடினும்
ஆங்கிலப்பள்ளி படிச்சிருக்கேன்!

வகுப்பு துவங்கி நடக்கையிலே,
வேகமாய் ஓடியொருவன்,
வந்தமர்ந்தான் என்னருகில்!

எங்கு படித்தாய்
எனக்கேட்டால்,
அரசுப்பள்ளி எனச்சொன்னான்!

நானூற்றைம்பது மதிப்பெண்ணாம்!
கணக்கிலே முழுநூறாம்!

வகுப்பினிறுதியில்
"கெமிஸ்ட்ரி வாத்தியார்
ஆங்கிலத்திலேயே நடத்துறாரே
ஒண்ணுமே புரியல" - என்றான்!

"கெமிஸ்ட்ரி இல்லடா இது
கம்ப்யூட்டர் வகுப்பு"
கேலிக்குரலுடன் மற்றொருவன்!

தமிழிலிருந்து ஆங்கிலம்,
தள்ளாடித்தடுமாறிய சிலர்,
திரும்பவில்லை கல்லூரிக்கு!

மொழிதுரத்திய அவர்கள்,
எங்குபோயினர்? என்னவாயினர்?

வேலையோ வேலை.....

2010-07-29T12:08:00.001+05:30

விழிதிறந்து பார்க்கையில்
வெள்ளிக்கிழமை இன்றென்று
விரட்டியது நாட்காட்டி!
விரைந்தேன் அலுவலகம் நோக்கி!

வெள்ளிக்கிழமைகளில்
வாராந்திர திட்டப்பணிக்கூட்டம்!

நிரலர்கள் யாவரையும்
நிற்கவைத்து கேள்விகேட்க
கூட்ட அறைக்குள்
கூட்டமாய் வந்தது
பரிசோதிக்கும் குழுவொன்று!

பிழைப்பட்டியல் கையில் வைத்து,
பரபரப்பையும் கூட்டி நுழைந்தனர்!

மேலாளர் இருவரும்
முதுநிலை மேலாளரும்
சிரிப்புமறந்த முகங்களாய்
இருக்கையிலே வந்தமர்ந்தனர்!

"பல பிழைகள் இருக்கே உன் நிரலில்?"
பறந்து வந்தது முதல்கேள்வி!

"அது வந்துங்க......."
அதற்குள் அடுத்த கேள்வி,

"இந்த பிழைக்கு எப்போது பிழைதிருத்தம் தருவாய்?"
"இது வந்துங்க........."

வேறு திசையிலிருந்து மற்றொரு கேள்வி,
"சென்ற வாரம் என்ன செய்தாய்?"

"வித்யாசமான வேலையேதும் செய்திருக்கிறாயா?"

"சென்ற ஞாயிறு ஏன் அலுவலகம் வரவில்லை?"

கேள்விகளை நீ கேட்கிறாயா
அல்லது நான் கேட்கட்டுமா - என்கிற
கேள்விக்கே இடமின்றி,
கேள்விக்கணைகள் நாட்புறமிருந்தும்
காதுகளை பதம் பார்க்க,
கதறி அழுதேன் எனக்குள்ளே!

சிக்கிட்டான்யா சீக்காழி- என
சுக்குநூறாய் அறைக்குள் நான்!

காதோரம் குருதிவழிய
கூட்டம்முடிந்து வெளியே வந்தேன்!

ஆறுமாதமாய் மாறாதவேலை!
ஏச்சுக்களும் பேச்சுக்களும்
எப்போதும் போல!

வேலையோ வேலையின்று!
வீட்டிற்கு கிளம்பினேன்!

கோயம்பேடு சிக்னல்,
கோபப்படவைத்ததென்னை!

வடபழனி சிக்னல்,
வெறுப்பேற்றியதென்னை!

வியர்த்து விறுவிறுத்து
வீடு வந்து சேர்ந்தேன்!

காலணியை கழற்றுகையில்
காதிலே விழுந்த வசனங்கள்!

"இருபது வருடமாய் காபி போடுற
இன்னுமா ஒழுங்கா போடத்தெரியல!"
இது என் அப்பா!

"வரும் ஞாயிறு நண்பர்கள் வராங்க
விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்"
இதுவும் அப்பாதான்!

"எப்ப பாத்தாலும் இதே கொழம்புதானாம்மா
ஏதாவது வித்யாசமா வெக்கத்தெரியாதா?"
இது என் அண்ணன்!

ஆணையிட்டோம் அதிரடியாய்
சிறுதுளியும் சிரிப்பின்றி!

"வேலையோ வேலையின்று"
வசனம்கேட்க காத்திருந்தேன்,
சமையலறை அருகில் நின்றே!

இருபதாண்டாய் வந்ததில்லை!
இப்போதும் அப்படித்தான்!

இணையத்தில் விவாதம் செய்யலாமா

2010-07-22T20:24:00.000+05:30

ஒரு குறிப்பிட்ட தலைப்பினில் ஒருவருக்கொருவர் தங்களது கருத்துக்களை பகிர்ந்துகொள்கிற விவாதமானது காலம் காலமாக இருந்துவருவதுதான். ஆனால் அது என்றுமே ஒரு மிகக்குறுகிய வட்டத்துக்குள்ளேதான் இருந்துவந்திருக்கிறது. இதற்கு மாறாக அதிகப்படியான மக்களிடம் செய்திகளை கொண்டுசெல்லும் ஊடகங்களில் ஒருவழித்தொடர்புதான் சாத்தியமாகிறது. அது வானொலியாகட்டும், தொலைக்காட்சியாகட்டும், அச்சில் வெளியாகிற எழுத்துக்களாகட்டும், தலைவர்களின் மேடைப்பேச்சாகட்டும் - இவை அனைத்துமே மிகக்குறைந்த அளவிலேயே விவாதத்திற்கு வழிவகுத்தன.

தவறான தகவல்களுடனும், தனிப்பட்டமுறையில் நமக்கு ஏற்பில்லாத கருத்துக்களுடனும் வெளியாகும் கட்டுரைகளை படிக்கும்போதெல்லாம் பெரும்பாலும் அந்த பத்திரிக்கையை மூடிவைத்துவிட்டு வேறு வேலையை பார்ப்பதைத்தவிர வேறொன்றும் செய்யமுடியாது நம்மால்.

இணைய விவாதம்:

ஒரே தளத்தில் விவாதத்திற்கும் வழிவகுத்து, ஏராளமான மக்களையும் பங்கெடுக்க வைத்த பெருமை இணையத்தையே சாரும்.

இணையம் என்பதே ஒரு சோசலிசத்தின் உதாரணமாக பார்க்கப்படுவதால், எவரொருவரின் தனிப்பட்ட ஆதிக்கமும் அதிகாரமுமின்றி, இங்கு நடக்கும் விவாதங்களில் சுதந்திரமாக கருத்துசொல்ல முடிகிறது

மிகப்பெரிய எழுத்தாளன், ஆரம்ப நிலை எழுத்தாளன், உயர்ந்தவன், தாழ்ந்தவன், போராளி, வாசகன் என்று எந்த பாகுபாடும் இல்லாமல், கணிப்பொறியை இயக்கத்தெரிந்த எல்லோரும் குதித்து சரிசமமாய் நீச்சளிக்க வாய்ப்பளிக்கும், ஒரே விவாதக்குளமாக இருக்கிறது இணையம்

எவரும் எவருடைய உரிமையையும் பறிக்கமுடியாத காரணத்தால், கணிசமான அளவில் பெண்களின் பங்களிப்பும் இங்கே காணமுடிகிறது

ஆனால் இங்கே ஆரோக்கியமான விவாதங்களை நடத்த நாம் தயாராகியிருக்கிறோமா? என்கிற கேள்விக்கான விடையில்தான் மௌனம் நின்றுநீடிக்கிறது.

"என் கருத்து எனக்கு. உன் கருத்து உனக்கு. வா விவாதிக்கலாம்." - என்பது போன்ற விவாதங்களே இங்கு பெரும்பாலும் நடைபெறுகிறது.

தன்னுடைய அரசியல் சார்ந்த கருத்துக்கள் மட்டும்தான் இங்கே முன்னுரிமை பெறவேண்டும்(அது தவறான கருத்தென அறிந்தபோதும்கூட) என்கிற எண்ணமே, பகுத்தறியும் பார்வையை இருள்சூழவைக்கிறது.

நமக்கு நன்கு அறிமுகமானவர்களுடன் மட்டுமே விவாதம் செய்து பழக்கப்பட்டமையால், இது போன்ற ஒரு பரந்துவிரிந்த விவாதத்திற்கு நாம் தயாராகவில்லையோ என்கிற எண்ணமும் தோன்றுகிறது.

"முயலுக்கு மூன்றுகால்" - ஒரு வாதம்
"முயலுக்கு இரண்டுகால்" - மற்றொரு வாதம்
"முயலுக்கு ஏழுகால்" - மற்றொரு வாதம்
"முயலுக்கு நாலுகால்" - மற்றொரு வாதம்

இவற்றில் எது உண்மை என்று அறியும் வாய்ப்பு கிடைத்தாலும், அதனை தமது கருத்தாக மாற்றுவதற்கு நம்மில் பலர் தயாராக இல்லை. இந்நிலை தொடர்ந்தால், நம்மால் இணையவிவாதங்களை அடுத்த கட்டத்துக்கு கொண்டுசெல்லவே இயலாதநிலைதான் ஏற்படும்.

சில நேரங்களில் மாற்றுக்கருத்துடையோரை முடிந்த அளவிற்கு மிகவும் தரம்தாழ்ந்த வார்த்தைகளால் திட்டித்தீர்ப்பது போன்ற நிகழ்வுகளையும் நம்மால் பார்க்க முடிகிறது.

'காலம் காலமாய் நான் சொல்லி வந்திருக்கிறேன். நீ கேட்டு வந்திருக்கிறாய். இப்போது மட்டும் என்ன கேள்வி கேட்கிறாய்' என்கிற தொனியிலே அதிகாரவர்க்க அங்கத்தினரின் குரல்களும் ஆங்காங்கே விவாதங்களில் காணக்கிடைக்கிறது.

ஊழலும் சுரண்டலும் மிகுந்த பல அரசியல்கட்சிகளுக்குக்கூட கூடைதூக்கிக்கொண்டு விவாதத்தில் பங்கெடுக்கிறார்கள், அக்கட்சிகளின் அத்தலைவர்களின் உண்மை நிலவரம் அறிந்தே.

விவாதங்கள் என்றுமே நல்லதுதான், அவை சரியான தீர்வுகளை நோக்கி பயணிக்க முயல்கிறவரை.....

இணைய விவாதத்திற்கு முதல்தலைமுறையான நாம்தான் சரியான தளம் அமைக்கவேண்டும். இல்லையேல் இனிவரும் தலைமுறையும் இதையே பின்பற்றும்.

டீலா நோ டீலா

2010-07-21T17:37:00.001+05:30

"டீலா நோ டீலா"
விளையாட்டு நிகழ்ச்சிதானே - என
விளையாட்டாய் பார்க்கலானேன்!

குடிசைக்குள்ளிருந்து ஒரு
கிழவி பேசினாள்!

"அப்பா இல்லை
அம்மா இல்லை!
உழைத்துதான் முன்னேறுவேன்
உறுதியில் என்பேரன்!
போட்டியிலே வெற்றிபெற்று
பெரிதாய் சாதிக்க - என்
பேரனையே வாழ்த்துங்களேன்"

அடப்பாவிகளா
ஆரம்பிச்சிட்டீங்களா - என
ஆத்திரப்படும்நேரம்
அருகிலேகேட்டது
அம்மாவின் விசும்பல்!

தனி தெரு கேட்டு போராட்டம்...

2010-07-02T14:53:00.000+05:30

நான் பிறந்தது முதல் வசித்து வருவது நேதாஜி நகரின் இரண்டாவது குறுக்குத்தெருவில். இரண்டாவது குறுக்குத்தெரு என்பது இரண்டாவது தெருவையும் மூன்றாவது தெருவையும் இணைக்கிற ஒரு சிறிய தெருவாகும்.

"டேய் இதெல்லாம் ஒரு தெருவா? குறுக்கு சந்தையெல்லாம் தெரு கிறுன்னு சொல்லிக்கிட்டு அலையாதீங்கடா......" என்பன போன்ற வார்த்தைகளை கேட்டாலே கோபம் பொத்துக்கொண்டு வரும் எனக்கு. ஆனாலும் 2 ஆவது தெரு பசங்களும் சரி, 3 ஆவது தெரு பசங்களும் சரி எங்களை இப்படி கிண்டல் செய்வதையே வேலையாக கொண்டிருக்கிறார்கள்.

எங்களது தெருவில் இருப்பது மொத்தமே நான்கு வீடுகள்தான். அதிலே என் வயதொத்தவர்கள் மொத்தமே நான்கு பேர்தான். நட்பு, மோதல், விளையாட்டு - எல்லாமே எங்கள் நால்வருக்குள்தான்.

காலப்போக்கில் வேறு வழியில்லாமல் நாங்கள் 2 ஆவது தெரு பசங்களோடு விளையாட வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகிவிட்டது. மேலும் எங்களது தெருவின் பெயரிலேயே "2" இருப்பதனால் வேறு தெரு பசங்களோடு விளையாடுவது என்பது இயலாத காரியமாயிற்று. கில்லி, கோலி, பம்பரம், கிரிக்கெட் எல்லாம் அவர்களோடு விளையாடுவோம். இருந்தாலும் எப்போதும் எங்களுக்குள் ஒரு போட்டி இருந்துகொண்டேதான் இருந்தது.

அப்போதுதான் நேதாஜி நகரில் கிரிக்கெட் போட்டி நடக்கவிருப்பதாக அறிவிப்பு வந்தது. நாங்களும் 2 ஆவது தெரு பசங்களும் சேர்ந்து ஒரு அணியை உருவாக்கினோம். எங்கள் தெருவுக்கும் அவர்கள் தெருவுக்கும் பொதுவாக இருக்கிற ஒன்றே ஒன்று "2 ". ஆகவே டெண்டுல்கர் மேல் நாங்கள் வைத்த அன்பையும் சேர்த்து 2டுல்கர் (2dulkar) என்று எங்கள் அணிக்கு பெயர் வைத்தோம். எங்களது அணியின் பெயர் மிகவும் பிரபலமானது.

அணியின் தலைவனாக 2 ஆவது தெருவின் ரகுவை எல்லோருமாக சேர்ந்து தேர்ந்தெடுத்தோம். விக்கெட் கீப்பர் பொறுப்பு எங்கள் 2 ஆவது குறுக்கு தெருவை சேர்ந்த செந்தில் ஏற்றான். அவன் ஒரு நல்ல தொடக்க ஆட்டக்காரனும் கூட. எங்கள் அணியின் சேவாக் என்று சொல்வோம் அவனை. அவனுடைய பாட்டி வீடு 2 ஆவது தெருவில் இருப்பதனால் அந்த பசங்களுடன் அவனால் இயல்பாக ஒத்துபோக முடிந்தது. அணியின் வேகபந்துவீச்சாளர் அடியேன் நாந்தான்.

அனைவரும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த போட்டியும் வந்தது. யாருமே எதிர்பார்க்காத அளவிற்கு எங்களது அணி மிகச்சிறப்பாக விளையாடி ஒவ்வொரு போட்டியிலும் வென்றுகொண்டே இருந்தோம். ஒவ்வொரு வெற்றியும் எங்களது குறுக்குதெரு பசங்களின் திறமையால்தான் கிடைக்கிறது என்கிற எண்ணம் எங்கள் மனதில் ஆழமாக வேரூன்ற துவங்கியது.

அரையிறுதி ஆட்டம்: முதலில் பேட்டிங் செய்த நாங்கள், மிகவும் மோசமாக விளையாடி வெறும் 35 ஓட்டங்களுக்கு ஆட்டமிழந்தோம். என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. நாங்கள் பந்து வீச துவங்கினோம். முதல் ஓவரை வழக்கம் போல் நான் வீசினேன். தொடர்ந்து 2 நான்குகள் (fours) அடித்துவிட்டார்கள் எதிரணியினர். எங்கள்

அணித்தலைவன் ரகு என்னைபார்த்து,
"டேய், வெறும் 35 ரன்தாண்டா அடிச்சிருக்கோம். லெக் சைட்ல போடாதடா...ஆப் சைட்லையே போடறா..." என்றான்.
"அவன் எப்படி போட்டாலும் அடிக்கிறாண்டா" என்றேன்.

அதன் பிறகு அந்த போட்டியில் எனக்கு பந்துவீசவே வாய்ப்பு தரப்படவில்லை. எதிர்பாராத விதமாக திடீரென முதல் முறையாக பந்து வீசிய நாராயணனுக்கு 3 விக்கெட்டுகள் விழ, ஆட்டத்தின் போக்கே மாறி போனது.

தட்டுத்தடுமாறி, முட்டிமோதி 2 ரன் வித்தியாசத்தில் நாங்கள் அறையிறுதியில் வென்று இறுதிப்போட்டிக்குள் நுழைந்துவிட்டோம்.

உற்சாகத்தில் திரும்பி வந்துகொண்டிருக்கும்போது, ரகு என்னைப்பார்த்து சொன்னான்,
"டேய், பௌலிங் போடறது எப்படின்னு நாராயணன்கிட்ட கத்துக்கடா. நீயெல்லாம் என்னத்த போட்ற..." என்று எல்லைகளை மீறி கிண்டல் செய்துகொண்டே வந்தான்.

2 ஆவது தெரு பசங்க ஒவ்வொருவராய் சேர்ந்துகொண்டு எங்களது குறுக்கு தெரு பசங்களையே குறிவைத்து கிண்டல் செய்வது போல் இருந்தது.
இனியும் பொறுப்பதற்கு இல்லை என்று நாங்களும் திருப்பி பேசினோம். வாய்ச்சண்டை கைச்சண்டையாக மாறி, கால்சண்டையாகிப்போனது.
அன்று இரவு, எங்கள் வீட்டு மொட்டை மாடியில் நாங்கள் நால்வரும் சந்தித்தோம்.
தனி தெருவாக நாங்கள் இனி வரும் போட்டியை சந்திப்பது என்று முடிவெடுத்துக்கொண்டிருந்தோம்.
அப்பொழுது என் தந்தை அங்கே வந்தார். "என்னங்கடா? என்னாச்சி? இநத இருட்டுல மொட்டை மாடியில போயி உக்காந்து பேசிக்கிட்டுருக்கீங்க? "

எல்லா விவரத்தையும் சொன்னேன் என் அப்பாவிடம்.
2 ஆவது தெரு பசங்களையும் கூட்டிட்டு வர சொன்னாரு. அவனுங்களும் வந்தானுங்க.
அப்பா சில கேள்விகள் கேட்டாரு.

1. "கேப்டன் பதவி வேணுங்குற ஆசையில போர்க்கொடி தூக்குவானுங்க. அந்த மாதிரி".......என்று இழுத்தார்.
"இல்லப்பா" என்கிற ரீதியில் தலை அசைத்தேன்.

2 . "இன்னொரு குழுவை நம்முடைய குழுவுடன் சேர்த்துக்கொள்ளும்போது, நம்முடைய தேவைக்காக மட்டுமே செர்த்துக்கொள்ளக்கூடாது. அவ்வாறு செய்தால், அவர்களின் சிறு சிறு தவறுகளை கூட நம்மால் சகித்துக்கொள்ள முடியாமல் போய்விடும்".

3 . தனியாக பிரிந்தால் நம்மால் நம்முடைய இலக்கை அடைய முடியுமா என்று யோசிக்க வேண்டும். நான்கு பேரை வைத்து நீங்க என்ன பண்ண முடியும், ஏழு பேரை வெச்சி அவங்க என்ன பண்ணமுடியும்.

4 . குழுவை, கூட்டத்தை, அணியை, மக்களை பிரிக்கிறதுக்கு முன்னாடி, ஏன் பிரிக்கிறோம், யாருக்காக பிரிக்கிறோம், பிரிச்சபிறகு நம்மோட குறிக்கோள் நிறைவேறுமா என்பதை நல்லா யோசிச்சி முடிவெடுக்கணும்.

"உங்களுக்குள்ள நடந்த சண்டைக்கு காரணம் இன்றைக்கு நடந்த நிகழ்ச்சியா தெரியல. உங்க ஆழ் மனசுலையே நீங்க ரெண்டு குழுவா இருக்கீங்க. அத சரி பண்ணாம நீங்க ஒண்ணா சேர்ந்து வெளையாடி இருக்கீங்க. அதனால வந்த விளைவுதான் இது. பேசி தீத்துக்குங்க" என்றார்.

"தீத்துக்குறோம்....தீத்துக்குறோம்....தீத்துக்குறோம்...." என்று அலறிக்கொண்டிருந்தேன்...
"என்னடா கனவா?" - அப்பாவின் குரல்...

நேற்று தொலைகாட்சி செய்தியில் பார்த்த தெலுங்கானா போராட்டம்தான் கனவுக்கு காரணமோ...விடை தெரியாமல் விழிமூடி உறங்கலானேன்.....

தூர்தர்சனில் ஒரு புதிய ரியாலிட்டி நிகழ்ச்சி....

2010-06-10T20:40:00.006+05:30

மானாட மயிலாட, தேனாட குயிலாட போன்ற ரியாலிட்டி(?!?) நிகழ்ச்சிகள், மொழி பேதமின்றி பல தொலைக்காட்சிகளிலும் இன்று வலம் வந்து கொண்டிருக்கின்றன.

அந்த நிகழ்ச்சிகள் எல்லாம் வெறும் பொழுதுபோக்கையும் டி.ஆர்.பி. ரேட்டிங்கையுமே குறிவைத்து நடத்தப்படுபவை என்பது உலகறிந்த செய்தியாயினும் நம் anaivaraiyum ஈர்த்து ஓரிடத்தில் கட்டிப்போடவே செய்கிறது.

தொலைக்காட்சி என்பது பொழுதுபோக்கு சார்ந்ததுதான் என்கிற எண்ணம் நம் மனதில் ஆழ பதியத்துவங்கிய காலமிது. சினிமாவையும், சுயசார்புடைய அரசிலையும் பேசவே இன்றைக்கு தொலைக்காட்சி அலைவரிசைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. விவசாயம், மாணவர்-இளைஞர் நலன் இவையெல்லாம் கருத்தில்கொள்ளப்படுவதே இல்லை.

சமீபத்தில் மலையாள தூர்தர்சனில் "கிரீன் கேரளா எக்ஸ்பிரஸ்" என்னும் ரியாலிட்டி நிகழ்ச்சியினை தூர்தர்சனும் கேரளா அரசும் இணைந்து துவக்கி இருக்கின்றன.
மக்களுக்கு பயன்படும்படியான நல்ல திட்டங்களை செயல்படுத்திய, செயல்படுத்துகிற சிறந்த பஞ்சாயத்துக்களை தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சி.

இதில் 999 கிராம பஞ்சாயத்துகளும், 57 நகராட்சிகளும், 5 மாநகராட்சிகளும் பங்குபெறுகின்றன.

நிகழ்ச்சியின் சில துளிகள்:

வெள்ளமுடா என்கிற ஒரு கிராமத்தில் கடந்த 28 ஆண்டுகளாக ஒரு மாணவர் கூட பத்தாம் வகுப்பு தேர்ச்சி பெற்றதே இல்லையாம். கல்வி பயிலும் மாணவர் எண்ணிக்கையும் குறைந்து கொண்டே வந்ததாம். கிராம பஞ்சாயத்தின் மூலமாக கடந்த இரண்டாண்டுகளாக மாணவர்களுக்கு இலவச புத்தகம், பை, குடை, உடை, முறையான போக்குவரத்து வசதி, காலையும் மதியமும் உணவு போன்றவை வழங்கப்பட்டு வருகிறது. தற்போது நல்ல முன்னேற்றம் இருப்பதாகவும், இந்த ஆண்டு மாணவர்கள் தேர்ச்சிபெற்றதாகவும் சொல்கிறார்கள்.
அடட் என்கிற பஞ்சாயத்தில் இருக்கிற 2500 ஹெக்டரிலும் எந்தவித இரசாயன மருந்தும் பயன்படுத்தாத இயற்கை வழி விவசாயம் செய்வதாகவும், அந்த கிராம மக்களாலேயே கண்டுபிடிக்கப்பட்ட "அடட் அரிசி" என்கிற புதிய வகை அரிசியை வெளி சந்தையிலும் விற்கப்படுவதாகவும் அறிகிறோம்.
எலப்புல்லி என்கிற கிராமத்தில் தேவையான அனைத்து அரசுத்துறை நிறுவனங்களையும் இணைத்து ஒரு கூட்டுறவு பால் பண்ணை துவங்கி இருக்கிறார்கள். இதிலே கல்வியாளர்களும் சுகாதாரத்துறையினரும் அடக்கம். இதன் மூலம் பால் உற்பத்தி பல மடங்கு பெருகி உள்ளதாக சொல்லப்படுகிறது.
நிலம்பூர் என்கிற கிராமத்தில் 3000 திருமணமாகாத இளைஞர்கள் வரதட்சணையே வாங்காமல் திருமணம் செய்யப்போவதாக உறுதிமொழி எடுத்திருக்கிறார்கள்.
குடப்பனக்குன்னு என்கிற கிராமத்தில் விவசாய தொழிற்நுட்ப மையத்தை உருவாக்கி அறிவியல் பூர்வமான பல மாற்றங்களை விவசாயத்தில் கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள்.
கொரட்டி என்கிற கிராமத்தில் 670 வீடுகளின் கழிவுகளை இயற்கை எரிவாயு தயாரிக்க பயன்படுத்துகிறார்கள். மேலும் வெகு சீக்கிரத்தில் அந்த கிராமம் முழுவதும் இதனை செயல்படுத்தப்போவதாக உறுதி பூண்டிருக்கிறார்கள்.
மடிக்கை என்கிற கிராமத்தில் நிலத்தடி நீர் மற்றும் மழை நீரை சேமிக்க ஆராய்ச்சியுடன் கூடிய பல முயற்சிகளை எடுத்திருக்கிறார்கள். இதன்மூலம் அக்கம் பக்கத்திலுள்ள கிராமங்களிலும் நிலத்தடி நீர் உயர்ந்திருப்பதாக சொல்லப்படுகிறது.

இந்த நிகழ்ச்சி, ஆங்காங்கே செயல்படுத்தப்படும் சிறந்த திட்டங்களை நாடறியச்செய்யவும், அவற்றை மற்ற பகுதிகளுக்கு கொண்டுசெல்லவும் நிச்சயம் பயன்படும்.

நிகழ்ச்சியின் இணையத்தளம் :
http://www.greenkeralaexpress.org/

கதைக்குள் கதை...........

2010-05-20T20:44:00.016+05:30

அதிகாலை வேளை!
அழையா விருந்தாளியாய்,
சுட்டெரிக்கும் சூரியனும்
”எவருமுண்டோ உள்ளே” என
எட்டிப்பார்க்கும் குடிசை!

அடுப்பிலேவெந்த இட்டிலியை
ஆளுக்கொரு வாய் உள்ளேதள்ளி,
வெளியே செல்வதற்கு
வீட்டினை பூட்டி,
அப்பாவின் கால்கள் மிதிக்க,
அவர்மகளின் கண்கள்
எதையோ
எதிர்நோக்க,
மிதிவண்டியில் துவங்கியது
மற்றுமொரு நாள்!

மைல்கள் சில கடந்தபின்னர்,
மதிய உணவு சகிதமாய் இறங்கி,
“மாலை வாருங்கள்” என
கையசைத்து விடையனுப்பி,
கட்டிடத்தின் உள்நுழைந்தாள்!

தந்தையும் புறப்பட்டார்
தன்வழிநோக்கியே!

“அம்பத்தூர் எக்ஸ்போர்ட் லிமிடட்"

அழகாய் துணிதைத்து
அயல்நாட்டுக்கனுப்பிவைக்கும்
ஏற்றுமதி தொழிற்சாலை!

மேலாளர் பார்த்தவுடன்
முதல்மாடி போகச்சொன்னார்!
மூச்சிறைக்க மேலே போனேன்!
முதல் நாளாயிற்றே இன்று!

மாடியிலே சென்று பார்த்தால்,
மூட்டை மூட்டையாய் துணிகள்!

நின்றுகொண்டே வேலைபார்க்கும்
நூற்றுக்கணக்கில் பெண்கள்!
வேலைதனை கற்றுக்கொள்ள
வள்ளியென்ற பெண்ணருகில்
நிற்கச்சொல்லி உத்தரவு!

"நாள் முழுக்க நிக்கணுமா?"
வள்ளியிடம் கேட்டுவைத்தேன்!

"ஹெல்பரென்றால் நிக்கணுந்தான்!
தைப்பதற்கு தெரிந்திருந்தால்
உட்கார வாய்ப்பிருக்கு!
காலால் மிதிப்பதிருக்கே.......
நிற்பதுவே மேல் அதற்கு!"

நின்றுகற்றேன்!
நிற்கவும் கற்றேன்!

ஆண்டாண்டாய் வேலைபார்த்த
அப்பாவின் தொழிற்சாலை
அறிவிப்பு ஏதுமின்றி
அடைத்துவிட்ட நிலைமையிப்போ!

பனிரெண்டாம் வகுப்பினையும்
பாதியிலே நிறுத்திவிட்டு
சேர்ந்துவிட்டேன் வேலையிலே,
சோர்ந்துவிட்ட அப்பாவின்
சுமையிறக்கி உதவிசெய்ய!

வேலை முடிந்த மாலையிலே
வெளியேநின்று காத்திருந்தேன்
தந்தை வருகை எதிர்நோக்கி!

"காமராசர் பெண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளி"

மகள்சென்ற கட்டிடத்தை
மலைப்பாக நின்று பார்த்தேன்!
பச்சைநிற சீருடையில்
பெண்களின் அணிவகுப்பில்!

புள்ளியாய் மறைந்து
பள்ளிக்குள் நுழைந்தாள்!

வெள்ளையங்கி அணிந்துகொண்டே
வியாதிகளை விரட்டிவிடும்
வீரமிக்க மருத்துவராய்
விரைவில் பார்க்க எனக்காசை!

வண்டியிலே வேகமெடுத்து
வேலையிடம் வந்தடைந்தேன்!

முதலாளி பேசுவதாய்
முரசொலித்த ஒலிப்பெருக்கி!

"நட்டத்திலே நாமிருக்கோம்,
ஊதியமில்லை இம்மாதம்!
கொடிபிடித்து நிற்காமல்,
கடுமையாய் உழைத்திடுங்கள்!
கம்பெனியை உயர்த்திடுங்கள்!"

கோடிகளாய் கொட்டியபோது
கிள்ளிக்கூட கொடுத்ததில்லை!
நட்டம்வந்த வேளையிலே
நசுக்கப்படுவது எங்கள்தலை!

நிலை நினைத்து
நொந்துகொண்டே

இருபதாண்டாய் பழகிவரும்
இயந்திரங்கள் தொட்டுப்பார்த்தேன்!

முதலாளியின் வார்த்தைகளும்,
மருத்துவர் உடையில் மகளும்வந்து
மிரளவைத்தனர் வேலையிடையே!

மாலைவந்த வேளையிலே
மகள் படிக்கும் பள்ளிநோக்கி
மிதிவண்டி ஓட்டலானேன்!

காலை இறங்கிய
கட்டிடத்தின் வாயிலிலே
காத்திருந்தாள் மகளும்!
வந்துசேர்ந்தார் தந்தையும்!

மகளும் தந்தையுமாய்
மிதிவண்டியில் பயணித்தே
அன்றையதின நிகழ்வுகளை
அசைபோட்டே சென்றனரே,
நாளை விடியுமென்ற
நம்பிக்கையின் மகிழ்வுடனே!

நான் படிச்ச பள்ளியிலே ....

2010-04-15T06:05:00.011+05:30

எழுப்போசை ஒலித்ததுமே
எழுந்துவிட்டேன் உறக்கம் கலைத்து!

பள்ளிப்படிப்பு முடிந்து
பத்தாண்டு ஆனபின்னும்
எட்டிக்கூட பார்த்ததில்லை
நான் படித்த பள்ளியினை!

வெள்ளிவிழாக்கொண்டாட்டம்,
வரவேண்டி அழைப்பிதழ்!
வேகமாய் புறப்பட்டேன்
விழாவினை சிறப்பிக்க!

வாசலருகே வந்ததும்,
செவிகளில் ரீங்காரமிட்ட
சேரனின் பாடல்கள்!

"அவரவர் வாழ்க்கையில்
ஆயிரம் ஆயிரம் மாற்றங்கள்..."
"ஞாபகம் வருதே
ஞாபகம் வருதே....."

மைக்செட் முருகனது
மகனாகப்பிறந்தவன் நான்!

மகன்படிக்க வேண்டுமென,
மெட்ரிக்குலேசன் பள்ளியிலே
அனுப்பிவைத்து
அழகுபார்த்தார்!

பகல்பொழுதில் பள்ளியிலும்
ஓடியாடி இரவுகளில்
ஒலிப்பெருக்கி கட்டுவதும்
வாடிக்கையாய்ப்போனகாலம்!

பாரங்களை அதிகரித்த,
பத்தாம் வகுப்பு வந்தேன்!

அரையாண்டுத்தேர்வு நேரம்!
சட்டமன்றத்தேர்தல் நேரம்!
ஒலிப்பெருக்கி தேவையெல்லாம்
ஒட்டுமொத்தமாய் வந்தநேரம்!

கடுமையாய் உழைத்திருந்தும்
குறைந்திருந்த மதிப்பெண்கள்!

நானொருவன் பெயிலானால்,
தேர்ச்சி விகிதம் குறைந்திடுமாம்!

"இனி நீங்கள் படிக்க வேண்டாம்"
இருபது பேர் துரத்தப்பட்டோம்!

.................

அருகிலே வந்தொருவர்,
அதிகாரத்தொனியிலே,
"மந்திரி வர நேரமாச்சி
மைக்செட்டைப்போடு தம்பி"

நினைவுகளை
நிறுத்திவைத்து,
மைக்செட்டை போட்டுவிட்டு,
மந்திரியின் பேச்சைக்கேட்க
மதிலருகே நின்றிருந்தேன்!

அனல்பறந்த
அமைச்சர் பேச்சு!

"நூறு சதம் தேர்ச்சிபெற
செய்யவேண்டியது என்னவென்று
சொல்லித்தாருங்கள் எங்களுக்கும்!
செயல்படுத்த துடிக்கின்றோம்,
மாநகராட்சி பள்ளியிலும்!"

உண்மைகள் புதைத்து
பொய்யாய் சிரித்தது
சுவரொட்டியின்
வண்ணவாசகம்!

"இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக 100% தேர்ச்சி"

ஒரு நாள் தமிழன்

2010-04-09T06:21:00.003+05:30

அலுவலக நாளொன்றில்
உணவருந்தும் வேளையிலே
உள்ளூர்க்கதை முதலாய்
உலகக்கதை வரையில்
அலசினோம் ஆராய்ந்தோம்!

தாய்மொழியில் பேசுவது,
தலைப்பாய் வந்ததின்று!

வெறும்பேச்சாய் துவங்கியது,
பெரும்சவாலாய் மாறியது!

பிறமொழியின் கலப்பின்றி
நாள்முழுக்க பேசுவதே ,
எங்களுக்குள்
எழுந்த சவால்!

நண்பர்கள் நால்வருமாய்,
நாள்குறித்தோம் நாளையென!

எப்படியும் வெல்லவேண்டும்,
எல்லோரின் எண்ணவோட்டம்!

விடியல் வந்தவேளையிலே,
விழிதிறந்து பார்க்கையிலே,
அம்மாவின் குரலோசை,
"காப்பி வேணுமா? டீ வேணுமா?"

"கா.." என்றிழுத்து,
'காப்பி' என்பது தமிழ்ச்சொல்லா?
குழப்பம்வந்து ஆட்கொள்ள,
"பால்" என்றே கேட்டுவைத்தேன்!

அம்மாவின் விழிகளில்
ஆச்சர்யப்பார்வை!

வேகமாய் கிளம்பிவிட்டு,
வெளியே வந்து பார்க்கையிலே,
இருசக்கர வாகனத்தில்,
ஒருசக்கரத்தில் காற்றில்லை!
காற்றடித்தும் பயனில்லை!

பஞ்சராக இருக்குமோ!
பதைபதைத்தது நெஞ்சம்!

நடைபோட்டேன் வெளியே!
நடையில் நின்ற அப்பாவின் கேள்வி,
"வண்டியிலே போகலையா?"
விடையில்லை என்னிடத்தில்!

பஞ்சரென்று சொல்லிநானும்,
போட்டியிலே தோற்காமல்,
ஏதேதோ கையசைத்து,
எப்படியோ தலையசைத்தேன்!

அருகிலோர் சாலையிலே,
ஆட்டோவிற்கு காத்திருந்தேன்!

ஆட்டோவின் வருகைகண்டு,
"ஆ.." வென வாய்திறந்து.....
ஆட்டோவும் தமிழில்லை!
அதற்குநிகர் தமிழ்வார்த்தை,
அதுவுமெனக்கு நினைவில்லை!

கடந்து சென்ற ஆட்டோவை,
கைதட்டி வரவழைத்தேன்!

அலுவலகம் உள்நுழைந்தால்,
அருகாமை தோழி வந்து,
"குட் மார்னிங்" எனச்சொன்னாள்!
"காலை வணக்கம்" பதில் சொன்னேன்!

ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு
எட்டிநின்றாள் அதன்பிறகு!

உணவருந்தும் வேளையிலே,
நால்வருமாய் வந்தமர்ந்தோம்!

ஆங்கிலச்சொல் வந்துவிட்டால்,
ஐயோ நாம் தோற்றிடுவோம்!

என்ன பேச?
எதனைப்பேச?
எல்லோர்க்கும் குழப்பந்தான்!

வாய் திறந்து மூடினோம்,
உணவருந்த மட்டுமின்று!

முப்பது நிமிட நேரமாய்,

மௌனம் தவிர வேறொன்றில்,

மொழியாய் பேச இயலவில்லை!

தமிழில் பேச முடியாமல்,
தடுமாறித்தான் போனோமே!

போட்டியிலே வென்றதுயார்?
பதில் தெரிந்தால் சொல்லுங்களேன்!

பாராளுமன்றம் வாடகைக்கு விடப்படுகிறது....

2010-03-14T02:07:00.005+05:30

விடுமுறை நாளதுவும்
வாசல்மணி அடித்ததுயார்!
மதியம்வரை தூங்கலாம் என
மனக்கோட்டை கட்டினேனே!

கதவைத்திறந்து பார்த்தால்
கல்லூரிக்கால நண்பன்!
கட்டியணைத்து "வா" என்றேன்!

நீட்டினான் அழைப்பிதழை!
மாட்டினானே மணவலையில்!

அழைப்பிதழை படிக்கையில்
அதிர்ச்சியில் உறைந்தேன் நான்!

இடம் : பாராளுமன்றத்திருமணக்கூடம்

பாராளுமன்ற அறையொன்றை
வாடகைக்கு விடுகிறார்களாம்!
விவரம் சொன்னான் நண்பன்!

"பாராளுமன்றம் வாடகைக்கு விடப்படுகிறது!!!"

சிக்கன நடவடிக்கையோ - என
சிரித்துக்கொண்டே மீதம் படித்தேன்!

பாராளுமன்றம் பார்க்கும் ஆவல்,
பிரதமரை பார்க்கும் ஆவல்,
பெருந்தலைகள் பார்க்கும் ஆவல்,
பெருக்கெடுத்த என் ஆவல்,
மாலை திருமணத்திற்கு
காலையே புறப்பட்டேன்!

வெள்ளை வேட்டி சட்டையில்
வளாகத்தின் உள்நுழைய
வலது காலை முதலில் வைத்தேன்!

வடசென்னையில் லட்சம் ஓட்டில்
வென்றுவிட்ட எம்.பி யாய்
உணர்ந்தேனே நானின்று!

மணமகன் அறைக்குள்ளே,
சன்னலின் உதவியாலே,
மக்களவை பார்க்கலானேன்!

கனவா நனவா
கிள்ளிப்பார்த்து மெய்சிலிர்த்தேன்!

இளைஞர்களின் விடிவெள்ளி
இரு கைகள் அசைத்தபடியே
இருக்கையில் வந்தமர்ந்தார்!

பிரதமராகத்துடித்தவர்
பவ்யமாக வருகைதந்தார்!

எதிர்க்கட்சியில் சிலரும்,
எதிர்க்காத கட்சியில் சிலரும்,
அங்கங்கே வீற்றிருக்க,
'அவை'யின் பல இருக்கைகள்,
அமர்வதற்கு ஆளின்றி,
அமைதியாய் உறங்கின!

விவாதம் துவங்கியதை
சபாநாயகர் அறிவித்தார்!

"நானு... நானு..."
ஆர்வக்கோளாரில்
கையுயர்த்தி
குரல்கொடுத்தேன்!

"அவசரபடாத தம்பி!
மாப்பிள்ளை தோழனுக்கும்
மேக்கப் போடுவேன்!"
மேக்கப்மேனின் கிண்டல் பேச்சு!

கொஞ்சம் வழிந்துவிட்டு
கவனத்தை திருப்பினேன்
மீண்டும் மக்களவைக்கு!

முதல் திட்டம்!
வியர்வையின் பணமாம்,
வருங்கால வைப்புநிதி
பங்கு வர்த்தகம்
பார்க்கப்போகுதாம்!

ஒரு சிலர் தவிர அங்கே,
ஒருவருமே எதிர்க்கவில்லை!

உறங்கியோர் எண்ணிக்கை உயர,
உள்ளிருப்போர் எண்ணிக்கையும் குறைய,
திட்டம் மேல் திட்டமாய்
தொடர்ந்து நிறைவேற,
காணவியலா காட்சியினை
கண்டுமனம் தவித்தேனே!

விலைவாசி உயர்வுபற்றி
விவாதம் தொடங்குதாம்!

இருபத்தாறு இருக்கையே
அமர்ந்திருப்போர் இருக்கையிப்போ!

என் ஊரின் எம்.பி. எங்கே
எங்கு நோக்கினும் காணவில்லை!
எத்தனைநாள் போஸ்டர் ஒட்டி
ஏற்றிவிட்டோம் பதவியினில்!

மக்களையும் பார்ப்பதில்லை!
மக்களவைக்கும் வருவதில்லை!

விலைவாசி உயர்வுதனை
விவாதிக்க ஆளில்லை!

ஆளும் கட்சி ஆண்ட கட்சி
அனைவரையும் காணவில்லை!

வேதனையும் வெறுப்புமென்னை
வெளியேற வைத்ததுவே!

நண்பனின் குரல்கேட்டும்
நடைபோட்டேன் அறைவெளியே!

மீமீ

2010-02-19T13:35:00.020+05:30

தமிழ்த்தொலைக்காட்சி ஒன்றை,
தாத்தாவின் அருகில் இருந்து
தற்செயலாய் பார்க்கலானேன்!

தொலைக்காட்சி பெயர் தமிழில்!
தமிழ்க்கொலைதான் நிகழ்ச்சிகளில்!

அலைவரிசை மாற்றிப்பார்த்தேன்!
அனைத்திலும் கொலைதான்!

நிழல் மட்டும் தமிழாய்!
நிகழ்ச்சியெல்லாம் கழிவாய்!

பொறுத்திருக்க முடியாது,
பொறுமினார் தாத்தா!

"பாரதியும் அவர்தாசனும்
பட்டுக்கோட்டை வகையராவும்
கட்டிக்காத்த தமிழ் இன்று
கந்தலாகிக்கிடக்குதிங்கே!"

தலைதொங்கி வருந்தியே,
தொலைக்காட்சி அணைத்துவிட்டேன்
திருத்துதற்கு வழியின்றி!

எதிர்வீட்டு சிறுமிவந்து
மறைத்துவைத்த மீன்களை
மகிழ்ச்சிபொங்க காட்டியே,
"FISH" என்று சொன்னாளே!

மீனருகில் சென்ற என்மகள்
மழலை மொழி மாறாமல்,
"மீமீ" என்று மறுத்தாளே!

மெல்லிய புன்னகை தூவி -என்
மகளை நோக்கிய தாத்தா!

"FISH" என்றாள் எதிர்வீட்டாள்!
"மீமீ" என்றாள் என்வீட்டாள்!

தாத்தாவின் புன்னகை
பெரிதாகிப்போனது!

"FISH" என்றாள்!
"மீமீ" என்றாள்!

வாய்விட்டு சிரித்தார்
வயதான தாத்தா!

தாத்தாவின் மகிழ்ச்சிதனில்
நம்பிக்கையின் ஒளிக்கீற்று!

ரெண்டு வயசு எனக்கு.....

2010-02-07T00:42:00.003+05:30

"ச்சூ ச்சூ மாரின்னு"
சத்தம் கேட்டா போதுமே,
சுத்தி சுத்தி ஆடுவேன்!

தாத்தா வரார் என்றே சொன்னா
தாவி தாவி ஓடுவேன்!

ஆச்சி முகம் கண்டுவிட்டால்
அணைத்துக்கொள்ள ஏங்குவேன்!

அம்மாவிடம் சென்றுவிட்டால்
அட்டகாசம் பண்ணுவேன்!

அப்பா கையில் போனாமட்டும்
அமைதிப்பொண்ணா மாறுவேன்!

உங்களையும் பார்ப்பதற்கு,
உள்ளம் ஏங்கிக்கிடக்குது!
உடனே ஓடி வாருங்கள்,
என் பிறந்தநாளும் நெருங்குது!

-யாநிலா

சாலையோர செல்லாக்காசாய்....

2009-11-26T06:26:00.014+05:30

வேலைதனை முடித்துவிட்டு
வீடுநோக்கி நடந்தேன்!

வீடிருக்கும் தெருநுழைந்தால்,
வாய்விட்டு படிக்குமென்
மகன்குரலை கேட்கலானேன்!

"வீடு என்றால் என்ன?
வீடு என்பது
வெயிலும் மழையும்
வாட்டாமல் இருக்க
மிருகங்கள் வந்து
மிரட்டாமல் இருக்க
மனிதன் உருவாக்கிய
பாதுகாப்பு வளையமே
வீடு ஆகும்!"

மகன் படித்த பாடம்
மனதில் நினைத்தே
மகனருகே சென்றேன்!

தலையை கோதிவிட்டு
திரும்பிய புறத்தில்
சுவற்றில் சிரித்தார்
சித்திவிநாயகர்!
தந்தையின் பரிசாய்
துணையிருக்கும் நண்பன்!
தந்தையை நினைக்கையில்
துரத்துவது அவரின்
நிறைவேறாக்கனவே!

சொந்தமாய் ஓர் குடிசை!
மூன்றுபுறம் மறைக்க,
வாசலாய் கதவிருக்க,
வீடொன்று வேண்டுமென
வாழ்வெல்லாம் வேண்டினாரே!

கலங்கிய கண்களை
கைகளால் துடைத்தேன்!

நாட்களும்
நகர்ந்தன!

சிறுது சிறிதாய்
சேர்த்த பணம்!
சிலகட்டு ஓலைகளை
சில்லறையாய் வாங்கினேனே!

வாங்கிவந்த ஓலைகளும்
வீதியில்கிடைத்த கம்புகளும்
நெடுஞ்சாலை ஓரத்திலே
நல்லதோர்(!) வீடாயின்று
நிமிர்ந்துபார்க்க வைத்தேனே!

தந்தைகூட மகிழ்ந்திருப்பார்
தவறாமல் இருந்திருந்தால்!

ஓலைக்கதவினை
ஓராயிரம் முறையாய்
மூடியும் திறந்தும்
மகிழ்ந்தாளே என்மனைவி!

"வீட்டுக்குள் நின்று
வானத்தை பார்த்தேன்!
வெயிலே அடிக்கல!"
மகனின் வார்த்தையில்
மகிழ்ச்சியின் உச்சங்கள்!

மேனியின் குளிர்நீங்க
சினிமாவின் போஸ்டர்களை
இனிமேலும் போர்த்தவேண்டாம்!

நள்ளிரவில் எமைதுரத்தும்
நாய்களின் தொல்லைகண்டு
நாமஞ்சி நடுங்கவேண்டாம்!

வழிப்போக்கர் கண்களது
விழிப்பார்வை எண்ணிநாமும்
விழிபிதுங்கிப்போகவேண்டாம்!

சொல்லொனா இன்பத்திலே
சொர்கபுரி வீட்டினிலே
சாய்ந்தே உறங்கினோமே!

விழித்தெழுந்து பார்க்கையிலே
வீட்டைசுற்றி எந்திரங்கள்!

இடிக்கவந்த புல்டோசர்கள்,
ஈரமில்லா மனிதர்கள்
இரண்டுமெனக்கு எந்திரம்தான்!

அழித்தொழிப்பு முடிந்தபின்னர்
அருகாமையில் வந்து
அறிவித்த ஒலிப்பெருக்கி!
" ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் அகற்றம்"

மகன் படித்த பாடம்
மீண்டும் வந்ததே நினைவில்!

"வீடு என்றால் என்ன?
வீடு என்பது................"

அழுகையை மறைத்து
அடுத்த சாலை தேடி
அனைவரும் நகர்ந்தோம்
ஆக்கிரமிப்பாளர் பட்டத்தோடு!

பெண்களின் வலி!

2009-08-20T02:01:00.042+05:30

(நாட்டுப்புறக்கதை)

ஆணா! பெண்ணா!
விடியுமுன்
விடைதெரியும்!

ஆண்குழந்தை பிறந்துவிட்டால்
அவதியில்லை அவநியிலே!
பெண்ணாகப் பிறந்தாலோ?
பாழாகிப்போகுமே
பொருள்சேர்த்தே என்னாயுள்!

ப்ரசவ அறை வெளியிலே
படுத்துறங்க இடமின்றி
தரையில் அமர்ந்தே
அரையுறக்கம் கண்டிருந்தேன்!

பெண்குழந்தை
பிறந்ததிப்போ!

ஐயகோ!
ஆண்குழந்தை வேண்டுமென
ஆயிரமாய் கோவில்குளம்
அன்றாடம் நடந்தேனே!

பெண்குழந்தை தந்தென்னை
பெருந்துயரில் தள்ளினாயே!

நாட்களும் நகர்ந்தன!

இரண்டாம் குழந்தையும்
பெண்தான்!

மூன்றும் நான்கும்
ஐந்தும் ஆறும்
அனைத்துமே பெண்தான்!

ஆறுபெற்றால்
அரசனும் ஆண்டியாவான்!
ஆண்டிநான் என்னசெய்ய!
ஆண்டவனே பதில்சொல்லேன்!

கண்மூடித்திறக்கையிலே
கண்ணீரைத்துடைத்துவிட்டு
காட்சிதந்தார் கடவுள்முன்னே!

“என்னவரம் வேண்டுமுனக்கு
என்னிடத்தில் கேள்” – என்றார்!

“ஆண்குழந்தை எனக்கொன்று
அழகாய் பிறக்கவேண்டும்!
அதுபோதும் கடவுளே!” – என
அழுதுகொண்டே வேண்டினேன்!

வரம்தந்து
விடைபெற்றார்
வான்வழியே கடவுள்!

மகிழ்ச்சியில் துள்ளுகையில்
மயங்கியே விழுந்துவிட்டேன்!

மருத்துவரும் வந்தமர்ந்து
என் வயிற்றில் குழந்தையென்றார்!

கடவுளே!
எனக்கு குழந்தை கேட்டால்
எனக்கே தந்துவிட்டாய்!
என்ன கொடுமையிது!

நிற்கவும் முடியவில்லை
நடக்கவும் இயலவில்லை!
வாந்தியும் மயக்கமும்தான்
வாடிக்கையாய் போனதிப்போ!

சிக்கனும் மட்டனும்
சிரிக்கிறதே எனைப்பார்த்து!
வாந்திவந்து துரத்துதே
வாயில்வைக்க நினைத்தாலும்!

மாதமொருமுறை
மருத்துவ சோதனை!
மாத்திரைகள் உண்கையில்
மனதிற்குள் வேதனை!

இலேசான தலைவலிக்கே
இரண்டுநாள் விடுப்பெடுப்பேன்!
தலைகீழாய் வலிக்கிறதே
எத்தனை நாள் ஓய்வெடுக்க!

வயிறுடன் சேர்ந்து
வலியும் வளர்ந்து
நெருங்கியமாதம் ஒன்பது!

ப்ரசவஅறை பார்த்ததுமே
பாதியுயிர் என்னிலில்லை!

வலிபொறுக்கமுடியாமல்
விண்ணதிற அலறினேன்!

‘அம்மா’வென அலறிமுடிக்கையில்
அருகிலே கேட்டது அழுகைசத்தம்!

ஆணா பெண்ணா
அறிவதற்கு ஆர்வமில்லை!
அம்மையாகினேனோ
அப்பனாகினேனோ
ஆராய வழியில்லை!

பிறந்தது பெண்ணெனினும்
பிஞ்சுகுழந்தையின்
பஞ்சுகைகள் தொட்டே
பரவசம் அடைந்தேன்!

பத்துமாத சுமையிறக்கி
பெண்களின் வலியுணர்ந்தேன்!

தோன்றினார் கடவுள்!
“தவறிழைத்தேன் மகனே!
தருகிறேன் மீண்டும் ஒருவரமே!
நிச்சயம் பெறுவாய் ஒரு மகனை”

மீண்டுமா ………
மயங்கினேன் நான்!

"பொண்ணு பொறந்தாச்சி..........
பொண்ணு பொறந்தாச்சி.........."

தூக்கத்தைக்கலைத்து
தட்டியெழுப்பிய குரல்,
பெண்குழந்தை பிறந்ததென
பாராட்டிச்சென்றது!

ஓ!
கண்டதெல்லாம் கனவா!

மகளைப்பார்த்து
மகிழ்ச்சியில் திளைத்தேன்!
மனைவியைப்பார்த்து
பெருமிதமாய் உணர்ந்தேன்!

21ஆம் நூற்றாண்டின் கிழக்கிந்தியக்கம்பெனிகள்

2009-07-18T12:06:00.006+05:30

விடுதலை தாகமும்,
வீறுகொண்ட கவிதையுமாய்,
கவிபாடித்திரிந்தநான்,
கல்லறையில் அமைதியாய்
குடியிருக்க இயலவில்லை!

மீசையினை முறுக்கிவிட்டு,
முண்டாசை சரிசெய்து,
பாரதத்தின் நிலையை
பாட்டெழுத வந்தேனே !
பாரதியார் நான்தானே !

சென்னைநகர் சாலைகளில்
சுற்றிவர புறப்பட்டேன்!
உயரமாய் ஓர் கட்டிடம்!
அடையாள அட்டையுடனே
ஆண்களும் பெண்களுமாய்
உள்நுழைந்த காட்சி பார்த்தேன்!

வேலை செய்யும் அலுவலகமா?
இரும்படிக்கும் சத்தமேதும்
இம்மியளவும் கேட்கவில்லை!
கையிலேதும் கொண்டுசென்ற
காட்சியொன்றும் காணவில்லை!

என்னதான் நடக்கிறதிங்கே?
சாலையோர புழுதியிலே
யோசித்தே உறங்கினேன் ,
யாரும் அறியா பாரதியாய்!

தூக்கத்தை கலைத்தது
தடம்பதித்த சத்தம்!
கண்விழித்துப்பார்க்கையிலே
ஆண்களும் பெண்களுமாய்
கலந்துரையாடியே வெளிவந்த
காட்சிகண்டு வியந்தேன்!

மணியோ பனிரெண்டு
மங்கை எவர்க்கும் பயமன்று!

விடியும்வரை காத்திருந்தேன்
வினாக்கள் பல வைத்திருந்தேன்
வரிசையாய் தொடுப்பதற்கு!

விடியலும் வந்த வேளையிலே
வாசலருகே நடந்தவனை
வழிமறித்து “தம்பி” என்றேன்!

"YES, TELL ME" என்றான்!
ஐயகோ!!!
ஆங்கிலேயன் இவன்!
அழித்தொழிக்கப்படவேண்டியவன்!

பலம் மொத்தம் கையில் ஏற்றி
பின்மண்டைப்பிடரியிலே
பளீரென்று ஒன்று விட்டேன்!

“அம்மா………” எனஅலறினான்!
அடித்த அடியில்
அழகுதமிழ்
அருமையாய் வந்தது!

தமிழ்மறந்த தமிழனிடம்
பெயரென்ன எனக்கேட்டேன்!
புலம்பியபடி பெயர் சொன்னான்!

முன்தினம் பார்த்தவற்றின்
முழுவிவரம் அறியக்கேட்டேன்!

“SOFTWARE COMPANY......” என்று இழுத்து
மென்பொருள் நிறுவனமென்றான்!
வாங்கிய அடிவேலை செய்தது!

“ஆணும் பெண்ணும் சமம்!
அளவுக்கும் அதிகமாய் ஊதியம்!
வாரத்தில் இருநாள் விடுப்பு!
வேலைத்திறன் வைத்தெ உயர்வு!
ஏராளமாய் உண்டிங்கே சலுகை!”

ஆகாவெனப்புகழ்பாடி
அலுவலகம் உள்நுழைந்தான்!

சிறுமகிழ்ச்சி மனதிற்குள்
சமச்சீர் இந்தியாவின்
சாத்தியங்கள் நெருங்குதோ!

சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கையிலே
சிலர் அலுவலகம் வெளியே
சோகமாய் வந்தது கண்டேன்!

புகழ் பாடியவனும்
புருவம் நனைய
புலம்பி அழுதான்!

“எல்லாம் கிடைக்கிறதிங்கே!
என்றும் நிலைக்கிற ஒரு வேலையைத்தவிர!

அமெரிக்கா ஆட்டங்கண்டால்
அம்பத்தூரில் வேலைபோகும்!
இதுதான்
இன்றைய நிலை!”

இவர்கள்தான்
இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின்
கிழக்கிந்தியக்கம்பெனிகளோ!!!

பட்டாசு தொழிற்சாலை!

2009-03-04T09:20:00.003+05:30

எத்தனை பாரதிகள்!
எத்தனை கலாம்கள்!
எத்தனை சச்சின்கள்!
எத்தனை கல்பனா சாவ்லாக்கள்!

முளையிலே கிள்ளிவிட்ட
கருகிய மொட்டுக்களாய்
கண்களில் ஈரத்துடன்,

ஒலிம்பிக்கின் எதிர்கால மெடல்களும்
ஒழுகிய மூக்குடன்,

வெடிமருந்தின் நிழலிலே
வாடிய முகத்துடன்,
வாழ்க்கையை தொலைத்துவிட்ட
வேதனையில் வெறுப்புடன்,

பிஞ்சுக்குழந்தையின்
பஞ்சுகை செய்த
பட்டாசும் மத்தாப்பும்
வானில் பறக்கும் ராக்கெட்டும்
வண்ணமய வெடிகளும்
வேண்டாமே எனக்கென்றும்!

இயலாது என்னால்
இனியும் வெடிவெடிக்க!

கதையல்ல உண்மை!

2008-11-29T11:42:00.000+05:30

இரயில் பயணங்களில்
இருபுறமும் காற்று!

பார்வையை குத்தகைக்கு எடுக்கும்
பச்சைபசேல் வயல்வெளிகள்!

மெல்லிய உடல்கொண்ட
நெல்மணிக்கதிர்கள்!

நெடுநெடுவென வளர்ந்துவிட்ட
கெடுமுடியா பனைகள்!

இளங்காற்றை வீசுவதே
இப்பிறவிப்பயனென
இடித்துரைக்கும் தென்னைகள்!

கட்சி பேதமின்றி
கரும்புக்காட்டுக்குள்ளும்
படரும் (பாகற்)கொடிகள்!

இவற்றுக்கெல்லாம் பிரம்மா யார்?
இமைமுடி யோசிக்கையில்
"இட்லி வடை போண்டா" - எனும் குரல்
இரயில் நிறுத்தமென்பதை உணர்த்தியது!

பாதியிலே இறங்கவைத்த
பிரம்மாக்களை சந்திக்கும் ஆவல்!

இந்தியாவின் முதுகெலும்பாய்
காந்தியடிகள் சொல்லிவைத்த
கிராமங்களை நோக்கி நடந்தேன்!

விவசாயி எனும் பிரம்மன்
வீடு எனும் பெயரில்
ஓலைகளின் குடிசையில்
ஓசையின்றி வாழ்வதென்ன?

ஐ.ஆர்.எட்டு பொன்னியென
ஆயிரமாய் உருவாக்குமிவன்
இரண்டு ருபாய் அரிசியிலே
கஞ்சியுண்டு வாழ்வதென்ன?

நாற்பது ருபாய் கூலிக்கு
நாள்பூரா உழைப்பு!
நாலுமுழ வேட்டியிலோ
நாற்புறமும் கிழிசல்!

கிலோவுக்கு கிடைப்பதென்ன?

இறுதிவரை உழைத்தாலே
இரண்டு ருபாய்!
இடையில் வரும் தரகனுக்கோ
ஈரைந்து ருபாய்!

விசாரித்துப்பார்க்கையில் - ஏழை
விவசாயியின் உண்மை நிலை!

"கடன் தொல்லை"
"எலிக்கறி"
"தினம் ஒரு தற்கொலை"
"வசிக்க இடமில்லை"
"கந்துவட்டி மீட்டர்வட்டி"

சிறுகதைகளின் தலைப்பல்ல இவை!
சிறுவிவசாயிகளின் நிலை!

முதற்குடிமகன் முதல்
முற்றும்துறந்த முனிவன்வரை
மூன்று வேளை உணவளிக்கும்
உனக்கா இந்நிலை?

விடத்தை கொல்லையிலே எறிந்து
வில்லெனப்புறப்பட்டான்
விவசாயக்கூட்டமாய்!

வயிற்றிலே துண்டணிந்து
வீறுகொண்டு எழுந்தான்!
வாழ்வதற்கு வழிகேட்டு
வீதியிலே இறங்கினான்!

பத்து லட்சம் விவசாயி
பாரதத்தெருக்களிலே
பிச்சைகேட்டு நிற்பதுபோல்
போராட்டம் நடத்திநின்றான்!

மகிழ்ச்சியில் திளைத்தேன் நான்!
மறுநாளைய செய்திகள் பேசும் இவை - என
மனக்கோட்டை கட்டிவைத்தேன்!

மறுநாளைய செய்தியில்...........

சில பக்கங்களை நிறைத்தனர்
சிம்ரனும் அசினும்!

"நாங்கள் நண்பர்கள்"
நயனும் சிம்புவும்
பரபரப்பு பெட்டி

"பங்குச்சந்தை உயரும்"
ப.சிதம்பரம் நம்பிக்கை!

எங்கே போனது
எம் விவசாயப்போராட்டம்?

கோபத்தில் நடைபோட்டான்
கொல்லைப்புரம்நோக்கி!

வீசிய விடத்தை
விடாது குடித்தான்!

மறுநாளைய செய்தி!
"விசம் குடித்து
விவசாயி தற்கொலை!
கள்ளக்காதல் காரணமா!
விசாரித்து வருகிறது
விழுப்புரம் போலீசு!"

தளராதே தோழா!
தொடரட்டும் உன் போராட்டம்!